Miriyam - Palestine Online

Talk at SOAS Between Cybercide and Cyber Intifada: Technologic (dis-)empowerment of Palestinian activism

2012-01-31T11:20:00.000-08:00

Between Cybercide and Cyber Intifada:
Technologic (dis-)empowerment of Palestinian activism

By Miriyam Aouragh, University of Oxford

Date: 25 January 2012Time: 5:00 PM
Venue: Russell Square: College Buildings Room: G3
Series: CMFS Seminar Series
Organiser: Klara Chlupata
Contact email: klara@soas.ac.uk

http://www.soas.ac.uk/mediaandfilm/events/centre-for-media-film-studies-seminar-series/25jan2012-between-cybercide-and-cyber-intifada-technologic-dis-empowerment-of-palestinian-activism.html

Review of Palestine Online, in Al-Akhbar (Lebanese) newspaper

2011-12-25T04:47:00.000-08:00

Palestine4Ever: The Internet Identity

By: Leah Caldwell

Published Friday, December 23, 2011

Palestine’s relationship with the internet, as Miriyam Aouragh tells us in Palestine Online: Transnationalism, the Internet and the Construction of Identity (Tauris, 2011), had esoteric beginnings.

In the mid-1990s, a group of middle-class Palestinians formed one of the first Palestinian online networks, “Palesta,” or Palestinian Scientists and Technologists Abroad. The aim of the network was to “harness the scientific and technological knowledge of expatriate professionals for the benefit of development efforts in Palestine.”

Years later, the al-Aqsa Intifada would give Palestine’s connection with the internet an unequivocally different flavor.

“What began in the mid-1990s as an elite means of communication for Palestinians became an infrastructure used by the non-elite masses and by grassroots organizations, transcending territorial and government regulations,” writes Miriyam Aouragh in Palestine Online: Transnationalism, the Internet and the Construction of Identity.

Aouragh’s fieldwork in Palestine and refugee camps in Jordan and Lebanon looks at Palestine’s relationship with the internet – and its offshoots – in the context of occupation and war. While previous studies of the internet have explored how being online can transcend an individual’s ties to physical space, Aouragh discusses how the physical place of Palestine is incumbent in many Palestinians’ experiences online.

The al-Aqsa Intifada, as well as Arafat’s death in 2004 and the events of 9/11, combined with the development of mobile phone and internet technologies led to a “fusion of space and time,” writes Aouragh. These impactful events led to a boost in Palestinians going online for information, as well as an uptick in the numbers of the Palestinian diaspora wanting to reach out to compatriots on the “inside.” Combined with the daily realities of checkpoints and curfews, immobility and oppression are interwoven with online experiences.

“Palestinians’ online motivation is shaped by experiences of exclusion, isolation and oppression – the need to connect online lies in their desire to meet offline,” writes Aouragh.

Perhaps this is most true in the online interactions of the diaspora and Palestinians “inside.” Aouragh hangs out at internet cafes in Beirut’s Burj al-Barajne camp where many Palestinians spend their time in online forums, chatting under screen names like “Palestine4ever.”

“The first thing many would ask when they came was: ‘Can I chat with Palestine?’” said the owner of an internet café in Beirut in when interviewed by Aouragh.

While “anti-colonial nationalism” might be the dominant sentiment of Palestinian communications online, some just want to hook up.

Online dating became popular with some, and star-crossed relationships formed between the diaspora and their counterparts miles away. “A search for intimacy, to be loved, is partly evidence of loneliness, abandonment and alienation,” writes Aouragh.

“I feel I shouldn’t make the mistake of talking about love, just politics and Palestine, because it’s impossible for us to meet,” said a girl from the Shatila camp in Beirut to Aouragh.

Behind these personal interactions is a complex network of technology, and human interactions, that bring the internet to places like Palestinian camps and occupied towns in the West Bank.

Since Palestinian camps in Lebanon are not permitted telephone or internet licenses, even bringing the internet to the camps is a challenge and involves making use of informal personal networks.

In Palestine, the internet is mediated through Israeli companies. Due to restrictions of the occupation, the infrastructure of the Palestinian IT sector faces numerous limitations. Sabri Saidam, a representative of the Palestinian chapter of the Internet Society, told Aouragh that “the symbolic significance of receiving a [internet] bill with an Israeli logo is clear.”

Though Aouragh's Palestine Online can be dense, it is a pertinent look at the issues that continue to effect Palestine’s relationship with the internet to this day. One of Palestine Online’s strong points is the equal weight given to the political movements and the personal relations that have been fostered alongside the development of the internet. Though some might look to the internet as inhabiting a “timeless time” and a “spaceless space,” Palestine looks to the internet in search of solid ground.

Unique Roundtable:Rethinking Revolutionary Processes: What is the Digital Difference? - Network Power - Identity and Class. 24-11-2012, Cambridge

2011-11-07T11:09:00.000-08:00

Rethinking Revolutionary Processes: What is the Digital Difference? -
Network Power - Identity and Class.

Roundtable - November 24th 11-2 (12.00 - 15.00)

Anglia Ruskin University Cambridge Campus, Coslett Building Room COS 406

Do the events of the 'Arab Spring' and the associated global wave of
protest confirm the dominant paradigm of the 'network society' proposed by
Manuel Castells. The idea that these are 'networked revolutions', is a
powerful one, which is enhanced by the visible role of digital social media
in both transmitting symbols of protest across space and time, and
connecting activists in way which appears very different to the experience
of pre-digital revolutionary moments. However, the development of classic
revolutionary processes in countries such as Tunisia and Egypt also
suggests that other analytical frameworks may be more effective lenses
through which to understand both the revolutions themselves and the role of
digital social media within them. In particular the role of strikes and
workers' protests in both the Egyptian and Tunisian cases poses the
question of whether we need to return to ideas of class and other
conceptualisations of the collective to capture the dynamics of these
processes?

Similarly, while many see digital social media has playing a crucial role
in the revolutionary processes currently unfolding, this is an important
moment to ask exactly what is the 'digital difference' compared to previous
waves of regional and global protest?

This roundtable will connect these two questions to explore the potential
for developing new agendas for research on the relationship between social
media and protest in an era shaped by crisis and revolution.

Speakers: Tim Jordan (KCL), John Postill (Sheffield Hallam), Joss Hands
(Anglia Ruskin University), Miriyam Aouragh (Oxford University), Anne Alexander (Cambridge University), Jonny Jones (International Socialism Journal)

This unique seminar comes after the CRASSH 'Communication Power in the Network
Society' Symposion at Campridge University with Professor Manuel Castells in which
the Roundtable organisers are involved as well. http://www.crassh.cam.ac.uk/events/1737/

Image, courtesy Anne Alexander [text: Go down into the Streets!]

Published Article: Confined Offline - Traversing Online

2011-10-24T10:23:00.000-07:00

The article
Confined Offline - Traversing Online: Palestinian mobility through the prism of the Internet
is now available in Mobilities (Volume 6 (3): 375-397).

Abstract

The massive Palestinian exodus of the 1948 Nakba left a deep imprint in the Palestinian soul. These forced traversals – as well as the recurring flights in 1956, 1967, 1982 and more – transformed the meaning of ‘mobility’ in Palestinian discourse. Mobility is naturally adjoined to immobility. The emergence of Palestinian internet helped to overcome immobility and isolation. The remote and fragmented Palestinian nation started to reunite through websites, chatting and emailing. Cyberspace and online networks suggest new conceptual interpretations—Virtual Mobility. The internet presents a platform for the belated memoirs to be told. This article analyses the Palestinian internet production and consumption and illustrates how virtual mobility is a particular phenomenon for displaced communities. Applying a simultaneous offline and online methodology this article is based on research data based on multi-sited ethnographic fieldwork in Palestine, Lebanon and Jordan.

The Arab Spring| The Egyptian Experience: Sense and Nonsense of the Internet Revolution

2011-10-04T05:02:00.000-07:00

Our article
'The Arab Spring| The Egyptian Experience: Sense and Nonsense of the Internet Revolution'
is available now.

Miriyam Aouragh, Anne Alexander

This article is a contribution to the debate about the role of the Internet in mobilizations for political and social change, drawing on interviews and observations during the Egyptian revolution. We propose distinguishing between the use of the Internet as a tool by those seeking to bring about change from below, and the Internet’s role as a space where collective dissent can be articulated. We argue that it is important to go beyond three sets of polemics. First, we argue for transcending the debate between utopian and dystopian perspectives on the role of the Internet in political change. Second, we propose a shift away from perspectives that isolate the Internet from other media by examining the powerful synergy between social media and satellite broadcasters during the January 25 uprising. And finally, we call for an understanding of the dialectical relationship between online and offline political action.

OII Book Launch: Palestine Online, Transnationalism, the Internet and the Construction of Identity

2011-09-27T05:14:00.000-07:00

Book Launch: Palestine Online, Transnationalism, the Internet and the Construction of Identity

Thursday 29 September 2011 16:00 - 17:30

Dr Miriyam Aouragh, Oxford Internet Institute, University of Oxford
Professor William H. Dutton, Oxford Internet Institute, University of Oxford
Dr Karma Nabulsi, Department of Politics and International Relations, University of Oxford

For Palestine's diaspora and exiled communities, the Internet has become an important medium for the formation of Palestinian national and transnational identity. In her book, "Palestine Online, Transnationalism, the Internet and the Construction of Identity", recently published by Taurus, Miriyam Aouragh looks at the Internet as both a space and an instrument for linking Palestinian diasporas in Palestine, Jordan and Lebanon. She closely examines the uses and limits of Internet technology under conditions of war, along with the ways in which virtual participation enables the generation of new ideals for political reconciliation and self-determination.

At this Oxford launch of her book, Miriyam will discuss with Bill Dutton and Karma Nabulsi the research behind it, the findings and implications for those affected by the Israeli-Palestine conflict and how it furthers understanding about the connection between electronic media, politics and national identity.

There will be a small reception following the main event.

Biographies

Dr Karma Nabulsi, Department of Politics and International Relations, University of Oxford
Karma Nabulsi is Fellow in Politics at St Edmund Hall and lectures at the University of Oxford. She is currently Director of the MPhil in International Relations at the Department of Politics and International Relations. Her research includes 18th century political thought, 19th century republicanism and the construction of democratic republics, the laws of war, and the politics of Palestinian refugees, representation, and democracy. She is author of Traditions of War, a study of the ideological and historical foundations of the laws of war, and is currently writing Conspirators for Liberty: The Underground Struggle for Democracy in 19th Century Europe (forthcoming, WW Norton). She is director of the Civitas collective project on civic needs for Palestinian refugees and exiles, and editor of its Register: Palestinians Register: Laying Foundations and Setting Directions. Karma was formerly Open Prize Research Fellow in Politics at Nuffield College, Jean Monnet Fellow in the History and Civilisation Dept of the European University Institute, and Senior Research Associate of the Centre for International Studies at Oxford. She was Specialist Advisor to the House of Commons Select Committee's Inquiry on Development Assistance to the Occupied Palestinian Territories 2003-4; Specialist Advisor to the British All-Party Commission of Inquiry on Palestinian Refugees in 1999-2003, and its Report, Right of Return. Before coming to Oxford, she was a PLO representative working at the United Nations, in Beirut, Tunis, and a representative to the UK. She was a member of the Palestinian delegation to the peace process in Washington in the early 1990s. She is Chair of Trustees and co-founder of HOPING Foundation, a charity which raises awareness of Palestinian refugee youth and sponsors art, music, scholarships and education, sports and associational activities for young Palestinians in refugee camps across the Middle East. She is Patron of the Palestine Solidarity Campaign in the UK, founding member the Palestinian Women's Union, UK, and the Palestinian Community Association in the UK.

Let it be said: Abbas bedrijft bodemloze symboolpolitiek

2011-09-23T11:48:00.000-07:00

Opiniestukken.nl
23 september 2011
door: Miriyam Aouragh

Het lijkt logisch dat Abbas steun verdient als Israël en het Westen dat weigeren. Als het Palestijnen goeds brengt, hebben wij dan wel het recht om vanuit onze comfortabele luie stoel kritiek te leveren?

De stellige weigering van een onafhankelijk Palestina op basis van het totaal uitgeholde twee-statenmodel bevestigd dat het Westen nooit echt uit was op ‘vrede’. Tweederde van de VN-landen steunt het voorstel, maar zelfs dit zwakke aftreksel van het concept ‘staat’ zorgde voor paniek in het Westen: onder andere Groot-Brittannië, Duitsland en Nederland kondigden aan tegen te zullen stemmen, de VS kondigden aan hun vetorecht te zullen gebruiken.

Juist in het jaar van de bejubelde Arabische revoluties en onder een nieuwe Amerikaanse president, wordt de leugen van internationale vrede ontmaskerd. Het is belangrijk ons te realiseren dat dit niet onder het presidentschap van de Republikein Bush gebeurt, maar onder de eerste zwarte, Democratische president Barack Obama die een historische speech in Cairo gaf met duidelijke uitspraken over Israels inbreuk op vrede en troostende woorden over rechtvaardigheid voor Palestijnen.

Een onafhankelijk Palestina, twee staten, was in zijn analyse een minimale eis. Kortom, de weigering van Abbas’ aangekondigde staat laat niet alleen Israels beleid van annexatie zien in al zijn naaktheid, maar ook de westerse medeplichtigheid eraan. Dat is nu tenminste duidelijk. Maar is dat alles?
[lees verder] http://www.opiniestukken.com/opiniestukken/artikel/49/Abbas-bedrijft-bodemloze-symboolpolitiek

TV Debate: The Palestinian state bid in the UN

2011-09-19T13:26:00.000-07:00

Deze week in Z.O.Z. bij de VPRO: Een onafhankelijke Palestijnse Staat
[Zaterdag 17 September]

Debating the announced proposal of the declaration of the Palestinian State in the UN.Is it a justified and correct attempt of the PA to achieve independence, or are there (unintended) consequences that will lead to further impediments?

Is het uitroepen van een onafhankelijke Palestijnse staat wel een juiste oplossing? Antropologe Miriyam Aouragh van de Universiteit van Oxford heeft hier haar bedenkingen over: “Een twee staten oplossing heeft geen toekomst. We moeten het gaan hebben over een 1 staat oplossing ‘one man, one vote’, maar dat willen wij niet inzien, wij willen niet voor Palestina en Israël wat we wel voor onszelf willen.”

http://weblogs.vpro.nl/zoz/2011/09/16/een-onafhankelijke-palestijnse-staat/

Bekijk de uitzending hier:
http://player.omroep.nl/?aflID=13129192

Tweeting the Oslo Massacre: Collateral Damage

2011-08-13T03:14:00.000-07:00

by Miriyam Aouragh, Shahid Buttar, Elijah Meeks, Laila Shereen Sakr
August 9 2011

As the world continues to reel from the shockwaves sent by the recent violence in Norway, we need also to grapple with the reactions that immediately followed and what they mean. An online analysis of Twitter posts carried out by R-Shief, a lab that provides real-time analysis of opinion about late-breaking issues, gives credence to what observers have been condemning as an appalling day for Western media—and which laid bare a proliferating Islamophobia.

Just as real events on the ground last week in Oslo created a global impact, so did the words, media, and proliferation of racist sentiment over the Internet. It is critical to recognize the impact of this global conversation. One piece of the puzzle relies on understanding the semantic structure of communication that occurs on the web. Similar to how researchers sift through court records, print manuscripts, and other accepted (and conventional) narratives, our method of inquiry relies on documentation and analysis of the database narratives on Twitter and other new media platforms.

We recognize this is a distinct and unorthodox approach to research and publication; however, we hope to encourage our readers to begin to imagine relationships to technology other than one of so-called “mastery” (a dominant, hetero-normative experience of relating).
[see article in link]

After Oslo: Europe Islam and the Mainstreaming of Racism

2011-07-27T13:12:00.000-07:00

[Screen shot of Sky News feature of daily headlines showing that of The Sun.]

by Miriyam Aouragh and Richard Seymour

European media coverage of the Norwegian tragedy has led with dangerous and clichéd arguments about ‘Islamic extremism’ and multiculturalism, even after the identity of the killer was confirmed – thus contributing to the mainstreaming of racism that helped make Breivik what he is.

Dr Miriyam Aouragh (podcast of talk) - MIRAGE IN THE DESERT - REPORTING THE ARAB SPRING

2011-07-11T10:46:00.001-07:00

Dr Miriyam Aouragh - MIRAGE IN THE DESERT - REPORTING THE ARAB SPRING

DR MIRIYAM AOURAGH is a Research Fellow Oxford University Internet Institute Miriyam is studying the implications of new generation/Internet 2.0 for Palestinian and Lebanese activists.

22 June 2011

This Coventry Conversation is from a conference titled ‘Mirage In The Desert’, and how the Arab Spring was reported.

Book launch Friday 24 June 2011 VU University Amsterdam

2011-06-20T06:42:00.000-07:00

Book launch Friday 24 June 2011
12.30-13.30
VU University Amsterdam,
Metropolitan building, Buitenveldertselaan 3
Room Z 113

Dear colleagues,

You are cordially invited to attend the book launch of one our alumni:

Palestine Online. Transnationalism, the Internet and the construction of Identity.
Miriyam Aouragh

Miriyma Aouragh is Post-Doctoral Rubicon Fellow at the Oxford Internet Institute, she is working on political activism and the use of internet/web 2 in Palestine and Lebanon. She started her study Anthropology at the VU University, she holds her PhD at the University of Amsterdam.

Book: For Palestine's diaspora and exiled communities, the internet has become an important medium for the formation of Palestinian national and transnational identity. Miriyam Aouragh looks at the internet as both a space and an instrument for linking Palestinian diasporas in Palestine, Jordan and Lebanon. Through the internet, participants reconstruct a virtual ‘Palestinian homeland’, gain a space for recovering the past, for overcoming issues of mobility, and for generating social change.
Book: (Europe/UK) http://www.ibtauris.com/Middle%20East.aspx
(US) http://us.macmillan.com/palestineonline

Programme
12.30-12.50: Presentation dr Miriaym Aouragh (Oxford Internet Institute) http://www.oii.ox.ac.uk/people/?id=151
12.50-13.00: Discussant Donya Alinejad (VU SCA)
13.00 -13.30: Plenary discussion
Chair: Lenie Brouwer (VU SCA)

For more information l.a.brouwer@vu.nl or d.alinejad@fsw.vu.nl

MIRAGE IN THE DESERT - REPORTING THE ARAB SPRING - JUNE 15TH 2011

2011-06-14T04:23:00.001-07:00

Speaking at: MIRAGE IN THE DESERT - REPORTING THE ARAB SPRING - JUNE 15TH 2011

A COVENTRY/BBC COLLEGE OF JOURNALISM LINCOLN JOURNALISM

CHAIR; KEVIN MARSH. Kevin is the Former Editor of 'Today''The World at One' and 'PM' on BBC Radio Four.He has just retired as Editor of the BBC College of Journalism.

Speakers:
JON LYNE in Cairo,Jon is the BBC World Affairs Correspondent.He has reported much of the Arab Spring Previously he was the BBC Teheran correspondent but was thrown out by the regime in June 2009

OLIVER POOLE War Reporter Oliver reported from Libya this year. He is a war corr veteran.He was the Daily Telegraph Correspondent in Baghdad where he lived and wrote the well received book ‘Red Zone: Five bloody years in Baghdad’

ALEX THOMSON is the Chief Correspondent for Channel Four News. He was also worked for the BBC In Northern Ireland. He is the leading Channel Four News ‘fireman’ sent to Japan,Tunisia and Libya inter alia this year. Alex spoke at a previous Coventry Conversations conference on Reporting Afghanistan and contributed an excellent chapter to the book AFGHANISTAN;DEADLINES AND FRONTLINES (Abramis 2010)

AL JAZEERA ENGLISH by Skype (TBA/TBC)

LINDSEY HILSUM is the International Editor of Channel Four news.She is an RTS and James Cameron Award winner and has just been given the prestigious Charles Wheeler Award for Broadcast Journalism for 2011

PROFESSOR RICHARD KEEBLE Is the acting head of department at the Lincoln University School of Journalism. Richard is the doyen of the ‘hackademics’ writing many of the standard texts in use in Higher education.He has Co-edited five books to date with John Mair.The latest ‘FACE THE FUTURE’ was published in April 2011.The next ‘INVESTIGATIVE JOURNALISM;DEAD OR ALIVE’ will be published in September I

MOHAMED YEHIA is the editor BBC Arabic online and has (literally) just returned from Egypt.

DR MIRIYAM AOURAGH is a Research Fellow Oxford University Internet Institute Miriyam is studying the implications of new generation/Internet 2.0 for Palestinian and Lebanese activists

NICK SPRINGATE is a BBC Senior world affairs producer He was field producer in charge the Corporation operation in Libya as he has been at many previous world news events

ANDREW BUTTERS is a Fellow at the Reuters Institute for the Study of Journalism at Oxford University

ANDREW BECK is the International Co-ordinator in the Coventry University School of Art and Design. He is a much published author on communication studies Andrew has thirty years experience as educationalist, consultant, author, examiner, and curriculum designer

DR MARWAN DERWEISH is a senior lecturer in the Coventry centre for Peace and Reconciliation Studies.He has extensive experience across the Middle East and a special interest in the Israeli/Palestinian conflict and that peace process.

PRODUCERS
DAVID HAYWARD is Head of Events for the BBC College of Journalism.He is a broadcast producer with much worldwide experience
JOHN MAIR invented the Coventry Conversations 270 speakers ago.He is a senior lecturer in Broadcasting at Coventry, the co-editor(with Richard Keeble) of five books on Journalism and a former BBC,ITV and Channel Four factual producer.

With thanks to Angelique Halliburton and Jon Jacob of BBC Cojo,Master Technician Craig Goddard .Jonathan Lewis and Coventry students Jordan Muckley,Jonathan Dudley and Adam Broome

My talk at Technology and Power: Use of New Media in the Middle East

2011-05-31T05:55:00.000-07:00

Technology and Power: Use of New Media in the Middle East. OxPeace 2011
ReleasedMay 17, 2011

Miriyam Aouragh, Oxford Internet Institute, gives the second talk in the third of the 2011 OxPeace Conference
See no. 3

Media and Social Change

2011-05-18T10:32:00.001-07:00

This is the companion site to the EASA Media Anthropology Network workshop and research project Critical Perspectives on Media and Social Change. The workshop will be held on 27 May 2011 at the School of Oriental and African Studies, University of London. I will be there as well, representing Oxford University's OII and bringing Palestine/Lebanon -related analyses to what will hopefully be a rich debate with new ciritcal-research collaborations. Do follow the blog and place your comments/suggestions!

Rationale
The anthropology of media has grown dramatically since the late 1980s. This thriving subfield has already made an important contribution to the broadening of media studies away from its traditional Western heartland to all regions of the globe. In addition, media anthropology is beginning to have a theoretical impact as its practitioners continue to produce ground-up theorising on the production, circulation and appropriation of media. One key area to which anthropologists have much to contribute is the elusive relationship between media and social change – a subject of great public interest, yet one in which futuristic hyperbole abounds. This workshop brings together anthropologists and others working on a range of media-related areas (such as development, activism, governance, and digital media production) to discuss critically our current understanding of media and social change and identify key questions in urgent need of research and theorisation. This exercise will form the basis of a future comparative research bid.

Za3tar

2011-05-17T13:10:00.000-07:00

Za3tar... illustrating the magic power of mixing words and music; and how pain can be beautiful and beauty can be painful... a Beautiful piece by the always amazing Lebanese music talent Ziad Rahbani and the world famous Arab Palestinian poet Mahmoud Darwich.

2011-05-16T12:52:00.000-07:00

Oxford Radical Forum 19-20-21-22 May 2011

2011-05-16T12:42:00.001-07:00

Time Table

As Co-organiser of this years ORF at Oxford University I hereby Invite EVERYONE to join us at this Fantastic Annual Event

NEW TOOLS FOR DEMOCRACY IN THE ARAB COUNTRIES? Granada Conference

2011-04-29T13:15:00.000-07:00

(with Jamal Eid (Egypt), Laurie king (US), Gregoria Camara (Spain) Sofiene Ben Haj Mhamaed (Tunisia)
Speaking at:

NEW INFORMATION AND COMMUNICATION TECHNOLOGY:
NEW TOOLS FOR DEMOCRACY IN THE ARAB COUNTRIES?
Granada 30-31 March

Palestine Online is now out (news about launch and reviews coming soon)

2011-04-25T12:14:00.000-07:00

Hoofddoekverbod symboliseert afwijzing gelijkheid en diversiteit (Miriyam Aouragh)

2011-04-09T14:24:00.000-07:00

Foto: Imane met haar advocaat Jelle Klaas bij de rechtbank in Zaandam.

Geplaatst door redactie socialisme.nu, zaterdag 9 april 2011, 13:44http://socialisme.nu/blog/nieuws/13747/hoofddoekverbod-symboliseert-afwijzing-gelijkheid-en-diversiteit/

Het Volendamse Don Bosco College heeft haar leerlinge Imane verboden een hoofddoek op school te dragen. Ze stapte naar de rechter, maar deze heeft de school in het gelijk gesteld. Het verbieden van een hoofddoek staat niet op zichzelf - alledaags racisme is alom aanwezig - maar het Don Bosco College gaat nu een paar stappen verder.

Door Miriyam Aouragh

Zeer religieuze (‘bijzondere’) scholen mogen expliciete uitingen van andere overtuigingen weren, door bijvoorbeeld meisjes in een spijkerbroek naar huis te sturen of docenten af te wijzen als deze homo zijn. In de zaak over de hoofddoek van Imane heeft de rechter een enorme sprong gemaakt, door de plots ontdekte katholieke grondslag van deze gewone openbare school in Volendam als richtlijn aan te nemen. Een kleurig stukje stof op een tienerhoofd is opeens ‘aanstootgevend’, en heet meteen ‘afwijzing van grondslag’. De Nederlandse definitie van tolerantie is intrigerend: je mag het wel zijn, maar je moet het niet laten zien.

Het is tekenend dat de rechter niet wilde ingaan op het argument dat een aantal jaar terug wel een leerlinge met hoofddoek werd toegelaten. In de tussentijd is de norm klaarblijkelijk opgeschoven. In de kronkelredeneringen over ‘publieke ruimte’ blijkt ‘aanstoot’ vooral een kwestie van etniciteit: ‘moslim’ is immers synoniem voor ‘allochtoon’. Daarmee is de boodschap dat de moslim-leerling de specifiek katholieke grondslag van de school moet ‘respecteren’, een code voor ‘assimileren’. Imane wijst niet af, ze wordt afgewezen.

De tragiek is dat Imane juist volledig wil meedoen ondanks haar discriminatie. Ze kiest ervoor om te blijven op een katholieke openbare school, en niet naar een Islamitische school te gaan. Ze spande zelfs een zaak aan om te mogen blijven. In eerste instantie was afgesproken het geschil voor te leggen aan de Commissie Gelijke Behandeling (CGB) en zich daaraan te conformeren. De schoolhoofd weigerde toch. Het is verbazingwekkend dat de rechter niet wilde ingaan op de CGB conclusie. De schoolgenootjes snappen er ook niets van en steunen Imane. Zij vertegenwoordigen de realiteit waar het schoolhoofd zich in een homogeen christelijk provinciaals wit Nederland waant.

Deze hardnekkige ontkenning van de multiculturele realiteit is meer dan een rechtse mening: het schaadt het institutioneel gelijkheidsbeginel door de geloofsvrijheid voor Nederlandse moslims te beperken. En het is opgelegde segregatie omdat Don Bosco de enige middelbare school in Imane's omgeving is.

De ‘hoofddoekjeskwestie’ wordt in het kader van ‘integratie’ en ‘neutraliteit’ besproken. Maar wat houdt dat in? Ten eerste moet in een seculier land openbaar en/of staatsgesubsidieerd onderwijs neutraal zijn. Maar deze verlichtingsethiek slaat op de inhoud van het verstrekte onderwijs, niet op de kledingkeuze van een leerling. Het is bizar dat sommigen zich afvragen waarom ze de hoofddoek ‘niet gewoon af doet?’ De hoofddoek hoort niet in de categorie ‘petje’; het is voor moslims onderdeel van hun religieuze identiteit. Bij anti-moslimbeperkingen worden ook snel ‘keppeltjes en kruisjes’ genoemd om het openlijk racistische karakter te verhullen, maar de selectiviteit is er niet minder om.

Ten tweede wordt in de bredere analyse de overlap tussen klasse en racisme stelselmatig ontkend. Over het algemeen wordt dit gestuurd door de anti-‘politieke correctheid’-reflex, als erfenis van het Fortuynisme. In plaats van sociaal-economische analyses domineren makkelijke oneliners. Sterker nog, de islamhype is een afleiding voor de sociaaleconomische realiteiten die iedereen aangaan ongeacht religie of etniciteit.

Naast uitsluiting door discriminatie -zie bijvoorbeeld ongelijke werkeloosheid onder hoogopgeleiden- zijn moslims grotendeels migranten. Ze zijn daarmee vanwege achterstelling en historisch geaccumuleerde achterstand oververtegenwoordigd in de laagste klassen. In de meeste discussies over neutraliteit en secularisme is ‘macht’ de metaforische ‘olifant in de kamer’. Het betreft hier dwang door middel van staatsmacht tegenover sociale, etnische en economische minderheden als individu. Het is belangrijk om het sterke verband tussen lage economische klasse en lage opleiding te erkennen, een correlatie die overigens door de huidige onderwijsbezuinigingen ernstig versterkt zal worden. De institutionele vooroordelen daargelaten, in de Nederlandse politiek draait het vooral om onderbuiklogica.

Met andere woorden, door sociale problemen te culturaliseren, door de focus op de Islam te leggen, wordt het institutionele en economische karakter van etnische segregatie handig ontweken. In het geval van Imane werkt een dubbel onderdrukkingsmechanisme: etniciteit en klasse. Haar recht op geschikt onderwijs en intellectuele zelfontplooiing wordt aangetast. Maar als deze trend ook op andere scholen doorzet zullen meiden met een hoofddoek kiezen voor een school waar dat wel mag. Dat zal de kloof tussen witte en zwarte (vaak zwakkere) scholen vergroten; en dat weer de kansen op kwaliteitsonderwijs en dus economische zelfstandigheid schaden. Naast sociale schade is er ook emotionele schade. De school en de staat creëren onrust en verdriet. In Frankrijk heeft het door links gesteunde hoofddoekverbod tot emotionele trauma’s geleid. De foto een jonge Franse moslima die zich kaal schoor, ging door merg en been.

Het is belangrijk om te beseffen dat het niet alleen gaat om racisten met uitspraken als ‘ik lust ze [hoofddoek-dragende moslima’s] rauw’ (Geert Wilders, PVV), maar ook om politici die moeite hebben gesluierde vrouwen te accepteren. Denk aan het liefst ‘elke vrouw in Nederland hoofddoekloos te zien’ (Femke Halsema, GroenLinks) en goedbedoelde commentaren als ‘liever zie ik geen meisjes met een hoofddoekje’ (Martijn van Dam, PvdA). Al deze if’s and but’s verzwakken het verzet tegen het racistisch debat waardoor het draagvlak voor onderdrukkende maatregelen mogelijk wordt. Het is namelijk niet toevallig dat dit ontstaat in een periode waarin rechtse retoriek bon-ton zijn geworden, en het politieke kompas van links nog steeds in de war is wanneer het rechten van moslims betreft. Antiracisme is geen keuze maar een plicht. Van ‘burka’, naar hoofddoek naar ... waar houdt het op? Telkens worden de grenzen verder verschoven. Er is nu een precedent geschapen, het nettoresultaat is dat andere instellingen ook het zelfvertrouwen krijgen moslims te weren gaan weren. Geert Wilders ruikt in ieder geval bloed en hoopt 'dat veel christelijke scholen het voorbeeld volgen'. Als progressieve mensen nog steeds niet doorhebben wat hier gaande is en niet onvoorwaardelijk tegen dit besluit ageren, dan zijn ze geen knip voor de neus waard.

podcast: Facebook Resistance? Understanding the role of the Internet in the Arab Revolutions

2011-03-28T13:31:00.000-07:00

Facebook Resistance? Understanding the role of the Internet in the Arab Revolutions

28 March 2011

Description:
Revolution 2.0
Revolutions are currently sweeping the Arab world: from Tunisia to Egypt and Libya to Bahrain. After decades of dictatorship, mass mobilisations and strikes are bringing down presidents and redrawing constitutions. These mass revolts are inspirational throughout the world and have swiftly shattered the notion of passivity and complacency that has for long been coined as the 'Arab exception'. But the unfolding events raise many questions, most pressingly: what were the main reasons of this unprecedented turmoil. The role of the Internet has been reported as a key source. The soundbites that resonated during the Iran protests in 2009 - Twitter Revolution - were neatly echoed or replaced with new ones - Facebook Revolution.

But despite the stormy debates taking place online and offline, fueled by the massive outpour of journalistic editorials about the impact of the Internet, we in fact know little of the empirical role of the Internet in these revolutions; neither in terms of Internet producers nor Internet consumers. In times of revolution, how can traditional academic frameworks regarding the social and political implications of the Internet help explain the dialectic between technology and social change as well as offering a way forward to the very people on the ground employing these new tools? These and other issues will be discussed by a panel of experts representing an interesting mix of academics and activists.

Dr Miriyam Aouragh, Oxford Internet Institute (convener)

Noha Atef, Egyptian journalist; founder of the blog tortureinegypt.net

Dr Khaled Hroub, Director of the Cambridge Arab Media Programme (CAMP), University of Cambridge

George Weyman, Project Manager, Meedan-CIP Inter-faith Dialogue Project

Fantastic expression of Inter-Arab solidarity. Yes: 2 down 20 to go! [PACBI poster]

2011-02-16T06:13:00.001-08:00

No Comment--Too taken by all thats happening...

2011-01-16T15:07:00.000-08:00

Holocaustontkenning ondermijnt solidariteit en vergemakkelijkt Israëlische propaganda

2010-09-23T14:12:00.000-07:00

Foto: Joden en moslims demonstreren samen tegen de Israëlische aanval op Libanon (2006)

http://socialisme.nu/blog/nieuws/10399/holocaustontkenning-ondermijnt-solidariteit-en-vergemakkelijkt-israelische-propaganda/

Gilbert Achcar is een van oorsprong Libanese hoogleraar en schrijver van een groot aantal boeken over het imperialisme. In zijn nieuwste boek The Arabs and the Holocaust: the Arab-Israeli War of Narratives ontwikkelt hij zowel een serie krachtige argumenten tegen de notie van een ‘Arabisch antisemitisme’ dat altijd dominant zou zijn geweest in het Midden-Oosten, als een kritiek op antisemitisme als afleiding van de strijd voor Palestijnse bevrijding.

Door Miriyam Aouragh

Hoewel xenofobie altijd aanwezig was, constateert Achcar dat antisemitisme traditioneel veel minder invloed had in de Arabische wereld dan in Europa. De haat die veel Arabieren vandaag de dag voelen is relatief nieuw, en boven alles het resultaat van het ontstaan van een staat die zichzelf typeert als ‘Joods’.

Hoewel rechtse stromingen de populaire ressentimenten tegen de Britse kolonisator en later Israël afwentelden op de Joden, verwierp de grote meerderheid van de Arabische onafhankelijkheidsbeweging het nazisme en veroordeelde zij collaborateurs. De eerste helft van het boek beschrijft de belangrijkste ideologische stromingen binnen de Arabische politiek tot de traumatische gebeurtenissen van 1948. Achcar laat zien dat er niet één Arabische opinie bestond, maar vele.

Arabisch nationalisme

Een belangrijke periode die Achcar onderzoekt is de tijd van de Egyptische president Nasser, toen het Arabische nationalisme een linksere vorm aannam. Terwijl hij werd gedemoniseerd als ‘nieuwe Hitler’, verwierp Nasser de leuzen die opriepen om ‘de Joden de zee in te drijven’, en concentreerde hij zich in plaats daarvan op het imperialisme: ‘Arabische leiders zeggen Israël en de Joden. Ze zijn bang om Engeland bij naam te noemen.’ Nasser gaf geen gehoor aan de theorie dat een internationale zionistische beweging de VS controleert, maar veroordeelde Israël als ‘imperialistische basis in het hart van de Arabische wereld’.

De oorlog van 1967 bleek een zware klap: de politieke nederlaag leidde tot intellectuele capitulatie en een verlies van het ethische compas in de Arabische politiek. De dubbele moraal die internationaal werd gehanteerd rond de Tweede Intifada en de oorlogen tegen Libanon en Gaza voedt antisemitisch complotdenken. Onder moslim-immigranten in Europa wordt dit nog verder gestimuleerd door islamofobie goed te keuren uit naam van het vrije woord, maar elke kritiek op Israël te veroordelen.

Legitimerende houding

In deze nationale en internationale context heeft Holocaustontkenning haar entree gedaan. Termen als ‘hollow-cause’ en ‘holo-hoax’ zijn in het politieke vertoog geslopen, met als gevolg een lakse of legitimerende houding tegenover antisemitisme. Achcar bespreekt een aantal voorbeelden. Zijn kernargument is dat, alle anti-imperialistische retoriek daargelaten, Holocaustontkenning de anti-Arabische propaganda van Israël juist alleen maar vergemakkelijkt en solidariteit en de Palestijnse strijd voor bevrijding verder ondermijnt.

Achcar legt de vinger op de zere plek, en degenen die voorbijkomen in zijn naming and shaming zullen hem dat niet in dank afnemen. Het vergt morele moed om universele waarden te verdedigen in tijden van onderdrukking, waarin antiracistische stemmen gesmoord worden door het dodelijk lawaai van bombardementen.

Maar Achcar haalt een krachtig citaat van de Palestijnse dichter Mahmoud Darwish aan en laat zien waarom dit desondanks mogelijk is: ‘Hoe intens de vijandschap tussen Israëli’s en Arabieren ook moge zijn, geen Arabier heeft het recht te denken dat de vijand van zijn vijand zijn vriend is. Want het nazisme is de vijand van alle volkeren van de wereld.’

The Arabs and the Holocaust: the Arab-Israeli War of Narratives
Gilbert Achcar / Metropolitan Books

Deconstructing myths about 'the' Arabs and 'the Holocaust'

2010-09-03T09:37:00.000-07:00

Gilbert Achcar is a Lebanese-French Professor based at SOAS (University of London) and writer of numerous books on geopolitical power relations and imperialism in the Arab world. His new book is a reasoned intervention that at once disputes anti-Arab racism and develops a strong set of arguments against the notion ‘Arab anti-Semitism’. It brings together sources from English, French and Arabic archives and engages with contemporary debates. Doing so, he both deepens and broadens the important contributions on this theme by Philip Matar and Joseph Massad. This book will undoubtedly become a basic reference both to activists and academics working on the Middle East. With more than 70 pages of notes and literary references, Achcar engages in an almost breathless historical and empirical untwisting of the massive body of counter-truths stemming from polemic writings in academia, such as Harkabi’s 1974, constantly recycled, classic ‘Arab Attitudes to Israel’ and in popular media, detritus from the pro-Israel watchdog MEMRI. The book is at its most relevant where it steps outside the ‘academic discourse’ and engages with Arab social movements.

An examination of religious sources brings down important stereotypes about the region’s most important religion. To put it crudely, Achcar makes clear that anti-Semitism is rather insignificant in Islam compared to the deeply ingrained anti-Jewish tradition in Christianity. European anti-Semitic racism is a fantasy-based hatred of the Jews. Hatred felt by Arabs is relatively new and stems from the oppression by a state that defines itself, above all, as Jewish. Xenophobia was and is undoubtedly present. But as even the orientalist historian, and inventor of the ‘clash of civilisation’ thesis, Bernard Lewis admitted: “For [European] Christian anti-Semites the Palestinian problem is a pretext and outlet of their hatred; for Muslim anti-Semites it is the cause.”

Despite their insignificant role in Nazi politics, thousands of pages have been written about Arab collaboration with Nazism. As Philip Mattar showed in his important study, it is not true that often-mentioned Amin al-Hussaini - the Mufti of Jerusalem from the influential Hussaini family - wholeheartedly identified with the Nazi war effort, nor was he a fervent supporter of the mass murder of Jews.

Astonishingly the article on al-Hussaini in the Encyclopedia of the Holocaust is much longer than that of Goebbels, Himmler and Eichmann. There was indeed ‘fascination from a distance’, but Achcar makes an important distinction between ideological apologists and those acting in a calculated manner. The tactics of al-Hussaini basically mirror Churchill’s ‘I would ally with the devil himself against Hitler’ after being deceived over and again by the British (Balfour Declaration and the Peel Commission). He then demonstrates that such reactionary tactical alliances were mostly proposed by rightwing Arabs and in line with their letdown of the 1936 Palestinian uprising (sabotaging the general strike in specific). Achcar argues there is no point to refute that some political figures were copying the Italian fascist style and admired the Führer - not unlike Zionist admiration for and collaboration with Nazis. A fascinating example Achcar notes is the origin of the ‘Zionism = Nazism’ slogan. This often misconstrued equation was invented by Arab communists in the 1930s to call for equal aversion for both: as a way to bend the stick against anti-Semitism. This was important because right-wing tendencies diverted popular resentment against Britain and later Israel and its backers towards Jews.

Thus, in essence, this was, and still is, a debate about and between the right and the left of the political spectrum. To show this Achcar has been dusting off the archives of the main political journals. The Holocaust-denial thesis is easily disproved: there was no doubt about the reality of Nazism from which millions perished, and the majority of the independence movement in the Arab world unconditionally rejected Nazism and explicitly condemned those who flirted with Mussolini for instance. Achcar tackles the orientalist notion of a single Arab discourse. Instead, his unfolding displays that most movements were (and still are) informed by local, regional and global power relations. The first half of the book is a synchronous study of the main ideological currents (Western liberals, pan-Islamists, nationalists, communists) that formed Arab politics from the beginning of the 20th century until WWII and the influx of more and more Jews to Palestine. Much changed as the traumatic 1948 events catalysed crucial political transformations. The Nakba dealt a heavy blow to the main ideological currents as we observe in the second half of the book; right wing Islamist regimes were condemned for allying with imperial forces, and communists who were guilty by association—with a few exceptions that Achcar discusses, most communists followed the political zigzags of Stalin and hardly engaged (this explains the curious gap in archival material from that period). Incidentally the damage to the main currents and the political vacuum it produced helps explain the popularity of Arab Nationalism a decade later.

The Holocaust discourse has become part of a propaganda industry, the adjoining anti-Arab outcry in particular has become malicious. One wonders why there is little outcry about Indian leaders having welcomed the Japanese during independent struggles against the British Empire. Achcar’s book offers an answer to this, seemingly contradictory, stance: it is not relevant to contemporary imperialism. Zionist exploitation of the Holocaust could grow more out of proportion because of what is called 'philosemitism': any critique of Israel is dealt with panic and exaggerated caution, it is a form of anti-Semitism; one put on its head. It has been quite simple to maintain the Arab phantom: polemics are deliberately racialised by entwining Zionism with Judaism while categorically refusing to contextualise the linguistic Arab tradition.

Arabs have lived with Jews for centuries and ‘Jew’ was the common reference, not a slander, and unsurprisingly, as Israeli politicians consistently call Israel a Jewish state ‘Jew’ becomes the norm. Confusing references to Jew, Israeli, and Zionism muddle the debate. Another explanation is the political refusal to use the term ‘Israel’ for it implies an acknowledgement of the loss of Palestine. These linguistic muddles are rather innocent but become dangerous when it is part of such enormous power differences.

An important historical era that Achcar scrutinises is the Nasser period when Arab nationalism became increasingly leftist. It was also a political turn vis-à-vis the Jewish question. Nasser formed a threat to Western imperialism, now the ‘Nasser = Hitler’ dictum began to be deployed. This was outrageous. It was not only the period when the linguistic reference was the least muddled - Zionism was the common term - Nasser publicly repudiated the ‘throwing Jews into the sea’ mantra and consistently identified imperialism as the key enemy. By doing so he targeted Arab lackeys: ‘… Arab leaders say Israel and the Jews. They are afraid to say England’. Even after Israel’s direct involvement with Britain and France as part of 1956 tripartite attack on Egypt over the Suez canal, the main enemy remained imperialism. Nasserism did not credit the explanation that an international Zionist movement controlled the US. Israel was considered the ‘imperialist base in the heart of Arab homeland’. One of the events causing enormous outcries was Nasser’s authorization in 1955 of death sentences against two Egyptian Jews. But Achcar offers an indispensable account that puts the event in a new light. Firstly, the Egyptian Jews were convicted because they were spies and part of a large scale terrorist operation prepared by Israel. Secondly, Egyptian Muslims convicted of espionage were also executed. Moreover, many of the Egyptian opposition (mainly communists and Islamists) suffered this fate too. I found the enormous international uproar about the judicial killing of the Jewish spies mindboggling, as merely two years before that case two Jewish (communist) Americans, the Rosenbergs, were executed in the United States for conspiracy.

Not a competition of tragedies

Overall, the Nazi genocide in mainstream Arab discourse during and after WW2 was certainly not disputed, in fact rather than minimising the Holocaust, Arabs began employing it. Frustrated by the international/Western silence, they used Western references, hoping it might remove the blinders. This appropriation is often condemned, although condemning a reference to Nazis become trivial coming from the crafters of this reference, most notably David Ben Gurion calling Menachem Begin ‘another Hitler’. There is another example of the analogy between Israel as Nazism but one which (pro-) Israel pundits never mention, that of conservative Jews: for instance orthodox Jewish philosopher Yeshaayahu Leibowitz compared the IDF to Nazism by calling the soldiers 'Judeo-Nazis' during the First Intifada. Today not only anti-Zionist but practically any outspoken Jew and leftist Israeli gets the label ‘anti-Semite’. Such Israeli smear campaigns devalue the history of anti-Semitism and thereby complicate the recognition of present forms of racism.
Political failures lead to intellectual defeatism and in turn removed the earlier ethical compass of Arab politics. Achcar argues there is an important connection with a deterioration of the principal rejection of anti-Semitism. The prevalent double standard in international politics regarding the right to self-determination and any other basic human right spurred again with the Second Intifada and the 2006 war on Lebanon. And the Gaza conflict of '08-'09 further feeds anti-Semitic conspiracies. In light of these conditions there has been troubling incidences of holocaust denial - as illustrated by the popularity of pseudo-intellectual French holocaust denier Roger Garaudy a few years ago. As Joseph Massad argued before, it comes down to a twist of logic, that if recognising the holocaust means accepting a colonial-settler racist state, then the holocaust must be denied or at least questioned. In other words; they fall right in the Zionist ideological trap of linking the Jewish genocide to Israeli statehood.

A complacent attitude (and terms like ‘Hollow-cause’ and ‘Holo-hoax’ slipping into political discourses) finds its way through the back door and amount to condoning anti-Semitism. Achcar identifies several such examples and argues that for all the anti-imperialist rhetoric the ultimate tragedy is that anti-Semitic language helps Israel produce anti-Arab propaganda, which in turn undermines Palestinian resistance and pro-Palestinian solidarity.

Achcar touches a sensitive nerve; the deterioration of political currents shows a dynamic that is also visible on smaller scales in the Western context. But here too the dubious forms of Holocaust-denial rarely come from anti-Semitic incentives. Protest movements experienced a down-turn and in some cases suffer state oppression, it has become difficult to organise outward-looking grassroots activism. Some have been indulging in inward-looking (and time-consuming) campaigns to prove a pro-Jewish bias. Among Muslim migrants in Europe it clearly relates to condoning Islamophobia in the name of free speech while condemning critique on Israel. An important conclusion is that the struggle against anti-Semitism cannot be separated from the struggle against contemporary Islamophobia, and vice versa.

During mass protests against the Israeli invasions of the West Bank in 2002, banners were carried with swastikas drawn on Ariel Sharon’s face, meant to underscore the magnitude of Israel’s crimes—and the savage irony being that these crimes were committed by Jews. Achcar shows an appalling transformation: the targeting of the use of such symbols, which are not acts of anti-Semitism, and the targeting of the (anti-Zionist) critique of Israel as anti-Semitism has gained official status, when the European Union's Monitoring Centre on Racism and Xenophobia incorporated this logic in its 2005 definition of racism. On the one hand, such (dangerous) redefinitions explain the increase of anti-Semitism. On the other hand it helps cleanse European anti-Semitism by disparaging Muslims as the real perpetrator of such attitudes--the enemy within.

The aim for many Muslims has become to unveil the hypocrisy of Western liberal ideals but meanwhile the racist assumptions about Arabs that underlie many such debates have made it uncomfortable to speak out: there is a growing discontent and to some extent a legitimate refusal, to apologise on command. Yet speaking as an Arab public intellectual Achcar himself is uncompromising, he shows that recognising the tragedy of the other side without attaching conditions to it (let alone ridicule it) and keeping the debate political rather than cultural is the only appropriate strategy.

By mentioning the Hussaini-Nazi flirtation Achcar opens a can of worms, and raising the issue of Holocaust denial is an invitation for attack. Some of those mentioned in his naming and shaming will undoubtedly be upset. But, like other Arab outspoken critics (Joseph Samaha, Azmi Bishara and others), Achcar does not shy away. The most inspiring part of the book is where he shows that the best advance is to reclaim the progressive traditions. It brings back to the public domain what was there all along and it offers inspiring lessons for today.

Although the traumatic crushing in 1967 exhausted the potentials of a progressive Arab national project in the 1970s, Palestinian politics secured the progressive Arab intellectual mindset emerging under Nasser. Palestinian intellectuals took pains to differentiate between Jews and Zionists, and Palestine had the most radical analyses concerning anti-Semitism/Israel of the whole Arab/Muslim world. Those continuous debates concerning a democratic, secular, state for all inhabitants were a far cry from today’s Abbas-based PLO. These heated debates were discussed openly in Arabic and English magazines. To the Zionists, progressives thinkers like Abu Iyad and Ghassan Ghanafani were a bigger threat than any reactionary conspiracy theory. Israel assassinated them one after the other in a liquidation campaign of its political cadres. Western states too have been complicit, in supporting right-wing dictators subservient to them; while actively helping to crush left-wing movements. This brings to mind another bias that will lurch people: the West’s hugging and handshaking of those dictators that entertain anti-Jewish conspiracy, while calling independent leaders the latest Hitler.

Although the PLO lent credit to its avant-garde thinkers, it was not immune to the deadly blows from Israel and the Arab regimes: all had its toll. Many of the progressive Arabs had in any case disproved the idea that it is ‘impossible to see Jews as victims while you are victimised by them’. Everyone who spends time in OPT or the overpopulated poor refugee camps, knows that the racist approaches are not embraced, perhaps precisely because they know what subjugation is. A powerful quote from Mahmoud Darwish in Achcar is telling: “However intense the hostility between Israelis and Arabs no Arab has the right to feel that his enemy’s enemy is his friend, for Nazism is the enemy of all the worlds’ peoples.”

From the progressive anti-colonial nationalism of Nasser to the more recent shift in the discourse of the Islamic resistance movements described by Achcar, one can conclude that a crucial link in the shift is the success, or prospect, of a grassroots movement which includes broad sections of society that shape the movement’s general ideology. For a long time the overall approach was avoidance, but an important move is taking place. They are not Achcar's favorites, but he acknowledges that the surge of Islamic resistance also shows a shift towards a clearer stance. This is notable in the political evolution of Hezbollah leader Nassrallah (his famous speeches undermine anti-Semitism) of which Achcar gives fascinating examples.

At the outset of the book Achcar offers a way to avoid the heavily laden term Holocaust and proposes ‘Jewish genocide’ from the French variant Shoah. Towards the end of the book Achcar raises a difficult issue: is the Holocaust comparable to other events? To my surprise, Achcar complicates the debate: to him it should not be compared but the arguments given are confusing. One can emphasise the unique quantitative or technical parameters of WWII, but I do not think this should mean it therefore is incomparable. Firstly, this stance does not allow space to analyse comparable experiences—the transatlantic slavery, the wiping out of Native Americans, the Armenian genocide, and so on—but turns these historical episodes into metaphysical events. Sociologist Zygmunt Bauman (1989) argues that the holocaust was the act of human beings against other human beings, a historical event, exceptional as it was, that must be compared. True; for Palestinians the numbers are unequal, and the methods incomparable with the Jewish genocide, but with ¾ of the native population disappeared through killing and forced exile, for many Palestinians the Nakba was a genocidal extermination. That is why Darwish added to the aforementioned quote: ‘It is not overly severe to say that the Israeli Zionist behaviour towards the original people of Palestine resembles Nazism’.

All the same, Achcar’s argument about the unprecedented methods and scale in combination with Nazi ideology is indeed convincing. Rather than methods or scale, it was the plan to wipe out an entire population not because they are an obstacle to an expansionist settler colony; or they resist imperialism or acts of state aggression-- Nazism was about the industrial mass murder to satisfy a sadistic desire born of ethnic hatred and the fantasy of breeding a pure race and wiping out Jews, and also Roma, Sinti, gays, and disabled (and all political opposition standing in its way such as trade unionists and communists). This is undeniably exceptional and belittling this is a sin.

To Arabs the holocaust debate is tied with the Nakba in two consecutive ways. First, the Nakba is itself denied and ridiculed and now being banned from Israeli curriculum. The denial of the Nakba provokes another denial. But an important difference is that the Nakba is not a matter of the past. Nevertheless, it requires moral bravery to rise above one’s own identity in a time when anti-racist voices are drowned out by the noise of bombs. The old adage ‘No justice, no peace’ has never been so relevant.

Miriyam Aouragh is a Dutch-Moroccan anthropologist and activist. She got her Ph.D. at the University of Amsterdam. She has a book coming out this fall with I.B. Tauris on the social implications of the internet for Palestinians both in Palestine and the diaspora. She is currently a research fellow at Oxford Internet Institute working on the impact of web 2.0 for activist politics ['Cyber Intifada'] in Palestine and Lebanon, where she has done fieldwork.

Oxford Anti-War Action

2010-05-20T13:06:00.000-07:00

http://oxfordantiwaraction.wordpress.com/

http://occupiedoxford.wordpress.com/messages-of-support/

Third Way? No Way!

2010-03-27T10:21:00.000-07:00

Sloop de Muur

2010-03-27T10:18:00.001-07:00

De bloedige zomer van 2009. Sociale en politieke wortels van de crisis in Iran

2009-10-13T13:07:00.000-07:00

Lezing en discussie
donderdag 15 oktober / 20:00 - 22:00 uur / Spui 25-27, Amsterdam
De bloedige zomer van 2009. Sociale en politieke wortels van de crisis in Iran
Spui25 in samenwerking met de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen (KNAW) en het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis (IISG)
De recente presidentsverkiezingen in Iran hebben tot de grootste crisis geleid sinds de revolutie van 1979. De huidige crisis heeft twee aspecten. Oude tegenstellingen binnen de politieke elite zijn geëscaleerd in een heftige machtsstrijd waarin een coalitie van president Ahmadinejad, Opperste Leider Khamenei en de militaire top probeert de hervormingsgezinde krachten politiek te elimineren. Tegelijk is er een massale en diverse protestbeweging ontstaan die opkomt voor de democratische rechten en eist dat de verkiezingen ongeldig worden verklaard. De huidige ontwikkelingen in Iran zullen niet alleen grote gevolgen hebben voor de toekomst het land maar ook voor die van de politieke islam. Ze zullen de internationale verhoudingen sterk beïnvloeden.
Tijdens deze bijeenkomst worden de huidige ontwikkelingen in een historisch perspectief geplaatst. Professor Touraj Atabaki vergelijkt de recente gebeurtenissen met eerdere crisissituaties in Iran en promovendus Peyman Jafari zal de oorzaken en gevolgen van de politieke fractiestrijd en de opkomst van de protesten analyseren.
Moderator: Eefje Blankevoort.
Voertaal: Engels en Nederlands

De sprekers
Touraj Atabaki is hoogleraar in de Sociale Geschiedenis van het Midden Oosten en Centraal Azië aan de Universiteit Leiden en senior onderzoeker aan het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis in Amsterdam. Hij heeft diverse boeken geschreven en geredigeerd over de sociale geschiedenis van Iran, Turkije en Centraal Azië. Zijn meest recente boek is Iran in the 20th Century. Historiography and Political Culture.
Peyman Jafari is als promovendus verbonden aan het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis. Hij doet onderzoek naar de verhouding tussen politieke veranderingen en de sociaaleconomische machtsstructuren in Iran. Van hem verscheen recentelijk het boek Het andere Iran. Van de revolutie tot vandaag. In dit boek schetst Peyman Jafari de ontwikkeling van het land sinds de revolutie van 1979: van de opkomst van ayatollah Khomeini en zijn politieke islam, de gijzeling van Amerikaans ambassadepersoneel tot de Iran-Irakoorlog en de meest recente politieke ontwikkelingen. Het andere Iran corrigeert het eenzijdige beeld van Iran als het ‘islamistische' en ‘nucleaire' gevaar voor het Westen. Het laat zien dat verleden en heden van Iran door velerlei factoren gevormd zijn: impulsen voor democratisering, sociale bewegingen van vrouwen, studenten en vakbonden, intellectuele debatten vanuit religieuze en seculiere perspectieven en de rol van grote mogendheden zoals Rusland, Engeland en de Verenigde Staten.

Aanmelden
Toegang tot alle activiteiten is gratis. U dient zich wel van tevoren aan te melden via het inschrijfformulier.
Via onderstaande link AANMELDEN kunt u zich direct inschrijven.

http://www.spui25.nl/spui25/object.cfm/DD11FD7B-1321-B0BE-688184CD4DAF5B63
Meer informatie: www.spui25.nl

Belangrijk: zeg NEE tegen het duivelspact FNV-PVV (onderteken ook en stuurd door)

2009-10-13T13:05:00.000-07:00

Verontruste vakbondsleden zeggen:
NEE tegen het duivelspact FNV-PVV

Als leden van de FNV zijn wij verontrust over de aankondiging van
FNV-voorzitter Agnes Jongerius om te gaan praten met de PVV over
samenwerking.

Wij zijn van mening dat de vakbondseisen tegen de verhoging van de
AOW-leeftijd niet binnen gehaald mogen worden ten koste van ‘de
buitenlanders’. Zo zei PVV-Kamerlid Fritsma onlangs nog bij De Wereld
Draait Door dat ‘een AOW leeftijd van 65 jaar betaald kan worden door
immigratie uit moslimlanden te stoppen’. Wij vinden dat de vakbeweging
de PVV op geen enkele manier tegemoet mag komen om deze politiek van
verdeel-en-heers mogelijk te maken.

Hoewel we ons kunnen voorstellen dat vakbondsleden uit
verontwaardiging nu hun lidmaatschap willen opzeggen, denken we niet
dat dit de juiste stap vooruit is. De FNV is niet van de vakbondstop,
maar van de leden. De FNV heeft meer leden van allochtone achtergrond
dan welke organisatie in Nederland dan ook. De FNV zou dan ook juist
als eerste de handschoen moeten opnemen en de PVV op inhoud gaan
bestrijden.

De PVV laat zich met regelmaat van de klok discriminerend uit over
moslims en andere minderheden. Het is volgens de eigen beginselen van
de FNV een taak van de vakbond om zich te verzetten tegen dit soort
racisme. In plaats van te onderhandelen over ‘samenwerking’, zou de
FNV juist luid protest moeten laten horen tegen de discriminerende
standpunten van deze partij. Dat is de vakbeweging waar wij samen voor
willen vechten.

Des te meer willen wij de alternatieven onderstrepen voor de
bezuinigingen op de AOW, die de vakbeweging naar voren heeft gebracht.
Onder de leus ‘de sterkste schouders, de zwaarste lasten’ maken die
duidelijk dat de rekening voor de crisis niet bij gewone mensen, maar
bij de rijken moet worden neergelegd. Met die koers moet nu de strijd
worden aangebonden met het kabinet. De recente peilingen over de grote
bereidheid onder de bevolking om de straat op te gaan, geven daarbij
aan wat zowel nodig als mogelijk is.

Deze verklaring wordt onderschreven door:

Mo Achahbar, lid FNV Bondgenoten (Amsterdam) / Lot van Baaren,
bondsraadlid ABVAKABO FNV (Rotterdam) / Michiel Bakker, lid AOB
(Amsterdam) / Leo Benjamins, lid FNV Bondgenoten (Bovensmilde) / Gerko
Buist, lid FNV Bondgenoten (Velsen) / Greet Cornello, lid FNV
Bondgenoten, Chauffeursvrouwen-in-actie (Niehove) / Willem Croese, lid
van FNV Bondgenoten (Zaandam) / Angela Ettema, lid FNV Kiem
(Amsterdam) / Bart Griffioen, lid ABVAKABO FNV (Amsterdam) / Sieger
Keuning, kaderlid en sectorraadslid FNV Bondgenoten
Beroepsgoederenvervoer (Gerkesklooster) / Nuri Karabulut, lid FNV
Bondgenoten (Amsterdam) / Patrick van Klink, lid FNV Bondgenoten
(Rotterdam) / Martin & Marjolein Kuipers, lid FNV Bondgenoten / Johan
Kwisthout, lid ABVAKABO FNV (Breda) / Andre van der Meer, lid FNV
Bondgenoten (Hoofddorp) / Ans Nijman, lid ABVAKABO FNV (Heemskerk) /
Marcel van Poppelen, lid FNV Bondgenoten (Vlaardingen) / Marcus van
Ringen, kaderlid en sectorraadslid FNV Bondgenoten
Beroepsgoederenvervoer (Kollumerzwaag) / Egbert Schellenberg, lid FNV
Bondgenoten (Rotterdam) / Murat Sekercan, lid FNV Bondgenoten
(Zaandam) / Klaas Strooker, kaderlid FNV Bondgenoten Corus (Velsen) /
Ruud Stroombergen, kader en sectorraadslid FNV Bondgenoten (Hillegom)
/ Piet de Vries, kaderlid sectorraadslid FNV Bondgenoten
Beroepsgoederenvervoer (Oldeholtpade) / Bram Wanrooij, lid AOb
(Amsterdam)

Steun zelf als FNV-lid deze verklaring ook door een mail naar:
verontrustevakbondsleden@gmail.com

The RaoufShireen duo is (officially) One year old!

2009-10-11T13:16:00.000-07:00

Congradulations Obama! Here's my present: Bob Dylan's Masters of War

2009-10-11T13:13:00.000-07:00

Masters Of War
Come you masters of war
You that build all the guns
You that build the death planes
You that build the big bombs
You that hide behind walls
You that hide behind desks
I just want you to know
I can see through your masks

You that never done nothin'
But build to destroy
You play with my world
Like it's your little toy
You put a gun in my hand
And you hide from my eyes
And you turn and run farther
When the fast bullets fly

Like Judas of old
You lie and deceive
A world war can be won
You want me to believe
But I see through your eyes
And I see through your brain
Like I see through the water
That runs down my drain

You fasten the triggers
For the others to fire
Then you set back and watch
When the death count gets higher
You hide in your mansion
As young people's blood
Flows out of their bodies
And is buried in the mud

You've thrown the worst fear
That can ever be hurled
Fear to bring children
Into the world
For threatening my baby
Unborn and unnamed
You ain't worth the blood
That runs in your veins

How much do I know
To talk out of turn
You might say that I'm young
You might say I'm unlearned
But there's one thing I know
Though I'm younger than you
Even Jesus would never
Forgive what you do

Let me ask you one question
Is your money that good
Will it buy you forgiveness
Do you think that it could
I think you will find
When your death takes its toll
All the money you made
Will never buy back your soul

And I hope that you die
And your death'll come soon
I will follow your casket
In the pale afternoon
And I'll watch while you're lowered
Down to your deathbed
And I'll stand o'er your grave
'Til I'm sure that you're dead

Copyright ©1963; renewed 1991 Special Rider Music

Rabbae: Oproep aan de migranten om hun lidmaatschap van de FNV op te zeggen (the ultimate betrayal: a Union ok with joining forces with fascists!)

2009-10-11T13:09:00.000-07:00

Persbericht

Oproep aan de migranten om hun lidmaatschap van de FNV op te zeggen

Voor de AOW is mw.Jongerius, voorzitter van de FNV, bereid om “zelfs met de duivel en zijn oude moer “ samen te werken. Door steun te zoeken bij de partij van Wilders bewijst ze het vertrouwen in de kracht van haar eigen vakbond volledig verloren te hebben.

Haar capitulatie voor de racist Wilders is principieel fout en strategisch dom. Fout omdat het volledig in strijd is met de Grondslag van de FNV( van mei 1997) die oproept tot het bestrijden van organisaties en individuen die -in welke vorm dan ook- zich schuldig maken aan racisme, fascisme en vreemdelingenhaat. Dom omdat ze zelfs met steun van PVV geen meerderheid krijgt in de Tweede Kamer. Intussen biedt ze Wilders een gouden kans om zijn racisme en vreemdelingenhaat te normaliseren en -en passant- de sociaal-democratische stroming waar de FNV vandaan komt, een klap toe te dienen. Jongerius reduceert met haar stap de FNV tot een “loonmachine” die haar maatschappelijke ziel, traditie en principes aan de duivel verkoopt. Deze collaboratie met Wilders is een onvergeeflijke klap in het gezicht van al die migranten en hun organisaties die dachten in de FNV een bondgenoot te hebben in hun strijd tegen het racisme en uitsluiting. Ik roep daarom de migranten op om hun lidmaatschap van de FNV op te zeggen en elke samenwerking met mw. Jongerius te verbreken!

Mohamed Rabbae
Oud-lid Tweede Kamer voor Groen Links
Voorzitter van de beweging “Genoeg is genoeg”.

Nobel Prize for Promises?

2009-10-11T12:02:00.000-07:00

Nobel Prize for Promises?
Saturday 10 October 2009

by: Howard Zinn, t r u t h o u t | Op-Ed

(Photo: Wikimedia Commons)
I was dismayed when I heard Obama was given the Nobel Peace Prize. A shock, really, to think that a president carrying on wars in two countries and launching military action in a third country (Pakistan), would be given a peace prize. But then I recalled that Woodrow Wilson, Theodore Roosevelt and Henry Kissinger had all received Nobel Peace Prizes. The Nobel Committee is famous for its superficial estimates and for its susceptibility to rhetoric and empty gestures, while ignoring blatant violations of world peace.

Yes, Wilson gets credit for the League of Nations - that ineffectual body which did nothing to prevent war. But he also bombarded the Mexican coast, sent troops to occupy Haiti and the Dominican Republic and brought the US into the slaughterhouse of Europe in the first World War - surely, among stupid and deadly wars, at the top of the list.

Sure, Theodore Roosevelt brokered a peace between Japan and Russia. But he was a lover of war, who participated in the US conquest of Cuba, pretending to liberate it from Spain while fastening US chains around that tiny island. And as president he presided over the bloody war to subjugate the Filipinos, even congratulating a US general who had just massacred 600 helpless villagers in the Phillipines. The Committee did not give the Nobel Prize to Mark Twain, who denounced Roosevelt and criticized the war, nor to William James, leader of the anti-imperialist league.

Oh yes, the Committee saw fit to give a peace prize to Henry Kissinger, because he signed the final agreement ending the war in Vietnam, of which he had been one of the architects. Kissinger, who obsequiously went along with Nixon's expansion of the war with the bombing of peasant villages in Vietnam, Laos and Cambodia. Kissinger, who matches the definition of a war criminal very accurately, was given a peace prize!

People should not be given a peace prize on the basis of promises they have made (as with Obama, an eloquent maker of promises) but on the basis of actual accomplishments towards ending war. Obama has continued deadly, inhuman military action in Iraq, Afghanistan and Pakistan.

The Nobel Peace Committee should retire, and turn over its huge funds to some international peace organization which is not awed by stardom and rhetoric, and which has some understanding of history.

--------

Howard Zinn is a historian, playwright and social activist, and has received the Thomas Merton Award, the Eugene V. Debs Award, the Upton Sinclair Award and the Lannan Literary Award. He is perhaps best known for "A People's History of the United States."

Dutch university fires Islamic scholar Ramadan

2009-09-02T08:46:00.000-07:00

Dutch university fires Islamic scholar Ramadan

By TOBY STERLING (AP)

AMSTERDAM — A Dutch university fired Islamic scholar Tariq Ramadan on Tuesday for hosting a show on Iran's state television, which the school said could be seen as endorsing the regime.

Ramadan — known as a reformist who condemns terrorism, seeks to modernize Shariah law and urges Muslims living in Europe to integrate — has recently been criticized in the Dutch press for allegedly voicing more conservative views for Muslim audiences than he does in the West.

Both the City of Rotterdam and Erasmus University dismissed Ramadan from his positions as "integration adviser" and professor, saying his program "Islam & Life" airing on Iran's Press TV is "irreconcilable" with his duties in Rotterdam.

Ramadan "continued to participate in this program even after the elections in Iran, when authorities there hard-handedly stifled the freedom of expression," Rotterdam and the university said in a joint statement.

It said Ramadan had "failed to sufficiently realize the feelings that participation in this television program, which is supported by the Iranian government, might provoke in Rotterdam and beyond." He had worked at the university since 2007.

The professor, a Swiss citizen who is now on vacation in Morocco, told Dutch radio he would appeal the "naive and simplistic" decision.

Ramadan has written an open letter to Dutch media saying the show was a debate forum, and that he had no involvement with Iran's government.

"Repression against and killing of civilian people cannot be accepted and must be condemned," he said in the letter, published by Dutch media last week when the debate broke out. "I support transparent, democratic process, and I expect the Iranian regime to respect this principle."

Ramadan has lectured in France, England and the United States, and also has had trouble with the U.S. government.

He had his U.S. visa revoked in 2004 shortly before he was to receive tenure at Notre Dame University in Indiana. He was denied entry to the U.S. in 2006 on the grounds that he had given $1,336 to a charity linked to Hamas, which the U.S. considers a terrorist organization.

The American Civil Liberties Union launched, and initially lost, a case arguing that the U.S. had wrongly excluded Ramadan based on his beliefs. In July, an appeals court said the government should have told Ramadan why his visa was rejected and given him a chance to prove he doesn't support terrorism. The case is now back in lower court.

Ramadan had opposed the U.S. invasion of Iraq and said he sympathizes with the resistance there and in the Palestinian territories. He also was among the most prominent Muslims to condemn the Sept. 11, 2001, attacks on the United States.

Copyright © 2009 The Associated Press. All rights reserved.

what a discrace...

2009-08-24T02:42:00.001-07:00

Moslim-ideoloog Tariq Ramadan is door islamcritici net zo lang aangevallen tot zijn positie onhoudbaar werd.

Het Rotterdamse college heeft moslimfilosoof Tariq Ramadan ontslagen als gemeentelijk integratieadviseur. Zijn wekelijkse discussieprogramma ’Islam & Life’ op het Iraanse Press TV vormde hiervoor de aanleiding, want hij zou door zijn medewerking aan de zender het Iraanse bewind hebben gesteund. De gang van zaken had echter weinig te maken met een inhoudelijk oordeel over de programma’s van Ramadan – en veel met een politieke lynchpartij van een man die voor veel moslimjongeren een rolmodel is.

Met toenemende verontwaardiging hebben wij –zelf gevlucht uit Iran– in de afgelopen weken moeten toezien hoe de democratische strijd in Iran gekaapt werd door precies die politici, intellectuelen en opiniemakers die de afgelopen jaren een angst- en haatcampagne tegen moslims hebben gevoerd. De oprechte opstand van de Iraniërs werd functioneel omarmd, om een erudiete tegenstander een kopje kleiner te maken.

Sinds de electorale coup op 12 juni zetten wij ons samen met vele anderen via publicaties, petities en solidariteitsacties in om de protesten daartegen onder de aandacht van het publiek te brengen en het Iraanse bewind onder druk te zetten. Maar het ontslag van Tariq Ramadan heeft weinig te maken met de gebeurtenissen in Iran.

De druppel die klaarblijkelijk de emmer deed overlopen was Ramadans verbintenis met de Iraanse tv-zender Press TV. Het feit dat hij zijn medewerking aan de zender na de coup van 12 juni niet had opgezegd, zou inhouden dat hij het Iraanse bewind ook politiek steunt. Niets is minder waar, zo blijkt zowel uit de eigen woorden van Ramadan als zijn daden.

Press TV is een van de weinige internationale Engelstalige tv-zenders die bericht vanuit het hart van de islamitische wereld. De zender is overal te ontvangen, en is daardoor een aanlokkelijk podium voor een betrokken moslim-intellectueel die, in tegenstelling tot de Ellians en Hirsi Ali’s, niet ambieert om bij het Westen in de smaak te vallen, maar werkelijk een dialoog wil bewerkstelligen tussen zijn achterban en het Westen.

Er was alle reden voor Tariq Ramadan om na de recente gebeurtenissen in Iran een nieuwe afweging te maken over zijn betrekking bij Press TV. We hadden het toegejuicht als hierover, en over zijn denkbeelden in het algemeen, een inhoudelijke discussie was gevoerd. Maar wel alleen als die vrij zou zijn van de hysterie die het Nederlandse islamdebat op het moment kenmerkt.

Voorts constateren we dat de golf van verontwaardiging tegen Ramadans functie als presentator bij Press TV niet méér is dan een volgende aanval in wat steeds meer op een vendetta is gaan lijken.

Ieder kritisch geluid tegen de toenemende intolerantie jegens de islam en tegen moslims wordt weggehoond en kan rekenen op scheldkanonnades en verdachtmakingen. De afgelopen jaren domineert een luidruchtige groep opiniemakers en politici het debat over de islam. Zij propageren een beeld van een ‘botsing der beschavingen’, waarin moslims en het Westen elkaars tegenpolen zouden zijn. Zij werpen zich op als de ‘verdedigers van het Westen’ en ‘als je niet vóór ons bent, ben je tegen ons’, dus wie kritiek durft te uiten heult met de vijand.

Het is geen toeval dat slechts een paar maanden geleden deze opinieleiders geprobeerd hebben om Ramadan weg te krijgen vanwege vermeende homofobe uitspraken – vermeend, omdat die na een uitgebreid onderzoek door de Rotterdamse gemeente helemaal niet bleken te zijn gedaan.

Het enige, terugkerende bezwaar tegen Ramadan is dat hij met ’met een dubbele tong spreekt’. Maar hoewel zijn tegenstanders blijkbaar de grootste moeite hadden om hem op ’gevaarlijke’ en ’fundamentalistische’ uitspraken te betrappen, proberen ze niettemin karaktermoord te plegen door het beeld op te roepen van een gevaarlijke fundamentalist.

Inhoudelijke bewijzen tegen Ramadan dragen zijn criciti niet aan – dat hoeft ook niet, want in het huidige klimaat in Nederland is een mondige moslim al per definitie verdacht en daarmee een legitiem doel voor een haatcampagne.

Overigens willen we benadrukken dat wij – atheïsten, agnosten en vrijzinnige moslims – op veel punten van mening verschillen met Tariq Ramadan, maar we prefereren een inhoudelijke discussie boven een hetze.

Wat deze kwestie voor ons met name onverteerbaar maakt is dat de vendetta tegen islamitische hervormers als Ramadan wordt gevoerd over de ruggen van duizenden Iraniërs die hun leven wagen voor democratische veranderingen in hun land.

Hierachter schuilt echter een logica: de opiniemakers met hun scheldkanonnades op de islam en op de door hen zo verfoeide conservatieve ayatollahs zijn twee kanten van dezelfde medaille. De ayatollahs houden de Iraniërs al drie decennia lang voor dat als ze trouw willen zijn aan ’de’ islam, ze het repressieve systeem en de conservatieve opvattingen van de geestelijken moeten accepteren. Doen ze dat niet, dan zijn ze geen moslim. In Nederland beweert een groep ayatollahs zonder tulband in wezen hetzelfde, door te stellen dat ’de’ islam democratie, vrouwenrechten en allerlei sociale vrijheden uitsluit.

Ook de Nederlandse heren en dames dulden geen moslims die zich moslim en democraat noemen, zoals Soroush, Kadivar en Shabastari in Iran – dé theologische inpirators van de Iraanse hervormingsbeweging – en Ramadan in Nederland. Vanuit het benauwde en eenkennige perspectief van de Hollandse ayatollahs, kan het niet anders dan dat moslimdemocraten met ’dubbele tong’ spreken. Voor de ayatollahs daar en hier, is niets gevaarlijker dan de aantasting van hun monopolie op de definitie van de ware islam.

Dit artikel is mede ondertekend door Farhad Golyardi, publicist en redacteur Eutopia, Behnam Taebi, docent TU Delft en Peyman Jafari, politicoloog en bestuurslid Internationale Socialisten.

© Trouw 2009, op dit artikel rust copyright.

who 'defines' the social uprising of the people in Iran?

2009-07-30T12:49:00.000-07:00

There have been several articles from Dabashi, Abu As'ad [Angry Arab] Azmi Bishara, Asef Bayat... and the Guardian piece by Alex Callinicos and Gilbert Aschar. There is a very interesting polemic going on. The challenge is deconstructing the mystified/complex realities and speaking out/taking sides; rather than ignoring class analyses, not acknowledging that Ahmedinejad actually did win afterall. And so
I like Abu As'ad's response to Dabashi because there is a dialectics within the critique itself...As'ad: "It was apparently difficult for Dabashi to understand my position: to say that the US, Saudi and other reactionary forces were involved in a conspiracy in Iran is in no way to deny the existence of a genuine and sincere movement in Iran against the oppressive regime there. ... Does that make me colonized in my mind further?"

But also--and for me as an activist supporting the Iranian protestors and their struggle for democracy, equality etc., it is crucial not to belittle Iranians' by downgrading their protests, by pretending they're too subversive and stupid to deserve a stance/support, as if they are blocking the sight of some grandiose anti-imperiliast project, are some kind of annoying 'error'. Here I fully agry with Dabashi.

Here Dabashi, then below the link to As'ad's response.

Left is wrong on Iran. Who are and who promoted these leftist intellectuals who question the social uprising of the people in Iran, asks Hamid Dabashi*
-------------------------------------------------------------------------------
When a political groundswell like the Iranian presidential election of June 2009 and its aftermath happen, the excitement and drama of the moment expose not just our highest hopes but also our deepest fault lines, most troubling moral flaws, and the dangerous political precipice we face.

Over the decades I have learned not to expect much from what passes for "the left" in North America and/or Western Europe when it comes to the politics of what their colonial ancestry has called "the Middle East". But I do expect much more when it comes to our own progressive intellectuals -- Arabs, Muslims, South Asians, Africans and Latin Americans. This is not a racial bifurcation, but a regional typology along the colonial divide.

By and large this expectation is apt and more often than not met. The best case in point is the comparison between what Azmi Bishara has offered about the recent uprising in Iran and what Slavoj Zizek felt obligated to write. Whereas Bishara's piece (with aspects of which I have had reason to disagree) is predicated on a detailed awareness of the Iranian scene, accumulated over the last 30 years of the Islamic Republic and even before, Zizek's (the conclusion of which I completely disagree with) is entirely spontaneous and impressionistic, predicated on as much knowledge about Iran as I have about the mineral composition of the planet Jupiter.

The examples can be multiplied by many, when we add to what Azmi Bishara has written pieces by Mustafa El-Labbad and Galal Nassar, for example, and compare them to the confounded blindness of Paul Craig Roberts, Anthony DiMaggio, Michael Veiluva, James Petras, Jeremy Hammond, Eric Margolis, and many others. While people closest to the Iranian scene write from a position of critical intimacy, and with a healthy dose of disagreement, those farthest from it write with an almost unanimous exposure of their constitutional ignorance, not having the foggiest idea what has happened in that country over the last 30 years, let alone the last 200 years, and then having the barefaced chutzpah to pontificate one thing or another -- or worse, to take more than 70 million human beings as stooges of the CIA and puppets of the Saudis.

Let me begin by stating categorically that in principle I share the fundamental political premise of the left, its weariness of US imperial machination, of major North American and Western European media (but by no means all of them) by and large missing the point on what is happening around the globe, or even worse seeing things from the vantage point of their governmental cues, which they scarcely question. It has been but a few months since we have come out of the nightmare of the Bush presidency, or the combined chicaneries of Dick Cheney, Donald Rumsfeld, Paul Wolfowitz and John Ashcroft, or of the continued calamities of the "war on terror". Iran is still under the threat of a military strike by Israel, or at least more severe economic sanctions, similar to those that are responsible for the death of hundreds of thousands of Iraqis during the Clinton administration. Iraq and Afghanistan are burning, Gaza is in utter desolation, Northern Pakistan is in deep humanitarian crisis, and Israel is stealing more Palestinian lands every day. With all his promises and pomp and ceremonies, President Obama is yet to show in any significant and tangible way his change of course in the region from that of the previous administration.

The US Congress, prompted by AIPAC (the American Israel Political Affairs Committee), pro-war vigilantes lurking in the halls of power in Washington DC, and Israeli warlords and their propaganda machinery in the US, are all excited about the events in Iran and are doing their damnedest to turn them to their advantage. The left, indeed, has reason to worry. But having principled positions on geopolitics is one thing, being blind and deaf to a massive social movement is something entirely different, as being impervious to the flagrant charlatanism of an upstart demagogue like Ahmadinejad. The sign and the task of a progressive and agile intelligence is to hold on to core principles and seek to incorporate mass social uprising into its modus operandi. My concern here is not with that retrograde strand in the North American or Western European left that is siding with Ahmadinejad and against the masses of millions of Iranians daring the draconian security apparatus of the Islamic Republic. They are a lost cause, and frankly no one could care less what they think of the world. What does concern me is when an Arab intellectual like Asad AbuKhalil opts to go public with his assessment of this movement -- and what he says so vertiginously smacks of recalcitrant fanaticism, steadfastly insisting on a belligerent ignorance.

On his website, "Angry Arab", Asad AbuKhalil finally has categorically stated that he is "now more convinced than ever that the US and Western governments were far more involved in Iranian affairs during the demonstrations than was assumed by many." He then tries to be cautious and cover his back by stipulating, "Let us make it clear: the US, Western and Saudi intervention in Iranian affairs does not necessarily implicate the Iranian protesters themselves. And even if some of them were involved in those conspiracies, I do believe that the majority of Iranian protesters were motivated by domestic issues and legitimate grievances against an oppressive government." This latter stipulation is in fact worse than that categorical statement about the conspiratorial plot behind the movement, for it seeks to play fancy speculative footwork to cover up a moral bankruptcy -- that he dare not take a stand, one way or another. AbuKhalil's final edict: "I was just looking at US and Western media coverage of Honduras, where the situation is rather analogous, and you can't escape the conclusion that the US media were involved with the US government in a conspiracy the details of which will be revealed years from now." In other words, since the US media is not covering the Honduras development as closely as it does (or so AbuKhalil fancies) the Iranian event, then the US media is in cahoots with the US government in fomenting unrest in Iran, and thus this movement is manufactured by US imperial designs with Saudi aid; and though we may not have evidence of this yet, we will learn of its details 30 years from now, when a Stephen Kinzer comes and writes an account of the plot, as he did about the CIA- sponsored coup of 1953.

One simply must have dug oneself deeply and darkly, mummified inside a forgotten and hollowed grave on another planet not to have seen, heard and felt for millions of human beings risking their brave lives and precious liberties by pouring into the streets of their cities demanding their constitutional rights for peaceful protest. Thousands of them have been arrested and jailed, their loved ones worried sick about their whereabouts; hundreds of their leading public intellectuals, journalists, civil and women's rights activists, rounded up and incarcerated, harassed and even tortured, some brought to national television to confess that they are spies for "the enemy". There are pregnant women among those leading reformists arrested, as are such leading intellectuals as Said Hajjarian, who is paralysed having barely survived an assassination attempt by precisely those in the upper echelons of the Islamic Republic who have yet again put him and his wheelchair in jail. Three prominent reformists, all heroes of the Islamic revolution (Khatami, Mousavi, and Karrubi: a former president, a former prime minister, and a former speaker of the house to this very Islamic Republic) are leading the opposition, charging fraud, declaring Ahmadinejad illegitimate. The senior most Grand Ayatollah of the land, the octogenarian Ayatollah Montazeri, has openly declared Khamenei illegitimate. The Iranian parliament is deeply divided and in turmoil. A massively militarised security apparatus has wreaked havoc on the civilian population: beating, clubbing, tear gassing, and plain shooting at them. University dormitories have been savagely raided by plainclothes vigilantes and students beaten up with batons, clubs, kicks, and fists by oversize thugs. Millions of Iranians around the globe have taken to the streets, their leading public figures -- philosophers like Abdul-Karim Soroush, clerics like Mohsen Kadivar, public intellectuals like Ata Mohajerani, filmmakers like Mohsen Makhmalbaf, pop singers like Shahin Najafi, footballers of the Iranian national team, countless poets, novelists, scholars, scientists, women's rights activists, ad infinitum --coming out to voice their defiance of this barbarity perpetrated against their brothers and sisters.

Not a single sentence, not a single word that I utter comes from CNN, The New York Times, Al-Arabiya or any other sources that Asad AbuKhalil loves to hate. None of these people means anything to Mr AbuKhalil? Can he really face these millions of people, their best and brightest, the mothers of those who have been cold- bloodedly murdered, tortured, beaten brut ally, paralysed for life, and tell them they are stooges of the CIA and the Saudis, and that CNN and Al-Arabiya have put them up to it? AbuKhalil has every legitimate reason to doubt the veracity of what he sees in US media. But at what point does a legitimate criticism of media representations degenerate into an illegitimate disregard for reality itself; or has a sophomoric reading of postmodernity so completely corrupted our moral standards that there is no reality any more, just representation?

Asad AbuKhalil dismisses a mass social uprising that is unfolding right in front of his eyes as manufactured by Americans and the Saudis. What else does AbuKhalil know about Iran? Anything? Thirty years (predicated on 200 years) of thinking, writing, mobilising, political and artistic revolts, theological and philosophical debates -- does any of it ring a bell for Professor AbuKhalil? Do the names Mahmoud Shabestari, Abdul-Karim Soroush, Mohsen Kadivar, among scores of others, mean anything to him? Has he ever listened to these young Iranians speak, cared to learn the lyrics of their music, watched the films they make, gone to a photography exhibition they have put together, seen any of their art work, or perhaps glanced at their newspapers, journals, magazines, weblogs, websites? Are all these stooges of America, manipulated by CIA agents, bought and paid for by the Saudis? What depth of intellectual depravation is this?

In his most recent posting, AbuKhalil has this to say about Iran: "For the most reliable coverage of the Iran story, I strongly recommend the New York Times. I mean, they have Michael Slackman in Cairo and Nazila Fathi in Toronto, and they have 'independent observers' in Tehran. What else do you want? If you want more, the station of King Fahd's brother-in-law (Al-Arabiya) has a correspondent in Dubai to cover Iran. And according to a report that just aired, Mousavi received 91 per cent of the vote in 'an elite neighbourhood'. I kid you not. They just said that." The Iranians have no reporters, no journalists, no analysts, no pollsters, no economists, no sociologists, no political scientist, no newspaper editorials, no magazines, no blogs, and no websites? If AbuKhalil has this bizarre obsession with the American or Saudi media that he loves to hate, does that psychological fixation ipso facto deprive an entire nation of their defiance against tyranny, their agency in changing their own destiny?

What a terrible state of mind to be in! AbuKhalil has so utterly lost hope in us -- us Arabs, Iranians, Muslims, South Asians, Africans, Latin Americans -- that it does not even occur to him that maybe, just maybe, if we take our votes seriously the US and Israel may not have anything to do with it. He fancies himself opposing the US and Israel. But he has such a deeply colonised mind that he thinks nothing of us, of our will to fight imperial intervention, colonial occupation of our homelands, and domestic tyranny at one and the same time. He believes if we do it then Americans and the Saudis must have put us up to it. He is so utterly lost in his own moral desolation and intellectual despair that in his estimation only Americans can instigate a mass revolt of the sort that has unfolded in front of his eyes. What an utterly frightful state for an intellectual to be in: no trust, no courage, no imagination and no hope. That we, as a people, as a nation, as a collective will, have fought for over 200 years for our constitutional rights has never occurred to AbuKhalil. What gives a man the authority to speak so cavalierly about another nation, of whom he knows nothing?

Ten years I spent watching every single Palestinian film I could lay my hands on before I opened my mouth and uttered a word about Palestinian cinema. I visited every conceivable archive in North America and Western Europe, travelled from Morocco to Syria, drove from one end of Palestine to another, was blessed by the dignity of Palestinians resisting the horror of a criminal occupation of their homeland, walked and showed bootlegged videos on mismatched equipment and stolen electricity from one Palestinian refugee camp in Lebanon to another; then I went to Syria and found a Palestinian archivist who knew infinitely more about Palestinian cinema than I did, and I sat at his feet and learned humility, and I still did not dare put pen to paper or open my mouth about anything Palestinian without asking a Palestinian scholar -- from Edward Said to Rashid Khalidi to Joseph Massad -- to read what I had written before I dared publishing it. This I did not out of any vacuous belief in scholarship, but out of an abiding respect for the dignity of Palestinians fighting for their liberties and their stolen homeland, and fearful of the burden of responsibility that writing about a nation's struggles puts on those of us who have a voice and an audience.

For people like Zizek, social upheavals in what they call the Third World are a matter of theoretical entertainment. It is an old tradition that goes back all the way to Sartre on Algeria and Cuba in the 1950s, down to Foucault on Iran in the 1970s. That does not bother me a bit. In fact, I find it quite entertaining -- watching grown up people make complete fools of themselves talking about something about which they have no blasted clue. But when someone like AbuKhalil indulges in cliché ridden leftism of the most banal variety it speaks of a culture of intellectual laziness and moral bankruptcy so outrageously at odds with the struggles of people from which we emerge. Our people are not to conform to our tired, old, and cliché-ridden theories. We need to bypass intellectual couch potatoes and catch up with our people. Millions of people, young and old, lower and middle class, men and women, have poured in their masses of millions into the streets, launched their Intifada, demanding their constitutional rights and civil liberties. Who are these people? What language do they speak, what songs do they sing, what slogans do they chant, to what music do they sing and dance, what sacrifices have they made, what dungeons have they crowded, what epic poetry are they citing, what philosophers, theologians, jurists, poets, novelists, singers, song writers, musicians, webloggers soar in their souls, and for what ideals have their hearts and minds ached for generations and centuries?

A colonised mind is a colonised mind whether it is occupied by the European right or by the cliché-ridden left: it is an occupied territory, devoid of detail, devoid of substance, devoid of love, devoid of a caring intellect. It smells of ageing mothballs, and it is nauseating.

* The writer is the Hagop Kevorkian Professor of Iranian Studies and Comparative Literature at Columbia University in New York.

for the response of Khalil Abu As'ad
http://angryarab.blogspot.com/2009/07/hamid-dabashis-attacks-on-my-person.html

Very Important! New military program that embeds anthropologists with soldiers has academics up in arms

2009-07-30T12:47:00.000-07:00

IN THESE TIMES
Please consider subscribing to the print edition and supporting independent media: http://www.inthesetimes.com/subscribe/
This article is permanently archived at: http://www.inthesetimes.com/main/article/3749/

Anthropologists At War
New military program that embeds anthropologists with soldiers has academics up in arms
By Bill Stamets June 19, 2008

Not in our name. That could be the battle cry of American anthropologists resisting the recent use of their discipline in Iraq and Afghanistan.

The U.S. Army is sending anthropologists into the field to help soldiers counter insurgents. The program, called Human Terrain System (HTS), responds to combat brigade commanders' 2006 call for "operationally relevant cultural knowledge."

In June, 12 Human Terrain Teams (HTT) -- each made up of three military members and three civilians -- were expected to join combat brigades in either Iraq or Afghanistan. By the end of September, another 12 will deploy.

Training for the six-member teams occurs at the Army's Combined Arms Center at Fort Leavenworth, Kan. The teams spend six to nine months in Iraq or Afghanistan and spend anywhere from three days to three weeks in a given locale, according to James K. Greer, deputy program manager of the Human Terrain System.

According to HTT's website: "The role of the HTTs is to help the troops better understand who is NOT their enemy." The teams help the U.S. Army "influence the population through non-lethal means."

At an April 24 hearing at the House Armed Services Subcommittee on Terrorism, Unconventional Threats and Capabilities, Col. Martin Schweitzer testified that HTS helped decrease "kinetic operations" by 60 to 70 percent in his brigade's area of operations in Afghanistan.

"We must understand the culture to win," Schweitzer testified.

In 2007, his 4th Brigade of the 82nd Airborne Division was the first to use a Human Terrain Team. It was also the first to have an HTT fatality. On May 7, 2008, a roadside bomb in the Afghan province of Khowst killed Michael Bhatia, an Oxford doctoral candidate and the brigade's field social scientist. After his year-long contract, Bhatia had planned to finish his dissertation titled "The Mujahideen: A Study of Combatant Motives in Afghanistan, 1978-2005."

Anthropologists outsourced
BAE Systems, a global defense firm, has recruited and trained HTT members since 2006. To date, BAE has placed about 30 field social scientists in HTTs, says Scott Fazekas, a BAE press contact.

Academics at home have been raising a ruckus over the military's use of a mobilized, militarized and weaponized anthropology. In September, the Network of Concerned Anthropologists formed to circulate a Pledge of Non-participation in Counterinsurgency. The pledge has since garnered nearly 1,000 signatures.

Last November, at its annual meeting in Washington, D.C., the executive board of the American Anthropological Association (AAA) issued a statement deeming HTS's "application of anthropological expertise" both "problematic" and "unacceptable."

"The impact of anti-HTS activists on program recruitment in universities, especially in anthropology departments, is profound," Zenia Helbig, an academic kicked out of HTS, tells In These Times. Helbig brought BAE Systems -- and its three HTS contracts, estimated at $160 million -- to the attention of the Project on Government Oversight, a Washington, D.C.-based nonprofit that investigates corruption in the federal government.

Felix Moos, an anthropology professor at the University of Kansas who has taught some HTT classes, concedes, "Because we are outsourcing the war, we are giving the title of 'anthropologist' to people who are not really anthropologists."

In a May 6 letter to Sen. John Warner (R-Va.), Roberto J. González, an anthropology professor at San Jose State University and a member of the Network of Concerned Anthropologists, attacked HTS: "The program is dysfunctional, wasteful, and perhaps even fraudulent. As an anthropologist, it is also clear to me that HTS simply cannot work as its proponents claim."

Key players
Counterinsurgency is the specialty of two key players in the Pentagon's post-9/11 turn to culture.

Anthropologist Montgomery McFate is the senior social science adviser to the HTS program. Her 1995 thesis at Yale University was "Pax Britannica: British Counterinsurgency in Northern Ireland." David J. Kilcullen is a policy-planning adviser in the State Department. His 2000 thesis at the University of New South Wales–Australian Defense Force Academy was titled "The Political Consequences of Military Operations in Indonesia 1945-99: A Fieldwork Analysis of the Political Power-Diffusion Effects of Guerrilla Conflict." Kilcullen's non-academic credentials include a stint in the Australian Army as a commander of counterinsurgency operations in East Timor.

McFate is credited with jumpstarting a program -- called the Cultural Operational Research Human Terrain System -- at the Department of Defense (DOD) that was the springboard for HTS.

"Cultural ignorance can kill," argued McFate in a 2005 article published in Joint Forces Quarterly. "Cultural knowledge and warfare are inextricably bound. ... The U.S. Armed Forces must adopt an ethnographer's view of the world."

It has begun to do so. A piece in the Jan. 1, 2007, Field Artillery Journal briefed officers on greeting their Iraqi Army counterparts: "If you are especially close, a kiss on the cheek may become commonplace. You will get used to it -- it is a compliment indicating that your status has been raised to 'brother.' " Marines now receive how-to pamphlets, such as "Cultural Considerations in House Occupations," for tips "on the Iraqi human dynamics when coalition forces enter Iraq residences."

"Normality in Kandahar is not the same as in Kansas," Kilcullen wrote in a 2006 memo e-mailed to military officers. "Armed social work" is his pithy take on culturally aware counterinsurgency.

He posts tips from the front: "Stop your people fraternizing with local children. Your troops are homesick; they want to drop their guard with the kids. But children are sharp-eyed, lacking in empathy and willing to commit atrocities their elders would shrink from."

Troops can also acquire "practical cultural knowledge, sensitivity and awareness" by playing "Mission to Iraq." According to its promo materials, this $795 video game has "socially intelligent virutal humans" driven by "cultural puppets." Alelo, the company that makes it, also sells Dari and Pashto versions for Afghan deployments.

Testifying before the 2004 Armed Services Committee, retired Maj. Gen. Robert H. Scales proposed "a cadre of global scouts, well educated, with a penchant for languages and a comfort with strange and distant places."

He continued: "These soldiers should be given time to immerse themselves in a single culture and to establish trust with those willing to trust them," saying that ethnographic embedees ought to "stay for extended periods within the countries, not just a few years but perhaps decades."

Scales, a defense consultant with a doctorate in history from Duke University, has other ideas for anthropologizing the Army. He wrote this in a 2004 article "Culture-Centric Warfare" for the Naval Institute's Proceedings magazine:

The military spends millions to create urban combat sites designed to train soldiers how to kill an enemy in cities. But perhaps equally useful might be urban sites optimized to teach soldiers how to coexist with and cultivate trust and understanding among indigenous peoples inside foreign urban settings. Such centers would immerse young soldiers within a simulated Middle Eastern city, perhaps near a mosque or busy marketplace, where they would be confronted with various crises precipitated by expatriate role players who would seek to agitate and incite a local mob to violence.
"War is a thinking man's game," argues Scales. Gen. David Petraeus, a Princeton Ph.D. and commander of the Multi-National Force, agrees, telling Germany's Der Spiegel magazine in December 2006: "Counterinsurgency operations are war at the graduate level, they're thinking man's warfare."

Contested cultural terrain
Between April 25 and 27, the Human Terrain System came under fire at the Anthropology and Global Counterinsurgency conference held at the University of Chicago. Organized by John D. Kelly, chair of U.C.'s Anthropology Department, and three U.C. doctoral candidates, the conference aimed to "pursue the full implications of the connection now being sought by the U.S. military between culture and insurgency."

"HTS is among the largest social science projects in history," argued González, who has sparred in the pages of Anthropology Today with Kilcullen, who was invited but did not attend, and with McFate, who was not invited.

"I would have been delighted to attend," she wrote in an e-mail to In These Times. "It's not everyday that there's a conference on the subject."

"The national security structure in the U.S. needs to be infused with anthropology, a discipline invented to support warfighting in the tribal zone," McFate urged in her 2005 Joint Forces Quarterly article.

Many of McFate's colleagues at the Chicago gathering challenged that spin on their discipline. González told the conference-goers, "In the end, it is by sharing what [anthropologists have] learned with the general public -- not political, military or corporate elites -- that we might spark lasting progressive change in democratic societies."

Another dissenter is David Price, an anthropology professor at Saint Martin's College in Lacey, Wash., who researches the history of American anthropologists colluding with the American government.

Military planners "dream that culture can fix what thousands of tons of munitions broke," Price said at the gathering. "We should use anthropology to keep us out of these invasion fiascos in the first place."

--------------------------------------------------------------------------------

Bill Stamets is a Chicago-based freelance writer who once took 10 grad school courses in anthropology at the University of Chicago.

After the tireless debates pro/con Iran protests, this is about the sharpest analysis so help answer the 'where do we stand'?

2009-07-30T12:35:00.000-07:00

http://jewssansfrontieres.blogspot.com/2009/06/iran-gucci-anti-imperialism-and.html

Very good analysis! Iran's new rebellion (Peyman Jafar in Socialist Review)

2009-07-30T12:32:00.000-07:00

Iran's new rebellion
Feature by Peyman Jafari, Jul 2009

Iranians have taken to the streets as the divisions in the ruling class have sharpened into open conflict, writes Peyman Jafari.

The fallout from the presidential election on 12 June precipitated the biggest political crisis in Iran since the 1979 revolution. The official results gave the incumbent president, Mahmoud Ahmadinejad, 63 percent of votes, compared to 34 percent for his main rival, the reformist Mir Hossein Mousavi, who then accused the government of vote-rigging. In the following days hundreds of thousands took to the streets of major cities, defying the riot police and shouting, "Where is my vote?"

The crisis has also shown that the conflict between opposing forces within the ruling elite is coming to a head. Both elements have consequences that go far beyond the elections and mark a watershed in the history of the Islamic Republic.

This year's election campaign was the liveliest since the early days of the revolution. Supporters of the four candidates actively campaigned on the streets. Students organised "free zones" for discussions in universities. Newspapers wrote critical articles that circulated on the internet. For the first time candidates debated with each other live on national television. Ahmadinejad called the other candidates henchmen of the powerful ex-president Akbar Hashemi-Rafsanjani, who he describes as corrupt. Moussavi argued that Ahmadinejad had ruined the economy, created poverty and isolated Iran internationally. He also accused him of taking the country towards dictatorship. Moussavi promised political freedoms and rights for women and minorities.

As the election campaign intensified it opened up an unprecedented political space. Thousands of young people threw themselves into political activity and almost 40 million cast their votes. At 85 percent the turnout was much higher than in 2005 (63 percent in the first round and 48 percent in the second round). Moussavi's campaign gained momentum and the huge "green" movement emerged on the streets and the internet in support. Moussavi's rallies in Tehran, Isfahan and Tabriz drew tens of thousands.

While Ahmadinejad's supporters were less visible in the media, their numbers should not be underestimated. In 2005 he was elected on a populist platform, with a promise to fight poverty and to put "the oil money on the tables of the people". Over the following two years he visited 350 towns and villages, received nine million letters and handed out approximately $10 million in cash.

Some sections of the urban and rural poor benefited but many others suffered the consequences of a dwindling economy at a time when oil revenue was at a record high. When Ahmadinejad took office inflation was at 16 percent. Now it is around 25 percent. According to Iran's central bank, the living costs for an urban family almost doubled over the past four years - exceeding wage rises. The estimated monthly wage for a worker is $223, which is well below the poverty line. Unemployment went up, officially nearing 13 percent - in reality it is somewhere between 20 and 30 percent. Inequality remained high - the richest 20 percent of the population receives half of the national income. Various surveys among Iranian youth have shown that they view economic hardship as their biggest problem and are worried about the growing gap between rich and poor.

Workers' discontent has regularly spilled over into strikes. From February to May of this year thousands of school teachers went on strike to demand wage parity with other public sector workers. One of the strike leaders explained, "Our pay is ridiculously low. A school teacher with a masters degree takes home less than $300. In a city like Tehran, any family of four with an income less than $500 a month is living under the poverty line." At least 100 of the teachers were arrested after they staged a protest in front of the parliament.

Another wave of arrests occurred on International Workers' Day, which has become a rallying point for labour activists. This symbolises the modest revival of a labour movement across the country.

The selection of Moussavi as the candidate of the reformists was a conscious choice. The leaders of the reformist movement decided to tap into the disgruntlement of the working class. Saeed Hajjarian, the strategic brain of the reformists, admitted in 2004 that the reformists had represented the interests of the middle class. After their defeat by Ahmadinejad's populism in 2005 the reformists understood they had to change.

Moussavi, who had served as prime minister in the 1980s and was widely associated with egalitarian politics, seemed the perfect man for the task. He held his first meeting as a presidential candidate in March in Tehran's Nazi Abad - a working class neighbourhood. He was greeted with the chant "Mir Hossein ghareman - hamiye mostazafan" ("Mir Hossein hero - supporter of the downtrodden").

During his campaign he promised a "future without poverty". Just before the elections the Iranian Labour News Agency conducted a survey that predicted a 54 percent victory for Moussavi. Among the participants 71 percent of professionals, 69 percent of workers and 62 percent of students supported the reformist candidate. It is not unreasonable to assume that the working class vote was split between Ahmadinejad and Moussavi.

Rupture at the top

The election was the catalyst that turned the tensions within the political elite into an open war between the contending factions.

These tensions have existed since the 1980s. Moussavi was a leading member of the "left" faction that promoted a state capitalist economy and protection for the poor. The right - with which current Supreme Leader and then president Ali Khamenei, was associated - defended the interests of the merchants (bazaaris). Rafsanjani, then the chairman of Majlis (Iran's parliament), cunningly manoeuvred between both, earning him the nickname of "the shark".

The 1980-8 Iran-Iraq war and the authority of Supreme Leader Ruhollah Khomeini held these factions together. In the early 1990s business circles and the bazaar became more vocal in their opposition to state intervention in the economy. As the populists were losing ground due to economic problems, a new faction inside the regime emerged around Rafsanjani, who had become president in 1989.

This faction became to be known as the "modern right" or the "pragmatists" and sidelined the "left" by aligning itself with the "traditional right". Having enriched himself and his family by dominating foreign trade in carpets and pistachios, Rafsanjani represented the interests of the new industrial capitalists.

Rafsanjani's economic liberalisation backfired when inflation approached 50 percent and inequality grew, leading to riots in 1992 and 1995. Realising the lower classes had become increasingly alienated from the state, Khamenei blamed "cultural decay" and enforced "Islamic norms". This only increased people's alienation as important changes in society were taking place: the increasing participation of women in education and the labour market, the growing proportion of young people (70 percent of the population is under the age of 30) and changing ideas about the role of religion.

In 1997 the "reformist" Mohammad Khatami was elected president. Khatami's faction was largely made up of middle class professionals, intellectuals and bureaucrats. It came to power by reacting to the pressures from below with the promise of political reforms. Rafsanjani first supported Khatami, who continued with economic liberalisation, but distanced himself later, fearing that the protests of students, women and workers would grow out of control. For the same reason Khatami allowed the right to suppress the movement. The disillusionment from this experience laid the ground for the election of Ahmadinejad in 2005.

Khamenei, who lacked the authority of Khomeini among the clergy, aligned himself with Ahmadinejad to strengthen his own position as Supreme Leader. Ahmadinejad represents the interests of the state bureaucracy, and the Revolutionary Guard, who have developed their own economic interests. Around 80 percent of the economy is owned by the state, and the Revolutionary Guards control more than 1,500 economic projects. It is no surprise that the majority of the members of Ahmadinejad's cabinet in 2005 came from their ranks.

From its inception the Islamic Republic has contained a contradiction between elected institutions such as the parliament and the president, and unelected institutions such as the Supreme Leader and the Guardian Council. The recent conduct of Khamenei suggests an attempt to dramatically shift the balance in favour of the latter. This explains not only why Moussavi has challenged the election outcome but has sided - at least for the time being - with the street protests, which give the reformists leverage. Rafsanjani's support for Moussavi stemmed from his desire to open up oil revenues and channels for profit-making to Iran's capitalist class, but he wouldn't hesitate if a deal with Khamenei would achieve the same result.

The election and its aftermath have shown that the divisions inside Iran's ruling elite have become unmanageable and will lead to new and bigger political crises in the near future.

More importantly, the future depends on what happens on the streets. Speculation about vote rigging is less useful than realising that a significant number of Iranians, represented by millions who protested and put their lives on the line, did not trust the election outcome and demanded its annulment.

The movement that erupted on the streets of Tehran, Isfahan, Shiraz, Tabriz, Mashad, Babol, Rasht and Orumiyeh was semi-spontaneous. The first protests occurred immediately after the election result was announced. On Monday 15 June more than a million people responded to a call by Moussavi's party for a march, even though it hadn't received permission. In fact, Moussavi only showed up to give a speech after his advisers told him hundreds of thousands had gathered.

In the following days the movement demanded leadership from Moussavi, yet still marched when he discouraged them. They courageously stood firm against state repression, chanting "Tanks, guns, Basiji, have no effect any more" and continued into the night with chants of "God is great" from the roofs - reviving the slogans of the 1979 revolution.

Those participating were not just "the trendy, young, sunglassed ladies of northern Tehran. The poor were here, too, the street workers and middle-aged ladies in full chador," reported Robert Fisk. Other journalists and participants have corroborated Fisk's observation. Sahar, a student from Tehran University, said people were shouting "With chador and without chador, down with the dictator." Nurses and street cleaners walked side by side. A group of young socialists, who have started to print a newspaper called The Street, reported that the marchers shouted "Ministry of work, so many without work!" as they walked past the ministry of labour.

This movement brought together people from different classes around a set of democratic demands, most importantly free and fair elections, freedom of organisation and the end of repression. While throwing themselves unreservedly into the struggle to win these demands, socialists in Iran have to argue that Rafsanjani and Moussavi have different interests to those of the working class. However, the best way to challenge the middle class leaders is not to publish abstract manifestos, but to become part and parcel of the movement to achieve its immediate goals.

Finally, it is important to note that the protests in Iran are not demanding foreign intervention or economic sanctions. "What happens in Iran regards the people themselves, and it is up to them to make their voices heard," said Nobel Peace Prize winning Iranian human rights activist Shirin Ebadi. Imperialist powers are already trying to take advantage of the situation in Iran. "After Ahmadinejad's re-election, the international community must continue to act uncompromisingly to prevent the nuclearisation of Iran, and to halt its activity in support of terror organisations and undermining stability in the Middle East," said Avigdor Lieberman, Israel's extremist right wing foreign minister. His deputy, Danny Ayalon, made it clear, however, that even if Moussavi had been declared the winner, Iran would still be "a threat".

This poses a particular task for socialists in the West. At the same time as we support and organise solidarity with the movement in Iran we have to challenge our own governments' imperialist interference in the region.

Karwan Fatah--Slavenhandel en Ondernemerschap (very good piece)

2009-07-30T12:28:00.000-07:00

In 1737 vertrok het slavenschip De Leusden vanuit Afrika naar Suriname. Van de 716 slaven aan boord van de Leusden overleden er 702. Historici wisten dat de oorzaak voor deze enorme sterfte een scheepsramp was. De details van dit verhaal waren echter niet goed bekend.

Door Karwan Fatah

Volgens een recente ontdekking van Philip Dikland en Peggy Bawoek is De Leusden vastgelopen op een zandbank bij de monding van de Marowijnerivier in Suriname. Daar stond de kapitein van het schip, Jochem Outjes voor de keuze: de slaven vrijlaten of ze in het vollopende schip laten verdrinken. Vermoedelijk uit angst voor opstand koos de kapitein er voor om de luiken van het schip dicht, en de slaven aan de ketting te laten. Een deel van de bemanning verliet het schip, andere bemanningsleden en de kapitein achterlatend. Toen ze de volgende dag terugkeerden was het overgrote deel van de slaven overleden, verdronken in het ruim.

De door Dikland en Bawoek gevonden verklaringen voor het drama zou afgedaan kunnen worden als een tragische uitzondering. Twee jaar eerder had een soortgelijke gruwelijke sterfte plaats op hetzelfde schip; 59 procent van de slaven (408 van de 684) overleed toen als gevolg van scheurbuik. Het is echter niet de uitzonderlijk hoge sterfte die de recente ontdekking belangrijk maakt, maar de logica achter de bewuste keuze die de kapitein maakte, geconfronteerd met de dreigende dood van zijn vracht.

De gebeurtenissen aan de monding van de Marrowijnerivier hadden te maken met het samenkomen van de logica van racisme en die van kapitalistisch ondernemerschap. Veel slavenreizen verliepen zonder dramatische gebeurtenissen op de schaal van de reizen van de Leusden in 1735 en 1737. Dit waren uitschieters naar boven ten opzichte van de 18 procent gemiddelde sterfte aan boord van de WIC-slavenschepen.

Nederland deelde in de slavenhandel, en in verhouding tot de grootte van het land en van de koloniën deelde het buitenproportioneel. Verschillende organisaties waren vanuit Nederland actief op de kust van Afrika. Rond de vijfhonderdduizend slaven zijn door Nederlanders uit Afrika naar de West gevoerd. Dat is ongeveer vijf procent van het totaal van de transatlantische slavenhandel (zie de database op www.slavevoyages.org voor exactere cijfers).

Als zeeman is het een doodzonde om mensen op zee niet te helpen als zij in nood zijn. De kapitein van het slavenschip maakte echter wel deze keuze. Hij koos ervoor mensen in nood op zee niet te helpen en zelfs tegen te werken om zichzelf te redden. De enige manier om dit te verantwoorden is om slaven niet als mensen te zien. Net zoals volgens Wilders mensenrechten algemeen gelden tenzij het om moslims gaat, zo golden vermoedelijk voor de kapitein de wetten van de zee voor iedereen, behalve voor zwarte slaven.

Het aan het licht komen van de oorzaak van de grote sterfte aanboord van de Leusden werpt een belangrijke vraag op: waarom deze destructie? Ook vanuit economisch oogpunt was dit toch onvoordelig? Men had de slaven toch vrij kunnen laten, en later aan land weer kunnen vangen? Uit angst voor verzet van de slaven koos de kapitein voor vernietiging. Hij redde het schip door het te laten vergaan. Maar er is nog een ander element in de overweging van de kapitein. Een ondernemer kent maar twee opties voor zijn koopwaar: verkopen of vernietigen. Weggeven (of in dit geval vrijlaten) is ondenkbaar. Het nemen van een democratische beslissing over economische en daarmee menselijke vraagstukken nog minder. Het zou niet alleen zijn toekomstige markt ondergraven. Het ondergraaft ook de heilige wetten van de markt.

De geschiedenis van het schip de Leusden toont op een acute manier tot welk extremisme de kapitalistische handelsgeest de mensheid kan drijven. Alles kan worden opgeofferd voor het bewaken van winsten. De keuze van de kapitein is de keuze binnen de kaders van de kapitalistische onderneming waarbij de winst van het bedrijf boven alles gaat.

Vorige week bleek in de Fortune 500 dat de koninklijke Shell ondanks de wereldwijde klimaatcrisis de grootste onderneming ter wereld is. De VOC-mentaliteit van BV Nederland blijkt maar weinig te verschillen van de WIC-mentaliteit van kapitein Outjes. Het drama dat zich afspeelde op de Leusden verdient het om herdacht te worden, juist in het land dat zo trots is op die handelsgeest.

Call Wilders what he is: a racist

2009-06-16T12:54:00.000-07:00

Call Wilders what he is: a racist
Published: 11 June 2009 13:11 | Changed: 16 June 2009 14:19
Geert Wilders' Party for Freedom has all the hallmarks of an extreme-right party. Why then do the Dutch prefer to call it populist? asks René Danen.
By René Danen

Geert Wilders
Photo AP
News - Extra Dutch seat in EU parliament for Wilders

The foreign media routinely describe Geert Wilders' Party for Freedom as an "extreme-right" party. Yet the Dutch media, including NRC, seem to be deadly afraid of calling the PVV by its name, preferring to describe it as "populist" or "anti-Islam".

After Wilders released his [anti-Islam] film Fitna, for instance, the Dutch government was mostly worried about its effect on Dutch trade interests. UN secretary general Ban Ki-moon went much further in denouncing Fitna. He said there was "there is no justification for the hate speech or incitement to violence" in the film and that taking legal action against the film was not a violation of the principle of freedom of speech.

Dutch politicians moved on as soon as the Fitna hype died down. Luckily, the Amsterdam appeals court later ordered Wilders to be prosecuted for "incitement to hatred and discrimination". There was good reason to do so if you look at some of Wilders' positions.

The PVV wants to close the borders to people who belong to one particular religion, and ban the houses of worship and schools for one population group. Wilders once told De Limburger newspaper that he wants to "tear down the mosques". He told HP/De Tijd newsweekly that "it is okay for the Netherlands to have Jewish and Christian school but not Islamic schools". In other words: pure discrimination.

Wilders has also said that his utopia is a Netherlands without immigrants, and that it is unacceptable that Dutch cities could one day have a majority of non-white people. He is also anti-democratic. He is the only member of his private party. PVV parliamentarians are not elected by the party but appointed by Wilders himself. The PVV meets behind closed doors in meetings where no one has the right to vote. So the main defining characteristics of an extreme-right party - nationalist, anti-democratic and racist - are all found in the PVV. What makes an extreme-right party?
Because of the many differences between the various extreme-right parties it is difficult to come up with a wholesale definition. According to the German political scientist and philosopher Urs Altermatt, some of the characteristics of an extreme-right party are:

- racism: the belief that one race is superior to another; the term is used more and more often to describe xenophobia;

- authoritarianism: favouring a concentration of power in a strong leader or an elite not constitutionally responsible to the people;

- accepting violence as a means to work out social and political conflicts.

The party also likes to flirt with violence. Wilders has referred to his own parliamentary group as a "motley crew marching into parliament". He has said Moroccan football hooligans ought to be knee-capped, and that race riots are "not necessarily a bad thing".

When the racist Centre-Democrats entered the political arena in the eighties and nineties, Dutch public and political opinion united against it, and the party never won more than a couple of percentage points of the vote. After its leader, Hans Janmaat, was convicted for discrimination in 1996, the party disappeared from the parliament altogether. A similar tough approach to the PVV's discriminatory viewpoints - in the public debate as well in the courts - is called for now.

Yet, the opposite seems to be happening. Calling racism by its name has become the newest taboo in the Netherlands. At a time when everything is debatable in the Netherlands, and some politicians are even defending the right to give offence, still no one dares to call xenophobia by its name. It is almost as if racist politicians can only exist in other countries. We have no problem condemning [Belgian Vlaams Belang leader Filip] Dewinter or [French National Front leader Jean-Marie] Le Pen because of their views, but we seem determined to keep pretending that there is no xenophobia in the Netherlands.

Foreign research proves the opposite is true. Last March, the Council of Europe's commissioner for human rights said he was deeply worried about the "racist, anti-Semitic and other intolerant tendencies in the Netherlands, notably intolerance against Muslims." In an earlier report the council had expressed surprise that so few Dutch politicians were speaking out against the PVV's hatespeech. In the Netherlands, the Anne Frank Foundation researched the PVV and concluded that it was indeed an extreme-right party. A report by the association of Dutch municipalities said many towns have more problems with extreme-right youth than with Muslim extremism.

Still our own media and politicians continue to deny that the Netherlands has a racism problem. The most striking example was a statement by Rita Verdonk at the launch of her new nationalist party, Proud of the Netherlands: "We keep seeing these reports accusing us of discrimination. But Dutch people just don't do that!"

The left-wing liberal party D66 is the only party in the Dutch parliament to openly address Wilders' xenophobia. The Green party GroenLinks is reluctantly following suit. But the other mainstream parties should also step up to the plate, instead of leaving the fight against racism to the courts. They should speak out against racism - in parliament and in the streets.

Pretending that the PVV doesn't exist is clearly not working as a strategy - its recent success in the European elections is proof of that. Calling it what it is - a racist party - and firmly condemning its viewpoints will.

René Danen is a former politician and the president of the foundation, Nederland Bekent Kleur (The Netherlands shows it colours).

Durf Wilders een racist te noemen

2009-06-16T12:51:00.001-07:00

Durf Wilders een racist te noemen
Doodzwijgen van de PVV helpt niet

Gepubliceerd: 11 juni 2009 11:13 | Gewijzigd: 11 juni 2009 11:13

De PVV heeft alle kenmerken van een extreemrechtse partij. Maar het
racisme van de partij bij de naam noemen is in Nederland taboe, stelt
Rene Danen, voorzitter van de stichting Nederland bekent kleur.

Dinsdag was in nrc.next een grafiek te zien waaruit bleek dat de PVV
en de Oostenrijkse Lijst Dr. Martin met 17 procent van de stemmen
veruit de grootste `rechts-populistische´ partijen in Europa zijn.
Die term gaat voor de PVV echter niet op. In de buitenlandse media en
politiek wordt Wilders wel regelmatig aangeduid als extreem-rechts,
maar in Nederland durft bijna niemand het beestje bij de naam te
noemen.

Na het uitkomen van Wilders´ film Fitna bijvoorbeeld, was de
Nederlandse regering in zijn reactie vooral bezorgd over onze
handelsbelangen. Opmerkelijk genoeg was VN-topman Ban Ki-moon veel
harder in zijn oordeel. Hij zei dat "er geen rechtvaardiging was voor
de hatespeech in de film" en dat het aanpakken van de film niet in
strijd is met het beperken van de vrijheid van meningsuiting. In
Nederland ging de politiek over tot de orde van de dag en het
Openbaar Ministerie weigerde Wilders aanvankelijk zelfs te vervolgen.
Gelukkig heeft het Hof later alsnog opdracht gegeven om Wilders te
vervolgen voor "aanzetten tot haat en discriminatie". En dat is
terecht als je naar de standpunten van zijn partij kijkt.

De PVV wil de grenzen sluiten voor mensen van één bepaalde godsdienst
en de gebedshuizen en scholen van alleen die bevolkingsgroep
verbieden. Wilders zei in De Limburger dat hij de "moskeeën wil
afbreken," en in HP/De Tijd zei hij dat er "in Nederland best joodse
en christelijke scholen mogen bestaan, maar geen islamitische
scholen". Pure discriminatie dus. Bovendien heeft Wilders eerder
gezegd dat zijn utopie een Nederland zonder migranten is en dat hij
het onacceptabel vindt als de Nederlandse steden in de toekomst in
meerderheid uit niet-blanken bestaan. Wilders neemt het ook niet zo
nauw met de democratie. De PVV-leider is het enige lid van zijn
privépartij. Parlementariërs van de PVV worden niet gekozen door de
partij, maar aangewezen door Wilders. De club komt achter gesloten
deuren bij elkaar in bijeenkomsten waar niemand stemrecht heeft, ook
eurolijsttrekker Barry Madlener niet. De belangrijkste definiërende
kenmerken van een extreemrechtse partij - nationalistisch, anti-
democratisch en racistisch - zijn dus bij de PVV aanwezig.

Ook koketteert de partij graag met geweld. De Kamerfractie wordt een
"knokploeg" genoemd, Marokkaanse voetbalvandalen mogen in het been
geschoten worden en volgens Wilders hoeft van rassenrellen "niet bij
voorbaat een negatieve werking uit te gaan."

De overwinning van de PVV bij de Europese verkiezingen met 17 procent
van de stemmen is niet alleen een record voor Europa, maar ook in ons
land zelf. Andere extreem-rechtse partijen, zoals de
Centrumdemocraten en de NSB zoals de Boerenpartij en
Centrumdemocraten kwamen eerder nooit boven respectievelijk vijf en
acht procent van de stemmen.

De racistische standpunten van de Centrumdemocraten werden in de
jaren tachtig en negentig in het publieke debat sterk bestreden
waardoor de partij nooit meer dan een paar procent van de stemmen
haalde. Na een veroordeling van lijsttrekker Janmaat wegens
discriminatie in 1996 verdween de partij zelfs helemaal uit de Kamer.
Een harde aanpak van de discriminerende standpunten van de PVV, zowel
in het debat als via de rechter, zou ook nu de oplossing moeten zijn.

Maar het tegenovergestelde lijkt te gebeuren. Het benoemen van
racisme is sinds een aantal jaren het nieuwe taboe in Nederland. In
een tijd dat alles gezegd moet kunnen worden en politici zelfs
pleiten voor het recht op kwetsen, durft opvallend genoeg niemand de
vreemdelingenhaat bij de naam te noemen. In Nederland lijkt het idee
te leven dat racistische politici alleen in het buitenland bestaan.
Moeiteloos veroordelen we Dewinter en Le Pen vanwege hun opvattingen,
maar in ons land zou vreemdelingenhaat niet voorkomen. Buitenlandse
onderzoeken bewijzen het tegendeel. In maart zei de Commissaris voor
Mensenrechten van de Raad van Europa nog dat hij "serieuze zorgen had
over de racistische en intolerante ontwikkelingen" in ons land. De
Raad verbaasde zich er in een eerder rapport al over dat in Nederland
de racistische standpunten van de PVV zo weinig worden tegengesproken
door de andere politici. In eigen land deed de Anne Frank Stichting
onderzoek naar de PVV en kwam tot de conclusie dat het een
extreemrechtse partij is. Uit een rapport van de Vereniging voor
Nederlandse Gemeenten werd duidelijk dat veel gemeenten last hebben
van extreemrechtse jongeren. Meer dan van moslimextremisme. Toch
blijven pers en politiek ontkennen dat er een probleem is in ons land
met toenemend racisme. Het meest duidelijke voorbeeld daarvan was
Rita Verdonk die in de befaamde toespraak bij de lancering van haar
beweging Trots op Nederland zei: "Er verschijnen steeds onderzoeken
die ons van discriminatie beschuldigen. Nederlanders hebben het niet
in zich om te discrimineren!"

VVD-leider Mark Rutte ging onlangs nog verder en probeerde zelfs om
het aanzetten tot discrimineren en haat onder de vrijheid van
meningsuiting te scharen. Gelukkig kwam er veel weerstand tegen zijn
plannen toen bleek dat bijvoorbeeld de ontkenning van de holocaust en
het aanzetten tot discriminatie van homo´s, ook geaccepteerd moest
worden.

D66 is tot nu toe de enige partij in het parlement die Wilders
consequent aanspreekt op zijn vreemdelingenhaat. Schoorvoetend begint
GroenLinks dit voorbeeld te volgen. Maar ook andere partijen zouden
de bestrijding van racisme niet langer uitsluitend over moeten laten
aan de rechtbank en zich in het parlement en op straat weer duidelijk
moeten laten horen tegen iedere vorm van discriminatie. Doodzwijgen
van de PVV helpt niet. Het racisme van die partij benoemen en je daar
ferm tegen uitspreken wel.

René Danen is voorzitter van de stichting Nederland Bekent Kleur

2009-06-16T12:51:00.000-07:00

2009-06-16T12:48:00.001-07:00

Geachte heer/mevrouw,

PVV-leider Wilders zei afgelopen zaterdag op de
Deense TV dat hij miljoenen Europese moslims hun
nationaliteit wil ontnemen en het land uit wil
zetten. Het is zomaar een voorbeeld van een van de
vele uitlatingen waarmee PVV-woordvoerders
aanzetten tot haat en discriminatie.

De stichting Nederland Bekent Kleur blijft zich de
komende tijd tot aan de verkiezingen in 2011 door
middel van publicaties, debatten en acties
verzetten tegen vreemdelingenhaat in de politiek
en daarbuiten.

Zoals u waarschijnlijk heeft gehoord in de media
hebben we aangifte gedaan tegen 96 racistische
standpunten van de PVV. Het gerechtshof in
Amsterdam heeft besloten dat PVV-leider Wilders
binnenkort voor de rechter moet komen wegens
"aanzetten tot haat en discriminatie". Nederland
Bekent Kleur zal dan in de rechtzaal onze bezwaren
opnieuw naar voren brengen.

Maar al deze activiteiten kosten veel geld. Meer
geld dan we, als antiracisme-organisatie die
steunt op vrijwilligers, hebben. We doen daarom
een beroep op u om een vrijwillige bijdrage te
leveren. Iedere gift is welkom. Of het nu 5 of
500 euro is maakt niet uit, alle steun is welkom!

U kunt uw donatie storten op:
- Gironummer: 5058
- T.n.v.: Stichting Nederland Bekent Kleur
- Postbus 59606, 1040 LC Amsterdam
- O.v.v.: "Gift"

Alvast hartelijk dank voor uw steun,
http://www.nederlandbekentkleur.nl

Gisteren boekte Geert Wilders zijn grote succes. Maar zijn opmars is te stoppen.

2009-06-05T09:23:00.000-07:00

Door Pepijn Brandon

PVV-fractielid Bosma omschreef zijn partij op een bijeenkomst in Rotterdam als ‘een kleine knokploeg die iedere dag de Kamer binnenloopt’. Een paar dagen later kwam de PVV in diezelfde stad als grootste uit de bus, net als in ruim 80 andere gemeentes. De fractievoorzitters van de linkse partijen spraken plichtmatig hun felicitaties uit voor de winnaar. Ze hebben nog altijd niet begrepen dat die knokploeg tegen hen gericht is.

Niet links, maar extreem-rechts profiteerde van de angst en onvrede die worden opgeroepen door economische crisis, bezuinigingen en het anti-democratische en neoliberale beleid van de EU. Natuurlijk, maar 36 procent van de kiezers geloofde dat het zin had om naar de stembus te gaan. En bij gebrek aan een alternatief geluid tegen het Europa van de grote ondernemingen en de bureaucraten, lukt het Wilders om een groot deel van de Nee-stemmers tegen de Europese Grondwet van een paar jaar geleden achter zich te krijgen.

Maar het slechtste wat we nu zouden kunnen doen, is deze punten te gebruiken als excuus om onszelf een rad voor de ogen te draaien. De Europese Verkiezingen zijn een krachtsmeting voor de politieke verhoudingen in Nederland. Die krachtsmeting heeft links verloren. Het enige goede nieuws is dat de regering verder is verzwakt. Vertaald naar Tweede Kamerzetels zouden het CDA en de PvdA samen 24 zetels verliezen. De mythe dat de kiezers ‘crisisbezweerder’ Bos zouden belonen in de stembus is gesmoord tussen stijgende werkloosheidscijfers en dreigende bezuinigingen.

Maar de krachtsmeting vertelt ons ook wie voorlopig met deze onvrede aan de haal gaat. Het was beschamend om gisteren de vreugde te zien bij Femke Halsema omdat ze eindelijk een keer de SP de loef kon afsteken. En net zo beschamend was de houding van Agnes Kant, die zichzelf ‘weer in het rijtje winnaars’ plaatste. Een paar tienden van procenten won de partij ten opzichte van de vorige Europese Verkiezingen. Maar vergeleken met de vorige landelijke verkiezingen haalde ze 11 in plaats van 25 zetels. Dat zijn aantallen die vragen om serieuze politieke analyse, niet om een cijfermatige goocheltruc.

De Europese Verkiezingen hebben de contouren duidelijk gemaakt van de politieke strijd in Nederland voor de komende jaren. De ineenstorting van het politieke centrum, van de PvdA tot de VVD, gaat onder invloed van de economische crisis versneld door. Het nieuwe populistische rechts, dat bastaardkind van de gevestigde politiek, heeft lessen geleerd van de mislukkingen van de LPF en Verdonk. Wilders heeft hun programma geradicaliseerd, en bouwt uit de brokstukken een samenhangende beweging onder zijn ijzeren regie.

De strategie die links daar tot nu toe tegenover heeft gesteld – of vooral het gebrek daaraan – heeft gefaald. Twee momenten waren hiervoor symbolisch. Het ene was het uitkomen van Fitna anderhalf jaar geleden. Terwijl een brede coalitie van anti-racistische organisaties opriep tot een manifestatie op de Dam, besloten de linkse partijen onder aanvoering van de SP tot een volledige boycot. Drieduizend mensen protesteerden desondanks, maar de boycot bepaalde het beeld.

De centrale argumenten om weg te blijven waren dat ‘Wilders teveel aandacht zou krijgen’, en dat een Kamerlid in de Kamer bestreden hoort te worden en niet op straat. We hebben gezien hoeveel de linkse partijen aan dat bestrijden hebben gedaan. Daarvoor betalen ze nu de prijs. De enige politicus die systematisch weerwoord gaf aan Wilders was Alexander Pechtold. Niet links, maar zijn neoliberale D’66 won gisteren stevig. In het traditioneel linkse Amsterdam werd D’66 de grootste partij.

Het tweede doorslaggevende moment kwam toen Wilders’ knokploeg wegliep uit de Tweede Kamer tijdens het debat over de crisis. Het was een symbolisch keerpunt voor de profilering van de PVV als tegenstander van het sociaal-economische beleid van het kabinet. Zonder dat profiel zou de partij veel moeilijker doordringen in bredere lagen van de samenleving. Wilders’ oppositie is theater. Zijn eigen economische beleid is een grotere aanval op de belangen van zijn kiezers dan dat van het kabinet. Maar zolang links niet de leiding neemt in het organiseren van een tegenbeweging, lijkt het theater van Wilders the only show in town.

We kunnen het tij keren. Maar dat kan alleen als we kiezen voor een fundamenteel andere strategie. Een grote meerderheid van de bevolking heeft nog altijd niet op Wilders’ anti-islamracisten gestemd. Die meerderheid moet een stem krijgen. In de Tweede Kamer, maar vooral ook op straat. Alleen zo bouwen we het zelfvertrouwen op dat nodig is om Wilders tot staan te brengen. Tegelijkertijd moeten we de basis leggen voor een strijdbaar links, dat afrekent met het heersende electoralisme en de passiviteit. Wilders’ kiezers serieus nemen betekent laten zien dat de man die zegt voor hen op te komen een bedrieger is. Solidariteit in plaats van onderlinge haat is de basis is om te vechten tegen crisisbeleid, en die solidariteit moet georganiseerd worden. Links moet daar vandaag nog mee beginnen.

4 juni was een zwarte dag. Maar die zwarte dag zou een positief gevolg kunnen hebben, als we de nederlaag onder ogen durven zien en deze lessen leren.

BBC NEWS | UK | England | London | Memorial march for G20 death man

2009-04-11T04:54:00.000-07:00

BBC NEWS | UK | England | London | Memorial march for G20 death man

PROTESTING IS NOT A CRIME

2009-04-11T04:42:00.000-07:00

STOP POLICE BRUTALITY

MARCH IN COMMEMORATION OF IAN TOMLINSON
SATURDAY 11 APRIL: ASSEMBLE 11.30 AM BETHNAL GREEN POLICE STATION
Stop the War is supporting the march in commemoration of Ian Tomlinson who died at the G20 protest this Saturday. Please wear black and bring flowers to lay where he died.

PROTESTING IS NOT A CRIME.
PROTEST 5PM, THURSDAY APRIL 16TH NEW SCOTLAND YARD 8 -10 BROADWAY SW1H OBG Called by Stop the War Coalition, Palestine Solidarity Campaign, British Muslim Initiative and others. The tragic death of Ian Tomlinson at the G20 protests confirms what the Stop the War Coalition has been saying for some time; that the police's current attitude towards protest is confrontational, provocative and dangerous. In June 2008 the Metropolitan police banned and attempted to criminalise a protest at the visit of George Bush to London. They have since tried to bring serious charges against up to 20 participants. In January this year they brutally attacked demonstrators protesting against the Israeli invasion of Gaza. Since then the police have raided the homes of some of those that protested. The tactics of forcible corralling - so called 'kettling', police assaults on overwhelmingly peaceful protestors and home raids on participants add up to to a major attack on the right to protest. The Stop the War Coalition, the British Mulsim Initiative and Palestine Solidarity Campaign and others have called a protest at Scotland Yard on Thursday April 16th to demand action on these issues. We ask all our supporters to attend this protest.

THE BLAIR WAR CRIMES FOUNDATION --Sign the petition

2009-04-11T04:27:00.000-07:00

John Pilger, David Halpin, Yasmin Alibhai-Brown, Ken Loach, Noam Chomsky, Richard Dawkins, Lindsey German, Ben Griffin, Dr Nawal Saadawi, Haifa Zangana, Dr Kamil Mahdi, Bruce Kent, and other citizens of Spain, Argentine, USA, and UK, support a Blair War Crimes Foundation to seek signatures for a petition to the United Nations General Assembly and the UK Attorney General, to uphold the UN Charter, the Geneva and Hague Conventions, and International Law, and to indict Tony Blair for war crimes.

BWCF - THE BLAIR WAR CRIMES FOUNDATION

To The President of The United Nations General Assembly, H.E. Father Miguel d’Escoto Brockmann, and The Attorney General of the United Kingdom, and their successors in office.

RE ANTHONY CHARLES LYNTON BLAIR
We, the citizens of the United Kingdom and other countries listed, wish to uphold The United Nations Charter, The 1998 Rome Statute of The International Criminal Court, The Hague and Geneva Conventions and the Rule of International Law, especially in respect of:-

1: 1949 Geneva Convention IV: Article 146
The High Contracting Parties undertake to enact any legislation necessary to provide effective penal sanctions for persons committing, or ordering to be committed, any of the grave breaches of the present Convention.

2: 1907 Hague Convention IV: Article 3
A belligerent party which violates the provisions of the said regulations shall, if the case demands, be liable to pay compensation. It shall be responsible for all the acts committed by persons forming part of its armed forces.

We therefore call on you to indict Anthony Charles Lynton Blair in his capacity as recent Prime Minister of the UK, so long as he is able to answer for his actions and however long it takes, in respect of our sample complaints relating to the 2003 Iraq War waged by the UK as ally to the United States of America.

We are concerned that without justice and respect for the rule of law, the future for us and our progeny in a lawless world is bleak, as revealed by recent US declarations about the use of torture and the events of December 2008 in Gaza show.

The following are our sample complaints relating to the Iraq War 2003-2009:

1: Deceit and conspiracy for war, and providing false news to incite passions for war, causing in the order of one million deaths, 4 million refugees, countless maimings and traumas.

2: Employing radioactive ammunition causing long-term destruction of the planetary habitat.

3: Causing the breakdown of civil administration, with consequent lawlessness, especially looting, kidnapping, and violence, and consequent breakdown of womens’ rights, of religious freedom, and child and adult education.

4: Failing to maintain the medical needs of the populace.

5: Despoliation of the cultural heritage of the country.

6: Supporting an ally that employs ‘waterboarding’ and other tortures.

7: Seizing the assets of Iraq.

8: Using inhumane restraints on prisoners, including dogs, hoods, and cable ties.

9: Using Aggressive Patrolling indiscriminately, traumatising women and children and wrecking homes and property.

10: Marking bodies of prisoners with numbers, writing, faeces and other degrading treatment.

11: The use of cluster bombs and other indiscriminate weapons including white phosphorous on “shake and bake” missions.

12: Supporting indiscriminate rocket attacks from F16 fighter planes on women and children in Fallujah in Nov 2004

13: Supporting the shooting up of ambulances and medical personnel in Fallujah in Nov 2004

14: Supporting the expulsion of the entire population of Fallujah save for young men of military age, for a reprisal attack on that city in Nov 2004.

Copy to the Secretary General of The United Nations, Ban Ki-moon

Issued by secretaries to Foundation: David Halpin, MB, FRCS and Nicholas Wood MA, RIBA, FRGS
PO BOX 64656 NW3 9NG (UK)
Email: blairfoundation@yahoo.co.uk

'Home' in Oxford [Visiting Hanaa in London; snow, study/desk; surprise visit Hanaa

2009-03-29T07:55:00.000-07:00

2009-03-22T06:21:00.000-07:00

Een terugblik op de Dag tegen Racisme, dat zondag 22 maart plaatsvond in de Melkweg Amsterdam. Er waren films, debatten en optredens. De bijeenkomst stond in het kader van de jaarlijkse internationale dag tegen racisme van de Verenigde Naties (21 maart). http://www.nederlandbekentkleur.nl/download/Nederland%20Dichtbij%20NPS.mp3
Op de website kun je ook luisteren naar audio-verslagen van de Dag in de Melkweg. Kijk en luister: http://www.nederlandbekentkleur.nl/dagtegenracisme_2009.html

Hier de Openingsspeech; een scherpe, goeie, samenvattende tekst.

Toespraak op Dag tegen Racisme 22 maart 2009
----------------------------------------------------------
De Verenigde Naties hebben 21 maart uitgeroepen tot jaarlijkse internationale dag tegen racisme. De stichting Nederland Bekent Kleur organiseert sinds 1992 activiteiten rondom deze dag. De VN-dag tegen racisme komt dit jaar op een moment dat de extreemrechtse PVV in peilingen de grootste partij is en de Nederlandse regering overweegt om de komende antiracismeconferentie van de VN te boycotten. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de aanpak van vreemdelingenhaat in ons land de laatste jaren te wensen over laat.

Racisme benoemen is het nieuwe Taboe
Het benoemen van racisme is sinds een aantal jaren het nieuwe taboe in Nederland. In een tijd dat 'alles gezegd moet kunnen worden´ en politici zelfs pleiten voor het recht op kwetsen durft opvallend genoeg niemand de vreemdelingenhaat bij de naam te noemen. Wouter Bos roept wel op om te polariseren tegen minderheden, maar durft uit angst voor stemmenverlies niet te polariseren tegen de racisten in ons land. Voorzitter Lilianne Ploumen van de PvdA noemde Geert Wilders onlangs een "dom blondje", maar ze had er beter aan gedaan om de vreemdelingenhaat van Wilders te benoemen, in plaats de kleur van zijn kapsel.In Nederland lijkt momenteel het idee te leven dat racisme iets is wat alleen in het buitenland voorkomt. Moeiteloos veroordelen we DeWinter en Le Pen vanwege hun opvattingen, maar in ons land zou vreemdelingenhaat niet voorkomen als we de dominante publieke opinie moeten geloven. Maar buitenlandse onderzoeken bewijzen het tegendeel. Het Europees bureau voor fundamentele rechten constateerde in een onderzoek dat na 11 september 2001
vooral in Nederland islamfobie een groot probleem is. Enkele weken geleden zei de
Commissaris voor Mensenrechten van de Raad van Europa nog dat hij "serieuze zorgen had over de racistische en intolerante ontwikkelingen in ons land". Ook in eigen land was er verontrustend onderzoek. Uit een rapport van de VNG werd duidelijk dat veel gemeenten last hebben van extreemrechts radicalisme onder jongeren. Meer dan van moslimextremisme. Ook de Anne Frank Stichting constateerde een toename van extreem rechts in Nederland. Maar toch blijven pers en politiek ontkennen. Het meest duidelijke voorbeeld daarvan was Rita Verdonk die in de befaamde toespraak bij de lancering van haar beweging Trots op Nederland zei: "Er verschijnen steeds onderzoeken die ons van discriminatie beschuldigen. Nederlanders hebben het niet in zich om te discrimineren!"

Verdonk, Rutte en Verhagen
Verdonk is niet uniek in de ontkenning van het bestaan van racisme. Alom worden
discriminerende en haatzaaiende opmerkingen onder de vrijheid van meningsuiting
geschaard. VVD-leider Mark Rutte ging zelfs zover om in het parlement te pleiten voor
legalisering van deze strafbare feiten. Iets wat gelukkig niet kan omdat het in strijd is met tal van internationale verdragen. In dit kader is het dan ook opvallend dat de Nederlandse regering, overweegt om de komende VN-conferentie tegen racisme in april in Geneve te boycotten. Minister Verhagen staat vooraan om andere landen te beschuldigen van mensenrechtenschendingen, maar lijkt niet te kijken naar de problemen in ons eigen land als het gaat om de toenemende discriminatie op de werkvloer of de islamofobie die wijd verspreid is in onze samenleving. Vrijdag nog werd bekend dat het aantal meldingen van racisme in Noord-Holland vorig jaar meer dan verdubbeld is. De meeste meldingen hebben te maken met afwijzing bij sollicitaties, pesten op de werkvloer of op school, en belediging op straat.
Buitenland veroordeeld Nederlands racisme wel Buitenlandse politici hebben aanzienlijk minder problemen met het benoemen van de problemen in ons land. Daar waar de Nederlandse regering na het uitkomen van Fitna vooral bezorgd was over onze handelsbelangen was VN-topman Ban Ki-moon heel duidelijk over de inhoud van de film van Wilders. De VN-topman zei dat "er geen rechtvaardiging was voor de hatespeech in de film en dat de film met vrijheid van meningsuiting niets te maken had". Maar in Nederland deed de politiek er het zwijgen toe en het Openbaar Ministerie weigerde
Wilders aanvankelijk zelfs te vervolgen. Gelukkig heet het Hof begin dit jaar alsnog opdracht gegeven om Wilders te vervolgen.

D66 is tot nu toe de enige partij in het parlement die Wilders consequent aanspreekt op zijn vreemdelingenhaat en wordt daarvoor ook beloond door de kiezer. De andere partijen steken hun kop in het zand. Dat bleek ook toen vorig jaar alle partijen weigerde op het podium te komen bij onze demonstratie tegen racisme op De Dam. Bang als men was om "collega" Wilders voor het hoofd te stoten. Oud-politicus Hedy D'Ancona die wel kwam noemde het toen "doodeng" dat de partijen zich laten gijzelen door één politicus. Gelukkig kwamen enkele duizenden mensen wel naar de Dam om zich krachtig uit te spreken tegen racisme en kregen ze ook de steun van vijftig bekende Nederlanders. Schrijvers, wetenschappers, zangers, acteurs en vakbondsleiders. Het blijkt dat onder burgers in ons land nog steeds veel steun is voor een antiracistisch geluid. Het wordt dan ook tijd dat de politieke partijen de bestrijding van racisme niet langer overlaten aan de Amsterdamse rechtbank en zich in het parlement, maar ook op straat weer duidelijk laten horen tegen iedere vorm van discriminatie. Het is een illusie om te denken dat racistische partijen, en de haat die gezaaid wordt in het land, vanzelf weer weg zullen gaan. Doodzwijgen helpt niet. Het racisme benoemen en je daar ferm tegen uitspreken wel. Net als bij de bestrijding van andere criminaliteit is er constante aandacht nodig van pers, politiek, maar ook van maatschappelijke organisaties zoals de vakbonden.

Economische crisis en terroristische dreiging
Dit is extra belangrijk in een tijd van economische crisis als de neiging toeneemt om een zondebok aan te wijzen. Zeker als deze onzekere tijden gepaard gaan met een al dan niet vermeende terroristische dreiging zoals we onlangs hier in Amsterdam zagen. De vinger wordt dan al snel naar een bepaalde bevolkingsgroep gewezen. Maar dat moeten we niet laten gebeuren. Nu is het moment dat solidariteit tussen bevolkingsgroepen juist versterkt moet worden. Samen kunnen we de vreemdelingenangst, die onze samenleving uitholt, bestrijden.
René Danen, Voorzitter Nederland Bekent Kleur

Hieronder een stukje van de website van de Wereldomroep over de Dag tegen Racisme. Op de website vind je het radiointerview met Rehwinkel luisteren. http://surinaams.caribiana.nl/politiek/car20090323_rehwinkel-VN

Rehwinkel: 'Nederland moet naar VN-conferentie'
Caribische redactie 23-03-2009Peter
Rehwinkel in gesprek met Sam Jones (2'44'')
Het is een schande als Nederland niet aanwezig is op de VN-conferentie tegen racisme en vreemdelingenhaat. Dat zei Peter Rehwinkel, Eerste Kamerlid voor de Partij van de Arbeid, op de Dag tegen Racisme in Amsterdam. Hij sluit zich hiermee aan bij de kritiek die eerder al te horen was van Tweede Kamerlid Harry van Bommel van de Socialistische Partij. Van Bommel noemde de voorgenomen boycot door Nederland van de Wereldconferentie tegen Racisme, 'onverstandig'. Nederland wil de VN-conferentie boycotten omdat in de concept-slotverklaring eenzijdig scherpe kritiek geuit zou worden op Israël. Maar volgens het Eerste Kamerlid Rehwinkel moet Nederland juist het VN-podium gebruiken om haar stem te laten horen. Rehwinkel-(SJProd).jpg"Het is raar om op een VN-conferentie waar racisme centraal staat niet aanwezig te zijn als Nederland met zijn traditie op dat gebied", hield Rehwinkel het publiek in Amsterdam voor. Hoewel de beslissing nog niet is genomen, vreest hij dat Nederland niet gaat. "Natuurlijk gebeuren er in de marge soms dingen waar je niet gelukkig mee bent. Maar anti-semitisme is in de slotverklaring van Durban (VN-conferentie in 2001, red) uitdrukkelijk veroordeeld." Het gaat Rehwinkel om een bijdrage aan de bestrijding van racisme. Over het risico dat Nederland op de conferentie aangesproken gaat worden op het slavernijverleden maakt hij zich niet erg druk. "Over elk onderwerp, ook herstelbetalingen, kun je met elkaar praten. Ik vind het van belang dat we zichtbaar maken dat we racisme willen bestrijden."

Speech during protest at PM Brown visit

2009-02-27T07:05:00.000-08:00

Speech at the Gordon Brown protest in Oxford Uni, 27 Februari.

Prologue.
Dear Mr. Brown. Let me start on a positive note. From the media coverage about the tragic death of 6 year old Ivan Cameron we learned that you do have human feelings. How we wished you had these feelings two months ago when 6 year old Palestinians were being killed in Gaza. Your sadness and sympathy seemed genuine, you even suspended the PMQ's. How we hope you will remember your grieve the next time 6 year old Palestinians are butchered by Israeli tanks and F-16s, killing machines you in fact help deliver.

Alas, I am here to share another matter with you. I hear you are a bit nervous with the EU elections coming closer and the news that the BNP is stealing a few of your seats here and there (http://www.independent.co.uk/news/uk/politics/minister-tells-unions-to-stop-boosting-the-bnp-1633403.html). I hear you; I am scared as hell of the BNP gaining seats too. But Mr. Brown, while we are innocent victims of this scary tendency, you in fact reap what you sown. Remember saying, loud and proud, 'British Jobs for British Workers’ when you were trying to score a few cheap points? We could have told you that flirting with fascism will not result in a short cut to electoral success. We could have told you that populism only works with 'originality'. What I mean is an echo of what France's fascist Jean Marie Le Pen said years ago, when French Social Democrats tried the same: “why would the people go for a copy if they can get the original?” When political parties copy racist propaganda in Britain, it’s the fascist BNP that takes the price.

Moreover, when top union or party leaders don’t shout out load against such racist filth or speak with double tongues , or if they even apologise for ‘what was really-actually-in fact-' meant by British Jobs for British workers’, then divide & rule will work. While others are silent, turning a blind eye, or making apologies, the BNP is printing leaflets and petitions and feeding into the legitimate and existential fear and anger of workers losing their jobs. Rather than collectively directing their anger at the top, the bankers and their bailout friends on Downing street, fear and anger is directed at each other. No, this is not propaganda: this is everyday live reality in Europe. People in the Netherlands, in Denmark, in France know that very well, these are historical facts. We learned about European history in high school and know what happened before when economic crises and scapegoat’n fuse, and when the majority does nothing: it’s the poor poor Palestinians who are paying a heavy price for Europe’s guilt now.

But I guess that’s too much to ask, PC gibberish in these ‘tough’ times. Can you still hear us out here? Dont leave just now; I want to end with an optimistic message. It is said that ordinary people make history, not politicians nor the ruling classes. Britain has great potentials to prove this. Antiracism here has not gone down the gutter as in many other European countries, as an antiracist activist from Holland I can assure you that the conditions here are much better. So not only the BNP, but ‘we’, the grassroots, are perhaps Brown's bigger problem. This country has a proud history of struggle against racism and unity between 'black'/'white' and Muslim/non-Muslim from the 70s to now, from the ANL to LMHR, we can build on that and I want to share in this struggle. I remember reading about the IWW struggle and how, against so many odds, they kept fighting, one of the slogans was: Don’t Mourn-Organize! Still so true today

Miriyam Aouragh, Febr. 27, 2009, Oxford

PS. Referring to 'British Jobs for British Workers' slogan as racist is not shared by all, British jobs for British people is a nationalist sentimental that poisons collective workers’ struggles. Being connected to/loyal to social democrats or Unions does not mean you have to turn blind eye for racism. I can only say: if it looks like a duck, sounds like a duck, walks like a duck hell even calling itself so: than it is a duck.

Pepijn Brandon on why Wilders is 'not wanted'

2009-02-13T16:10:00.000-08:00

The decision of the British government to refuse entry to the racist Dutch MP Geert Wilders was greeted by angry howls from the Dutch media and government ministers. But there were also a lot of people in the Netherlands who greeted the decision with a smile.

The ban of the British government follows the recent decision by the Dutch Supreme Court that Wilders is eligible for prosecution on the grounds of racism and inciting hatred. Part of this is related to the 'film' Fitna – actually a vitriolic but rather incoherent set of cut-and-paste youtube images. Part of it is to his frequent racist slurs in parliament. Wilders compares the Quran to Mein Kampf, calls Moroccan youth 'street terrorists' and at one point even called on the government to withdraw the army from Afghanistan and send it into largely immigrant inner city areas.

Anti-racist campaigners have widely celebrated the Supreme Court ruling, although shamefully the parliamentarian left has largely kept aloof or joined the 'freedom of speech' chorus. But Wilders himself is not an advocate of free speech. He has often called for refusing foreign imams entry into the country. He has lambasted the government for being 'too soft' by not introducing stricter controls over the content of preaches in mosques. And at one point his party even attempted to get a government ban for a meeting of the International Socialists on the University of Amsterdam, because it discussed whether Wilders was racist.

Meanwhile, Wilders is moving more closely into the orbit of the established far right in Europe, announcing that he will attempt to form a 'right wing block' for the European elections and refusing to exclude the possibility of working together with the Belgian fascist party Vlaams Belang.

The only thing that worries many anti-racist campaigners about the decision of the British government is that it allows Wilders to present himself once again as a martyr. But the blame for this at least partly falls on the shoulders of those in the mainstream parties, who still protect Wilders from criticism for fear of loosing seats. To break this passivity, much more will be needed then foreign government bans or court cases. It needs a large and active campaign against racism and islamophobia on the Dutch streets.

Pepijn Brandon is the editor of the Dutch website www.socialisme.nu --as well as an active campaigner against racism in the Netherlands who was in fact arrested and acquited twice in 2008 for distributing a poster calling Wilders an 'Extremist and a menace to Dutch society

2009-02-09T11:58:00.000-08:00

In de serie 'hoor het eens van een ander', check this: Israeli action worse than apartheid: South Africa

http://timesofindia.indiatimes.com/Israeli_action_worse_than_apartheid/rssarticleshow/4095282.cms

Of course what do they know huh... Anyways, for those in Holland, visit one of these:
De afgelopen maand hebben in het teken gestaan van massaal protest tegen de Israelische aanval op Gaza. De aanvallen zijn voor het moment gestopt, maar de blokkade van Gaza en de bezetting van Palestina gaan door.

Volgens commentatoren lijkt vrede verder weg dan ooit. Tegelijkertijd is de roep om een oplossing sterker geworden. Het blijft de vraag wat voor oplossing mogelijk is. Is een twee-staten oplossing reëel? Over wat voor een vrede gaat het eigenlijk? Wat waren de motieven achter deze oorlog? Wat schuilt er achter de speciale relatie tussen de VS, Nederland en Israël? Zal Obama iets veranderen? Waarom zwijgen de Arabische leiders? Wat zijn de uitdagingen voor de anti-oorlogsbeweging en links?

Deze vragen staan centraal op discussiebijeenkomsten die de IS de komende week in diverse steden organiseert. Kom ook en discussieer mee!

Enschede
Woensdag 11 februari - 19:30
Café de Zon / Zuiderhagen 43
Meer informatie: 06-18688702 (Dave)

Rotterdam
Woensdag 11 februari - 19.30
Café Hoofdstuk II / Oostmolenwerf 14-24 (Nabij Ooostplein)

Sprekers o.a.: Amani Jadallah (PPMS) en een spreker van de IS.
Meer informatie: 06-16355221 (Jeroen)

Utrecht
Donderdag 12 februari - 19:30
MVVE / Bemuurde Weerd Oostzijde 3
Meer informatie: 06-13115554 (Ilhan)

Amsterdam
Donderdag 12 februari - 19:30
Crea Theaterzaal / Turfdraagsterpad 17
Sprekers o.a.: Ibrahim Al-Baz (Al-Awda, de Palestijnse coalitie voor het recht op terugkeer) Mohamed Waked (UvA onderzoeker en Egyptische activist) en een spreker van de IS.

Meer informatie: 06-41502091 (Karwan)

Leiden
Vrijdag 13 februari - 20:00
Café 't keizertje / Kaiserstraat 2
Meer informatie: 06-46798041 (Sanne)

'BBC shame on you, Mark Thompson shame on you'

2009-02-09T10:52:00.000-08:00

picture from national demo

'BBC shame on you, Mark Thompson shame on you'
'The Gazan suffering is real, show the DEC appeal'

URGENT CALL FOR ACTION: BBC DIRECTOR GENERAL DEMONSTRATION
4.45pm Monday 4th week (9th Feb) - University Church, High Street

Mark Thompson is speaking on ‘Values and the Media’ in the Oxford Debates Religion series of lectures. As Director General of the BBC Mark Thompson is directly responsible for its decision not to broadcast the Disasters Emergency Committee’s appeal for Gaza. As a result of this decision, millions of pounds of potential aid was denied to the people of Gaza.

This is a great opportunity for us to show Mark Thompson what we think about the BBC's inhumane decision. Please bring flags, placards and banners to the University Church at 4.45pm on Monday.
Called by Oxford student stop the war and Oxford Students's Palestine Society

2009-02-04T11:59:00.000-08:00

Zenit: Ik ben lid geworden, jullie ook?!

2009-02-04T11:54:00.000-08:00

Doen, al is het alleen om niet slechts Geen-VrijeVolk-Stijl als omroepverening erbij te hebben!
Miriyam

Hartelijk welkom bij omroepvereniging Zenit,

Help ons voor 1 april aanstaande de 50.000 leden te halen, zodat we mooie en goede programma's op radio en televisie kunnen maken, die het multiculturele Nederland in beeld brengen. De komende weken zijn erop of eronder voor Zenit!
U bent hoogstwaarschijnlijk lid geworden omdat u vindt dat Zenit een kans moet krijgen. Wij hebben nu een concrete vraag aan u. Wilt u nog twee andere mensen uit uw omgeving lid van Zenit maken? Om de groei in het aantal leden het meest effectief te laten zijn willen wij u ook vragen dat te doen binnen één week nadat u deze mail hebt ontvangen. Ieder nieuw lid zullen wij deze vraag vervolgens ook voorleggen. En dan kan het heel snel gaan! Wij gaan het dus beslist halen voor 1 april, zeker als iedereen dit verzoek van ons ook opvolgt.
En neem vooral ook een kijkje op onze vernieuwde site www.omroepzenit.nl

Alvast heel erg bedankt en met hartelijke groet,

Radi Suudi
Voorzitter omroep Zenit
www.omroepzenit.nl

We Will Not Go Down

2009-01-14T05:10:00.000-08:00

Women and children alike Murdered and massacred night after night While the so-called leaders of countries afar Debated on who's wrong or right

A blinding flash of white light
Lit up the sky over Gaza tonight
People running for cover
Not knowing whether they're dead or alive

They came with their tanks and their planes
With ravaging fiery flames
And nothing remains
Just a voice rising up in the smoky haze

We will not go down
In the night, without a fight
You can burn up our mosques and our homes and our schools
But our spirit will never die
We will not go down
In Gaza tonight

Women and children alike
Murdered and massacred night after night
While the so-called leaders of countries afar
Debated on who's wrong or right

But their powerless words were in vain
And the bombs fell down like acid rain
But through the tears and the blood and the pain
You can still hear that voice through the smoky haze

This is a song of hope for the Palestinians in Gaza, composed and performed by Michael Heart. Posted January 12-2009.

Occupation 101- A must see for anyone interested in Palestine/Palestinians

2009-01-13T11:05:00.000-08:00

A fantastic documentary about the Palestine/Israel/US triangle:
Occupation 101 (1h28m)

Opinie en oproep (Yousef Ahmed, PGN; Miriyam Aouragh, IS; Jaap Hamburger, EAJG; Wim Lankamp, NPK)

2009-01-01T05:30:00.000-08:00

Opinie en oproep
Nederland spreek je uit: Stop de aanvallen op Gaza

Amsterdam, Donderdag 1 januari 2009
Sinds zaterdag voert Israël onophoudelijk bombardementen uit op de Gazastrook, de zwaarste aanvallen sinds 1967. Het leger, de politiek en de media spreken van een 'oorlog', alsof er van twee gelijke partijen sprake zou zijn. In werkelijkheid bestookt de qua sterkte vierde militaire macht ter wereld, anderhalf miljoen weerloze burgers in één van de dichtstbevolkte regio’s op aarde. In een paar dagen tijd zijn er 400 Palestijnse mannen, vrouwen en kinderen omgekomen en 2000 gewonden gevallen. We vrezen dat dit slechts de opmaat is voor een nog groter Israëlische offensief, versterkt door grondtroepen die zich al verzamelen rond de grens met de Gazastrook. Sinds het begin van de aanval spreken de politieke en militaire leiders in Israël dan ook van 'slechts het begin'.

Het ‘Midden Oosten conflict’ is naast de Israelische militaire bezetting vooral een 'war of words'; afgezien van supersonische wapens is macht namelijk ook een kwestie van representatie. De manier waarop acties (agressie vs. zelfverdediging) of partijen (Israeli 'defense' force vs. terroristen, etc) worden benoemd is een belangrijke inzet in de strijd. Hetzelfde geldt voor het onderbelichten of overbelichten van informatie, dus we horen bijna niets over het feit dat terwijl Khaled Meshaal van Hamas dinsdag 30 december verklaarde bereid te zijn tot onderhandelingen over een wapenstilstand, Israël heeft laten weten dat het een 'all-out-war' nastreeft en deze handreiking heeft weggeslagen. Eerdere handreikingen door premier Haniye negeerde Israël eveneens. We kunnen stellen dat Israël sinds 2001 op succesvolle wijze de koloniale bezetting met het debat rond 'war-on-terror' heeft verweven, zo is van Hamas het evenbeeld van Al-Qaida gemaakt. Het feit dat Hamas een Islamitische partij is maakt dit gezien de gecreëerde angst voor moslims sinds 9/11 veel effectiever. Ons mainstream nieuws gaat hier helaas vaak in mee, zo is het vrijwel normaal om bij het noemen van Hamas, bijvoegelijke woorden als 'fundamentalistisch', 'radicaal' of 'extremistisch' te gebruiken.

Wie de ontwikkelingen kritisch volgt ziet dat de invasie in werkelijkheid het Israëlische antwoord op de democratisch gekozen Hamas regering is. Sterker nog, dit is meermaals door Israëlische woordvoerders zelf als een van de belangrijkste motieven genoemd. De Israëlische propaganda legt de oorzaak van haar besluit om aan te vallen bij het eenzijdig verbreken van een wapenstilstand door Hamas. Maar ondanks de niet-nagekomen afspraken door Israël, had Hamas al aangeboden om de wapenstilstand te verlengen, en het bestoken van zelfgemaakte raketten niet meer toe te staan. Haar eisen waren simpel: Israël zou op haar beurt de al twee jaar durende blokkade van de Gazastrook beëindigen en de wapenstilstand zou moeten gelden voor de gehele Palestijnse bezette gebieden en niet alleen voor Gaza, zoals deze ook voor geheel Israël geldt. Immers, de liquidaties en invasies door Israël in de Westelijke Jordaanoever gingen door ondanks het bestand.

Maar met name de mensonterende blokkade is het meest cruciaal. Deze ‘maatregel’ houdt Palestijnen in de Gazastrook in een dodelijke wurgreep. Er is geen toegang tot meest basale levensbehoeften, waaronder voedsel, water en energie, en vooral medicijnen en medisch apparatuur. Het gevolg hiervan is, naast honger en armoede, vooral vele onschuldige dode Palestijnen. Dit is de achterliggende context van de ongekend grote wanhoop, zoals bevestigd door het laatste VN rapport over de noodtoestand in Gaza. De minimale randvoorwaarden die Hamas stelde aan het verlengen van een anderzijds volledig nutteloze wapenstilstand zijn dus volledig terecht. De ‘relatieve kalmte’ die door beëindiging van wapenstilstand weggevallen is was vooral ‘relatief’: hij gold alleen voor Israël. Terwijl de Palestijnen zich aan hun deel van de overeenkomst hielden, stond Israël het maar mondjesmaat toe dat er weer voorraden Gaza binnenkonden en hield bewust hulpvoorraden en medische vrijwilligers tegen bij de grens, afgelopen jaar leidde dit tot een spontane massale uitbraak door de grens van Egypte.

Het eerste teken van de opgevoerde Israelische agressie was er al op 4 november (nacht van de Amerikaanse verkiezingen), toen het leger meerdere leden van Hamas vermoordde. Dit was de eerste van een serie provocaties. Toch bleef het voorstel van Hamas om de wapenstilstand te verlengen overeind. Maar met het oog op nieuwe verkiezingen in januari en geteisterd door corruptieschandalen, leek het de regering in Tel Aviv beter uit te komen om nieuw militair machtsvertoon in te zetten.

Ondertussen krijgt Israël alle ruimte van de VS en haar bondgenoten en presenteren ze de aanval als onderdeel van de 'oorlog tegen terrorisme'. Ook minister Verhagen en de Nederlandse regering zijn medeplichtig aan deze invasie. Het is schokkend dat i.t.t. de rest van de internationale wereld en de VN, een veroordeling door Nederland uitblijft, sterker nog: de Palestijnen zelf krijgen de schuld van Verhagen terwijl ondertussen de bommenregen blijft doorgaan. Maar niet iedereen is stil, in de hele wereld zijn er al sinds zaterdag tienduizenden mensen de straat opgegaan uit woedend protest. Gezien de onheilspellende vooruitzichten van deze invasie, staan ook komende dagen wereldwijd nieuwe protesten gepland. Ondergetekenden organiseren met een 20-tal andere organisaties een landelijke demonstratie op zaterdag 3 januari om 13.00 uur op het Museumplein in Amsterdam; we roepen iedereen op mee te doen.

Yousef Ahmed, Palestijnse Gemeenschap Nederland; Miriyam Aouragh, Internationale Socialisten; Jaap Hamburger, EAJG; Wim Lankamp, Nederlands Palestina Komitee. Zie www.palestina-komitee.nl voor updates.

STOP DE AANVAL OP GAZA!

2008-12-30T02:49:00.000-08:00

Demonstratie zaterdag 3 januari 2009

Sinds afgelopen zaterdag voert Israel onophoudelijke bombardementen uit op de Gazastrook, aanvallen die tot de zwaarste behoren sinds 1967. Het leger, de politiek en de media spreken van een 'oorlog', alsof er van twee gelijke partijen sprake zou zijn.

In werkelijkheid bestookt een van de meest moderne militaire apparaten ter wereld, honderdduizenden weerloze burgers in een van de meest dichtbevolkte regio's op aarde. Op dit moment zijn in twee dagen tijd al ruim 300 Palestijnse mannen, vrouwen en kinderen omgekomen en zijn volgens Al-Jazeera ruim 1400 Palestijnse gewonden gevallen.

Velen vrezen dat dit de opmaat is voor een nog groter Israelisch offensief, versterkt door grondtroepen die zich verzamelen aan de grens. Sinds het begin van de aanval spreken de politieke en militaire leiders in Tel Aviv dan ook van 'slechts het begin'.

Deze verschrikking volgt op de aanhoudende Israelische blokkade van Gaza, die de Palestijnen al maandenlang in een wurggreep houdt. De bevolking is afgesneden van de toevoer van onder andere voedsel, water en energie, maar ook van medicijnen en medische apparatuur. Hierdoor is het aantal doden toegenomen en is de wanhoop groeiende.

Net als bij de aanval op Libanon in 2006, krijgt Israel alle ruimte van de VS om met haar bloedvergieten door te gaan, onder het mom van dezelfde 'oorlog tegen terrorisme' waarmee Afghanistan en Irak werden binnengevallen. Ook de Nederlandse regering is medeplichtig aan deze bloedige invasie, aangezien zij zich net als Washington weigert uit te spreken tegen Israels optreden en de bommenregen ondertussen toestaat.

Maar net als in 2006 blijft de wereld niet stil. Van de Arabische wereld tot New York, Londen en Amsterdam gingen sinds zaterdag al tienduizenden mensen de straat op. Gezien de onheilspellende vooruitzichten van deze invasie, staan ook komende dagen wereldwijd nieuwe protesten gepland.

Diverse organisaties in Nederland treffen op dit moment voorbereidingen voor een demonstratie op zaterdag 3 januari (waarschijnlijk in Amsterdam: de nadere details zullen snel volgen). Als medeinitiatiefnemer van dit protest roepen de Internationale Socialisten iedereen op deze dag alvast vrij te houden en zoveel mogelijk anderen nu reeds te informeren.

Hou onze onderstaande blogpagina in de gaten voor de laatste updates! Daar vind je ook een filmpje van het protest dat afgelopen zaterdag plaatsvond op de Dam: http://is-nieuws.blogspot.com/

Latuff on Gaza

2008-12-30T02:00:00.000-08:00

Image by Latuff

Norman FInkelstein at University

2008-05-31T06:02:00.000-07:00

Presenter(s):Norman Finkelstein, Paul Aarts, Miriyam Aouragh Time:3:00 PM WEST Norman Finkelstein talks about the legality of the Israeli occupation of Palestinian Territories. Since the audience is left-wing oriented, the Q&A's focus is on the pros and contras of different solutions to the crisis.

Postdoc research project: Virtual Intifada 2.0

2008-02-04T11:51:00.000-08:00

Virtual Intifada 2.0: Political activism in Lebanon/Palestine and the new generation internet
Abstract
Internet usage is one of the key features of the changing character of everyday politics in the Middle East. Previous research in Palestine and Lebanon showed that the internet can reinforce state-hegemony, while also enabling new kinds of transnational alliances. Building on these previous experiences with regards to the construction of online community, the new study focuses on how political activists in Lebanon and Palestine implement and experience the power diverse dynamics of internet technologies. The aim is to identify both the offline context of these activists as their online agency, in other words: the specific function the internet has in mobilising public opinion and international protest, and how the visible online political representations correspond to the variety of offline political practices of resistance. The empirical component of the research will thus reveal the complex synergy of the implications of internet in everyday life. I will rely on a multiple set of tools: on-the-ground ethnographic fieldwork in Lebanon and occupied Palestine; online (content and community) ethnography; virtual (network and data) analyses. Tracing the conceptual underpinnings of the utilisation of the internet, and simultaneously mapping the participation of internet activists will expose the deeper/invisible structures underlying the reality of cyber activism. This ‘juxtaposing’ of territorial, methodological and technological levels offers interdisciplinary insights. The broader relevance is reinforced by the timing of this research, by all means considered a vital period in the ‘Middle East conflict’. The study thus deconstructs the discourse about one of the most pressing contemporary conflicts, and in turn hopefully also contributes to realizing justice.

Juist meelopers brengen gedonder

2007-07-01T01:00:00.000-07:00

Reactie van Miriyam Aouragh op het stuk van Benzakour

Met verbazing las ik een stuk in het NRC (9 juni jongstleden), van de doorgaans kritische Benzakour, over het veronderstelde wangedrag van ‘de’ Berbers, ja zelfs in Tilburg’. Hij verklaart het gedrag als volgt: ‘Ik vrees, met pijn in 't hart, te moeten bekennen dat het rellerige, respectloze gedrag in Tilburg tot op zekere hoogte terug te voeren is tot een cultureel element - in al zijn historische en economische gelaagdheden.’

Er duiken wel vaker pseudo-deskundigen op die na een vakantie in Turkije of Marokko al deterministische conclusies trekken over migranten 5000 kilometer verderop in Nederland. Ook Benzakour hanteert wat we noemen een essentialistische verklaring. Hij redeneert vanuit inherente (‘raciale’) karakteristieken–een zienswijze die m.n. sinds WO2 achterhaald is. Ik herken vanuit de antropologieliteratuur dan ook een aantal bekende karikaturen: maar dan het soort Oriëntalistische studies dat we in de Sociale Wetenschappen kennen van hoe we culturen niet moeten interpreteren.

Er is vooral sinds halverwege de vorige eeuw veel geschreven over ‘de Berbers’. De relatie met de bloedige geschiedenis van Franse en Spaanse overheersing—waarbij juist Imazighen (Berbers uit m.n het Noorden van Marokko) een belangrijke rol speelden in het verzet, is daarbij een van de belangrijkste kaders die ons iets vertellen over hedendaags Noord Marokko. De strijders waren in 1921 een van de eersten die een koloniale macht in Afrika vernederden door haar tactisch en volhardend verzet. We weten van kritische historici ook hoe de omgang van deze strijd door de zelfbenoemde Sultans (zoals de beschamende tegenwerking van de vrijheidsleider Abdelkrim Khatabi), Berbers nog meer hebben geïsoleerd. De al langer bestaande politisering van Berbers in het Noorden hebben er daarom mede toe geleidt dat ze door de Marokkaanse staat verder onderdrukt, achtergesteld en vernederd werden. Marokko, met name onder Hassan II, zette ook een Berber vs. Arabisch paradigma in. De strijd voor gelijke rechten van Berbers is dan ook om heel veel redenen meer dan terecht.

Helaas is de verdeel en heers politiek door van bovenaf geconstrueerde identiteiten veelal geïnternaliseerd. Naast het feit dat grofweg 80% van Marokko van oorsprong naar alle waarschijnlijkheid Berber is (veel Marokkanen worden door interne verhuizingen en urbanisatie nu als Arabier ingedeeld); Marokkanen zijn nu eenmaal een melange zijn van Berbers, Arabisch, Afrikaans en Andalusische invloeden. Het is voor mij dan ook vreemd om ‘Arabische Marokkanen’ (wiens grootouders waarschijnlijk nog in de bergen van Azdir of Nador woonde, en geen woord Arabisch spraken) discriminerend jegens Berbers te horen praten. ‘Berber’ wordt daarmee een inferieure identiteit, ook in Nederland heerst soms en het is pijnlijk dat Berberse jongeren hun afkomst en taal soms achterhouden. Anderzijds hebben we de doorgeslagen Amazigh fanaten, die zichzelf o.a. Abdelkrim Khatabi als exclusief monument toe-eigenen terwijl hij zichzelf veel breder identificeerde en profileerde en door velen in Noord Afrika en in de Arabische Wereld gerespecteerde. Zowel Benzakour als ik worden door dit soort fanaten soms als verraders beschouwd omdat we als Berbers niet slechts de politieke personificatie van de eigen 'etnische' toko willen zijn (lees: niet meedoen in de nutteloze inferioriteitsstrijd), maar juist ook tot solidariteit voor Palestina en Irak oproepen en het recht op zelforganisatie van de AEL verdedigen.

Het is derhalve essentieel dat wanneer we als ‘kenners’ willen schrijven, we ook globaal de studies over hoe politieke onderdrukking, angst en armoede enerzijds; en de mondiale impact tussen van verschil in urbane-rurale ontwikkeling anderzijds, volgen aangezien deze van grote invloed zijn op politieke en sociale opvattingen. Etnografisch veldwerk erbij doen waardeer ik als antropoloog nog veel meer. Maar Benzakours veldwerkerslagje ‘Met Berbers heb je altijd gedonder’, laten zien hoe gebrek aan context eerder leiden tot het verkleinen, dan vergroten van kennis. De vraag die na het lezen van zijn stuk meteen opkomt, is wat twee maanden rondhangen in vergelijkbare volkswijken van Casablanca of Bombay of The bronx voor ander materiaal had gebracht? Antwoord: heel veel van hetzelfde. En dat minderheden grotendeels in de onderklasse zitten vanwege de gecombineerde impact van immigratie (slechts een generatie geleden) en achterstelling (zoals institutioneel en informeel racisme), is veel belangrijker dan cultuur, vooral m.b.t. jeugdcriminaliteit. Maar zoals inmiddels ook Benzakour in zijn NRC stuk bevestigt, is dit niet bon-ton.

In de mediadebatten na 9/11 zijn essentialistische cultuuranalyses over Moslims en allochtonen dominant. Kritische of sociaal-economische verklaringen, zoals die werden aangevoerd door een minderheid in het debat over Marokkaanse voetbalhooligans, zijn passé. Benzakour suggereert echter dat ‘gesubsidieerde’ en ‘ongediplomeerde’ (sic) commentaren over voetbalvandalen neerkomen op goedpraterij. Benzakours argumenten worden vergezeld van de populaire sneren dat sociaal-economische analyses ‘maar de halve waarheid’ zijn, en schrijft ook ‘Nederlands feit is dat deze rotte appels disproportioneel vaak van Berberse origine zijn’. Met zijn – van zelfbenoemde ‘Marokkanenkenner’ antropoloog Werdmolder geleende kennis – legitimeert Benzakour het idee dat bij Berbers een soort crimineel ‘gen' is geëvolueerd. De feiten spreken immers voor zich. Ondanks het vervelende gedrag van Berbers in Marokko is er daar toch geen Wilders te bekennen. En de droge cijfers geven aan dat de meerderheid van de Marokkaanse overtreders in Nederland van Berberse afkomst is. Het eerste argument is nauwelijks serieus te nemen. Maar het tweede argument is merkwaardiger. Is het wonderlijk dat de meerderheid van de Marokkaanse delinquenten in Nederland Berbers is, of heeft dit simpelweg te maken met het feit dat van alle Marokkanen in Nederland ruim ¾ van Berberse afkomst is?

Waarschijnlijk weet Benzakour dit ook, sterker, ik weet dit wel zeker. Daarom staat deze discussie over ‘Berbers’ niet los van een zorgelijker proces: het is salonfähig om met een ‘taboedoorbrekende’ mening te komen, hoe plastisch ook. Deze logica weet vele schrijvers te mobiliseren, autochtoon en allochtoon. De uitwerking die het juist bij allochtonen heeft is: misstanden ‘van binnenuit’ durven aankaarten. De beste verdediging op kritiek wordt dan dat anderen dat lef niet hebben; een zwakker aftreksel van dit argument is dat het vooral provocerend was bedoeld.

Maar in een tijd van islamofobie en Marokkanen fetisjisme is het geen teken van moed, noch entertainend, om delen uit het dominante discours te herkauwen. Wellicht zullen Werdmolder en Wilders weer gaan discussiëren over de vraag of allochtonen crimineel zijn vanwege ‘de Islam’ of juist ‘de Berbercultuur’. Helaas zal dit op termijn bijdragen aan legitimeren van situaties waarin Hassan zijn naam in Hans verandert op zijn sollicitatiebrief, of Kamerlid Dibi weer bij de discotheek geweigerd wordt. Benzakour vindt het wellicht geen probleem dat hij een (legitieme) stok wordt om allochtonen mee te slaan, en kan kritiek afdoen als ‘ontkenningsgedrag’. Dit is mijns inziens onverantwoordelijk voor een kritische schrijver. Ik hoop dat zijn NRC-reisje en ‘taboedoorbrekend’ schrijversexperiment snel aflopen en hij weer tegen heersende ideeën in schrijft, in plaats van deze juist van proza te voorzien. Anders krijgen we juist van meelopers gedonder.

Miriyam Aouragh is als Antropoloog verbonden aan de Universiteit van Amsterdam en o.a. actief bij Samen Tegen Racisme en Stop de Oorlog. Een korter en aangepaste versie van dit artikel verscheen ook in Contrast Magazine juli 2007: PDF file format

Ter informatie
Met Berbers heb je altijd gedonder
Benzakour

Wangedrag door Marokkaanse jongeren verklaren uit sociaal-economische motieven is de halve waarheid. Ook de cultuur van de Berbers is een probleem. Dat schrijft Mohammed Benzakour, schrijver, columnist èn Berber dit weekeinde in het NRC.

Na een lang bezoek aan het Rifgebied in Noord-Marokko concludeert Benzakour: "Van het Berbervolk kun je een hoop zeggen (trots, hardwerkend, ascetisch, humoristisch, poëtisch), maar één ding niet: dat het lieverdjes zijn. Berbers zijn grosso modo een tamelijk heetgebakerd, anarchistisch volkje - en dit zeg ik, zelf Berber van origine, met stelligheid en zonder vreeze."

Volgens Benzakour ontstaat er in De Rif al snel een explosief sfeertje. Zelfbeheersing geldt voor velen als een teken van zwakte en is daarom "zo schaars als regen in de julimaand." Politie en justitie (meestal van Arabische huize) vreest men nauwelijks. Het volk in De Rif kenmerkt zich volgens de schrijver door een gebrekkige verantwoordelijkheidszin en een minimaal oog voor het algemeen belang. Men heeft alleen oog voor de directe woonomgeving: de eigen familie, de buurtmoskee en sacrale vollevan voetbal geweld door autochtone Nederlanders graftomben kunnen rekenen op zorg en onderhoud, maar daarbuiten houdt het volgens Benzakour wel zo ongeveer op. Daar heerst "chaos, anarchie en een diep doorleefde achterdocht jegens alles en iedereen. Pure onvoorwaardelijke vriendschappen zijn luchtkastelen, evenals de liefde, waar alle liedjes over gaan. Als islam praxis en welvoeglijkheid betekent is Allah op sterven na dood. De dingen buiten het eigen tuinmuurtje, de dieren, de natuur, het publieke domein, andermans bezit of waa(dig)heden, ze genieten geen of weinig respect. Ieder voor zich, God voor ons allen - het had zomaar een Riffijns credo kunnen zijn."

Terug in Nederland ergerde Benzakour zich aan de vergoeilijkende reacties op de rellen die veroorzaakt werden door Marokkaanse relschoppers na Jong Oranje - Jong Marokko in Tilburg. Volgens Benzakour sprongen vele "ongediplomeerde allochtonologen en andere (gesubsidieerde) inktmorsers Pavloviaans overeind" toen er werd gesproken over wangedrag van Marokkaanse jongeren. Het ging volgens hen immers niet om Marokkaanse jongens, maar om gewone Nederlandse jongens die in Nederland zijn opgevoed en meestal ook geboren. En zij onderbouwden hun verhalen dan volgens Benzakour steevast met uiteenzettingen over achterstanden, onvrede, racisme en Geert Wilders.

Benzakour schrijft dat het een statistisch Nederlands feit is dat deze rotte appels disproportioneel vaak van Berberse origine zijn. Benzakour besluit zijn artikel als volgt:

"Want laat dit gezegd zijn: wat ik in dit Rifgebied in nog geen twee maanden aan bonje, kift en ander non-verbaal vuurwerk heb meegemaakt, heb ik in geen dertig jaar tussen de Nederlanders beleefd. Terwijl Wilders in geen velden of wegen te bekennen is.

Alle wangedrag verklaren uit sociaaleconomische motieven is de halve waarheid. Ik vrees, met pijn in 't hart, te moeten bekennen dat het rellerige, respectloze gedrag in Tilburg tot op zekere hoogte terug te voeren is tot een cultureel element - in al zijn historische en economische gelaagdheden. Hoe precies, laat ik graag aan gediplomeerden over."

Contrast: het nieuwe racisme

2007-06-01T01:00:00.000-07:00

Interview about islamophobia, the new racism, in the Dutch multicultural magazine Contrast, June 2007: PDF file format

On the cover of Contrast magazine

Eenzijdig emanciperen - feminisme en racisme

2007-05-02T01:00:00.000-07:00

Gepubliceerd in LOVER, magazine over Feminisme, Cultuur en Wetenschap:

Als geëngageerde vrouw, onder meer betrokken bij Samen Tegen Racisme, loopt Miriyam Aouragh steeds vaker aan tegen kortzichtige reacties van de feministische elite. Moet emancipatie nou echt aldoor aan racisme en sociaal-economische ongelijkheid gekoppeld worden, zo luidt de beschuldigende vraag die Aouragh regelmatig voor de voeten geworpen krijgt. Haar wedervraag: waar is het kritische elan van de feministische beweging gebleven? Waarom krijgt de strijd tegen onderdrukking van vrouwen binnen de islam vaak aandacht, maar de strijd van die vrouwen zelf – tegen discriminatie van moslims in het Westen – niet?

Lees hier het hele artikel: PDF file format

Palestine Online

2007-05-01T01:00:00.000-07:00

Research backgroundPHD thesis
The development of information and communication technology (ICT) and, consequently, the availability of the internet, presents new alternatives with regards to mobility, communication and empowerment. Everyday utilization of internet impacts the formation of national communities and transnational political mobilizations. In so doing, it may also generate an 'online public sphere'.

Palestine is an important context: From the approximately eight million Palestinians, 4.5 million live in exile and have in most cases never seen Palestine. Around 70% of the total Palestinian population is refugee. Most of the exiled refugees in the diaspora have never directly communicated with Palestinians in Palestine, or seen images of their land and villages. Owing to internet techniques and grassroots initiatives such as Across Borders Project, this partition was bridged forthe first time. The Palestine Telecommunications (PalTel) Company performed well in constructing a modern, high-performance infrastructure.

It is remarkable that given the complicated circumstances (occupation, curfews and closure) it had to endure when the Aqsa' Intifada broke out in 2000, the economic and commercial ICT development in Palestine managed to increase. I argue that in fact a politicized national identity, the lacking freedom of movement, biased media framings, and political resistance, encouraged and structured the internet use. The impact of internet on the transnational Palestinian nation became particularly significant as besides mere utilization, it led to international organized mobilizations; variety of national-cultural Palestinian activities; media activism; and even hacktivism.

Online/offline multi-sited research amongst Palestinians between 2001 and 2005 have shown the motives and everyday practices of the actors involved (producers and consumers of internet); the various representations of collective national concepts and activities; and the relation between national identity, political mobilization and activism. It resulted in a specific research focus dealing with possibilities (and limitations) of the internet in the Occupied Territories/Palestine, Jordan and Lebanon. This perception helped uncover the connection between structural politico-economic aspects of the state, and also helped deconstruct the social impact of technological change on society. I question how the internet facilitates the construction of a transnational -computer mediated- Palestinian nation; and in which way the internet functions as a tool for political activists and movements in support of Palestine. It is essential to note that these developments happen(ed) both online as offline, marking the juxtaposition of everyday-life experience and agency with virtual mediated performances. This dialectic understanding of internet showed that abstract topics as transnationalism and cyberspace are more complex when operationalised in offline realities that is marked by forced migration and colonial occupation.

Korte samenvatting dissertatie
Dit kwalitatieve/offline als kwantitatieve/online onderzoek zich op de consequenties van internet gebruik door Palestijnen in Palestina, Jordanië en Libanon tussen september 2001 en februari 2004. Eigenlijk vond er een wezenlijke verandering plaats: de opkomst van het internet bracht voor Palestijnen verregaande transformaties teweeg in de wijze waarop ze communiceren en toegang tot informatie hebben. Voor een gemeenschap onder bezetting en in ballingschap werd het internet dus cruciaal. De inauguratie van de PNA (Palestijnse Nationale Autoriteit) na de Oslo-akkoorden van 1993, en daarmee eindelijk de haar (gedeeltelijke) overname van de telecom-infrastructuur van Israël, had dan ook een onmiddellijke impact op het internetgebruik. Het onderzoek ontspon zich vervolgens in een historische fase waarbij het politieke landschap in grote consternatie verkeerde, zoals de dood van president Yasser Arafat in 2004, grote crisis van Fatah, en verkiezingsoverwinning van Hamas. Tot overmaat van ramp was er ook de verlammende politiek/economische boycot door de internationale gemeenschap als straf voor de gekozen Hamas leiding. Tijdens deze nationale en regionale beroering groeide het internetgebruik gestaag door. In heb drie tegenstellingen uiteengezet van zaken die me verbaasden toen ik met veldwerk begon in de specifieke Palestijnse context die als spanningsvelden de rode draad in het onderzoek vormden: mobiliteit vs. Immobiliteit; space (virtuele ruimte) vs. place (territoriale ruimte); opstand vs. onderdrukking. In het slot van mijn onderzoek betoog ik dat het internet onderdeel is van de instrumenten en repertoires van het breder Palestijnse verzet. Deze vorm van verzet vindt plaats op verschillende niveaus, variërend van directe-actie, media-activisme en solidariteitsprojecten. Ik noem deze melange Cyber Intifada. Omdat de bezetting van Palestina voortduurt, is dit een voortdurende ontwikkeling met een nog onbeslist einde.

Table of Contents Dissertation

List of Figures and Photo’s---------------------------------iii
List of Tables----------------------------------------------ix
Acknowledgements--------------------------------------------x

Chapter 1: Introducing the research—Virtual Reality from below---1
1.1 Research and Occupation--------------------------------------1
1.2 Narratives of Discontent------------------------------------11
1.3 Theory and Practice-----------------------------------------17
1.4 Online-Offline Methodology: Anthropology from Below---------26

Chapter 2: Technological & Political Infrastructures------------35
2.1 Introduction------------------------------------------------35
2.2 Framing the ‘Tensions’--------------------------------------36
2.3 Materiality of Palestinian Internet: Situating Palestinian ICT-52
2.4 Conclusion-----------------------------------------------------70

Chapter 3: Palestinian Mobility Offline/Online---------------------71
3.1 Introduction---------------------------------------------------71
3.2 Diasporic Mobility: Forced Migration---------------------------73
3.3 Virtual (alternative) Mobility---------------------------------83
3.4 Living in a Virtual World--------------------------------------96
3.5 Conclusion----------------------------------------------------102

Chapter 4: Virtual space—Territorial place: Imagined Nation
and State Making--------------------------------------------------104
4.1 Introduction--------------------------------------------------104
4.2 Counter Narratives--------------------------------------------106
4.3 Transforming the Nation---------------------------------------117
4.4 Palestine Online and Offline----------------------------------122
4.5 Conclusion----------------------------------------------------134

Chapter 5: Virtual Palestine—Online Representations---------------136
5.1 Introduction--------------------------------------------------136
5.2 Tracing Palestinian Websites----------------------------------137
5.3 Globalizing/Localizing----------------------------------------152
5.4 The Politics of Online Analyses ------------------------------162
5.5 Conclusion----------------------------------------------------172

Chapter 6: At the Crossroad: Internet Cafes-----------------------174
6.1 Introduction--------------------------------------------------174
6.2 Deconstructing The Internet-----------------------------------175
6.3 Internet Cafés------------------------------------------------185
6.4 The “Coffee House” Effect-------------------------------------199
6.5 Beyond ‘Contested’: Everyday Manifestations of Agency---------205
6.6 Conclusion----------------------------------------------------215

Chapter 7: Everyday Resistance and the Virtual Intifada-----------217
7.1 Introduction--------------------------------------------------217
7.2 Permission to Narrate: Documenting Palestinian History--------220
7.3 The Revolution Will Not Be Televized--------------------------230
7.4 Virtual Stones------------------------------------------------243
7.5 Conclusion----------------------------------------------------250

Chapter 8: Online & Offline Resistance—Conclusions & Discussions--252
8.1 Introduction--------------------------------------------------252
8.2 Re-considering the Three Tensions-----------------------------253
8.3 The Internet: A Blessing and a Curse--------------------------259

Pictures----------------------------------------------------------269
Appendices--------------------------------------------------------279
Bibliography------------------------------------------------------288
Summary-----------------------------------------------------------304
Samenvatting------------------------------------------------------309

Images during fieldwork

2007-04-01T01:00:00.001-07:00

Everyday life impressions during fieldwork in Jordan, Palestine and Lebanon

Lebanon, Bourj Al Shamali refugee camp: Beit Atfal Sumoud ABP internet center

Lebanon: Ein Al Hilwe camp internet Cafe

Lebanon, Bourj Al Barajna camp Beirut: refugee style infrastructure

Friends in Ramallah, protesting Israeli occupation

Riyad, New York, Germany, London...

Thanks to internet: new telephone communications around the world (Bourj Shamali camp,Sour, Lebanon)

Palestinian Exodus 1948/1967

Power Cut Camp Internet Cafe Beirut...

...yet, every problem has a (temporary) solution: UPS systems.

Internet center Beit Atfal Sumoud, Nahr Al Bared camp.

Joint Palestinian-Israeli protest against occupation. Worth to try.

Palestinian Images: Online Representations

2007-04-01T01:00:00.000-07:00

Selection of images and pictures that often circulated to and from Palestinian focussed websites, and via email inbox's. Some images might be considered cruel, or even misplaced. Unfortunately, these are the cruel and inhuman realities Palestinians face in everyday-life. Click on image to enlarge.

Postdoc research project: Virtual Intifada 2.0

2007-02-04T11:51:00.000-08:00

Bio of Miriyam

2007-01-01T01:00:00.000-08:00

I studied anthropology/non-Western Sociology at the Vrije Universiteit (Amsterdam) with a specialization in Ethnic and Minority Studies. Additionally, I took semesters in Anthropology & Sociology at Goldsmiths University of London, and Arabic and Politics at Birzeit University.

My MA thesis focused on the question of national identity amongst university students in Palestine (West Bank) after the first Intifada:'Palestinian Students' Identity in question: Islamisation, Nationality and the Struggle'.

I first worked as a counselor in Amsterdam [setting up projects and policies vis-a-vis (ethnic) minority youth, something I cared about politically and personally. With local politics I couldnt change much of the structural inequalities but mostly: the academic itch started again, so in 2001 I embarked on a PhD research in Palestine. Something had been nagging me: during my MA fieldwork in 1998-1999 I noticed the fast growth of Internet cafes and ICT based companies in Palestine. The new research looked at the very Palestinian internet actors involved: the producers and consumers of the internet. The development of internet clearly offered new possibilities with regards to mobility, interactivity, empowerment, grassroots activism and constructing (imagined) online communities. So after the Phd research, the nature, style and political economies of these virtual identities and cyber activism remained my research focus. In 2008 I was awarded the Rubicon (NWO) Postdoc grant. I currently works as a postdoc fellow at the Oxford Internet Institute, Oxford University. I deal with the implementation of Web 2.0 in political activist organizing in Palestine and Lebanon and I study the general impact of the internet in the political dynamics of the Arab world.

Meanwhile, Miriyam lectured/writes 'Race, Racism and Islamophobia in the Netherlands' and continues her pro-active her work as organizer and writer in grassroots anti-racism and anti-war movements.

Biggest protest in Beirut history

2006-12-11T09:00:00.000-08:00

Beirut witnessed biggest protest rally in its history
by Miriyam Aouragh

The mood in Beirut was tensed for almost a week, especially after a young Shia anti-government protester was killed by allegedly pro-government youth. But yesterday seemed more like a celebration, one big festival of resistance, actually reminding me of the great antiwar protests and European Social Forum gatherings. The opposition and their supporters are demanding the formation of a national unity government and a halt to American influence. As the protests intensified since last week, it culminated in this largest political rally ever in the history of Lebanon.

Despite the gigantic turnout yesterday, Western media seemed rather more inclined to deny the political and symbolic significance. While attempting to reach the main sites of the protests, the more than 1,5 million protestors pressured the Mobile Network systems and stop all connection for hours. In Lebanese standards this means around 2/5 citizens were in Beirut to protest, or roughly a quarter of the countries population. Even if it were half this number, it was no wonder the streets were near to empty in the rest of the country’s cities and at least 3 of Beirut’s big public spaces--Riad Solh, Martyr Square, Barbir, were required to host the men, women and children. As any possible entrance and exist to squares seemed to endlessly dwell more and more people, several things raised my attention. First of all, the repeated demand for Lebanon PM Siniora to resign during the highly politicised discourse of the platform speakers, conversations of protestors alike. Especially the links between the government and America, and the weak response to Israel’s assault raised much discontent.

Sheikh Naim Kassem, Hezbollah’s deputy after Nasrallah held one of the strongest speeches evoking massive response from the crowds and “This government will not take Lebanon to the abyss again …. Siniora, you will not be able to rule this country with an American Administration.” was welcomed by ululations and drums. Secondly, the composition of the participants was unique in its very mixed manifestation.

Having followed the Western media before coming to Lebanon, being here now it seems rather outlandish how they continue to portray the protests as merely a “Pro-Syrian Hezbollah coup attempt”—had it been an Eastern European country, hell would have broke loose and a new ‘orange revolution’ baptised, live on CNN and BBC of course. Anyone at the protests could see the reports on Lebanon are a grave misrepresentation, and if true, making it the first ever coup in history that is comprised of 2 million people thus for ever altering the meaning of ‘coup’.

Sundays' protest was also a highly mixed gathering in terms of gender, age and religion. The high participation of Christians Aoun supporters was for example unseen before as major part of the Christian community seem to shift and now publicly speak out for Aoun and against right wing Lebanese Forces leader Ja’Ja’, whose violent history still numbs many. It was normal to find groups of teenagers playing darbouka drums and dancing, next to veiled women feeding their children, students smoking argila and debating in circles, men praying together elsewhere, people passing in wheelchairs, fashionably dressed girls on high heels. And striking were the many female organisers, stewards and journalists present, shattering much of the mantra’s on backward Arab women’s oppression, and equal Western women’s emancipation.

But of course not everybody is merely moving as a flock of sheep behind the political leaders. After talking with some of the activists, it became clear there is also critical debate within this strong unity. People question for example how long this climax can last; what are Nasrallah and Aoun’s interests once they get their way? and what do they think of privatisation? what will happen if the current government succeed to divide and rule the people? Especially the last issue is still a risk in Lebanon’s sensitive political map. But as activist and one of the main organisers of Samidoun network during the war in the summer explained “With the strong urbanisation, and demographic and class composition changed over the last 30 years, also the interests and (artificial) hegemony of the different regional and religious sects witness a change which should be taken into account.”

Troops continue to guard government offices and main traffic junctions but it seems like people are not very impressed, or simply got used to it. Indeed, while hundreds shouted ‘Siniora Out!’ ‘We want a government for all, not just for the rich!” there are rumours that the protests might spark a civil war, but the mass protests has in fact been peaceful. The Shia, Sunni and Christian clerics and politicians, repeatedly pointed at unity and crossing all sectarian divisions, these expressions were welcomed by massive applause and cheers. To be honest, one rather gets afraid sitting at home alone and listening to the establishment continuously warning for sectarian conflicts and civil war. Because being together in the streets, inside the camping debate tents, and at the rallies this week, was actually pleasant and very safe, with a comradely open atmosphere.

Lebanon’s internal political enemies saw several ‘showdowns’ since the assassination of Rafiq Hariri, but with the latest non-violent mass protest, it is dangerous for the Lebanese government and its Western allies to treat these protests as marginal, yet again alienating itself from the people. The protests are due to be followed by indefinite sit-ins, blockades of the highway road to the airport, and possible strikes now that several unions support the anti-government protest. If there is not going to be a civil war or violent internal sectarian strive as some automatic ‘Lebanese reflex’, than for Ghassan: ”it is most probably going to signify and introduce a shift from the old sectarian system because the majority of the people now simply says they don’t want it anymore.” And more so interesting; as the working and lower-middle classes dominate at the protests, unlike the pro Hariri protests, their often expressed economic demands cannot just be waved off as meaningless for the ‘national’ agenda. Ghassan and the leftist groups are therefore expressing concrete demand "If there will be new elections, than we want it based on 'proportionate representation', because a secular and democratic transition will break down the remaining sectarian elements, although the main parties are reluctant to go this far". The course of the protests will have to show how the developments will balance, for now the opposition as a whole seem to share a common interest to rid the government.

Liberaal feministen, voor wie eisen jullie emancipatie?

2006-12-09T01:00:00.000-08:00

Brief aan de opstellers van het Manifest ‘Wij vrouwen eisen’, reactie van Myriam Aouragh, geplaatst in de Volkskrant 9 december 2006.

Onlangs verscheen een oproep met een feministisch wensenlijstje aan de nieuwe formatrice. Het kan op het eerste gezicht een goed initiatief genoemd worden, immers: alle beetjes verzet tegen armoede en vooral de feminisering van armoede helpen, toch? Maar als we de politieke context en de afzenders - de brief is o.a. door Elsbeth Etty, Cisca Dresselhuys en Neelie Kroes ondertekend - in beschouwing nemen, dan moeten er minstens een paar kanttekeningen bij deze brief geplaatst worden.

Waar het eerste deel nog wel veelbelovend is door de kritische zelfreflectie over het zogenaamde voltooide westerse emancipatie, is het vervolgens opvallend waar het vooral niet om gaat in deze brief. De kritische noot plaats ik nu vooral bij het kopje Internationale Solidariteit. Daar durven de opstellers duidelijk niet de kern te raken waar het gaat om de stagnerende positie van vrouwen in ‘derde wereld’- en ‘moslimlanden’. Wat wel genoemd wordt is een slap aftreksel en een compromis over waar we het allemaal allang over eens zijn.

Vast staat dat het bestrijden van aids, mishandeling, seksuele uitbuiting en achterstelling van vrouwen hoog op de internationale agenda moet staan, ik juich dit toe. De hoeveelheid digitale kettingbrieven, manifesten en publieke verontwaardigingen van BNrs, getuigen van de brede maatschappelijk acceptatie van dit soort punten.

Maar van de opstellers van een politiek Manifest aan de regeringsformatrice mag nu, aan het einde van 2006, toch wel verwacht worden dat de analyse en eisen dieper reiken? Opstellers van zulke oproepen zullen minstens hun steun en solidariteit moeten betuigen aan vrouwen die juist hun emancipatiestrijd niet kunnen voortzetten vanwege oorlog, ziekte en dood. Het is de wereld op zijn kop. Zelfbewuste vrouwen hebben het zwaarder dan ooit. Zij kampen met de gevolgen van oorlogen en strijden vooral voor lijfbehoud. In landen als Irak, Palestina en Libanon is de vrouwenemancipatie door oorlog en bezetting zware klappen toegebracht. Deze vrouwen strijden nu niet langer primair voor gelijke rechten voor man en vrouw, zij strijden voor het in leven blijven van hun familie en vrienden, man én vrouw.

Ook deze vrouwen moet een eerlijke hand gereikt worden. Juist door ons, levend en actief in een land waarvan de regering de afgelopen jaren middels haar internationaal beleid de oorlogen tegen genoemde landen direct en indirect heeft gesteund. De beelden van de bombardementen in Libanon en Gaza liggen nog vers in het geheugen, ook de woorden van Premier Balkenden en Bot zullen we niet snel vergeten. Hiermee is onze verantwoordelijkheid niet alleen moreel, maar juist een concrete kwestie.

M.a.w: waarom mag de positie en emancipatie van deze vrouwen wel als excuus gebruikt worden om een oorlog te legitmeren en steunen, o.a door sommigen van de genomede ondertekenaars, maar niet om oorlog en onderdrukking te stoppen wanneer diezelfde vrouwen hierom vragen? Hier zien we de contradicties het duidelijkst opkomen; kan het Dresselhuys en Smit-Kroes type feminisme bijvoorbeeld samengaan met internationale solidariteit en gelijkheid? Nee, hun ideologie van neoliberalisme en individualisme zijn er juist de ondergravers van.

Het neoliberalisme vierde met name het afgelopen decennium hoogtijdagen; de kloof tussen arm en rijk is nog nooit zo groot geweest en wereldwijd leidt de drang naar hegemonie en winst tot nog meer oorlog. Om het voor ons allemaal wat acceptabeler te maken zou er sprake zijn van botsende culturen: van oost tegen west, van christendom/jodendom versus Islam. Progressieve betrokkenen, man en vrouw, moeten laten zien dat het niet gaat om oorlog en tweedeling op basis van culturele waarden, maar om een ‘oorlog van belangen’.

Het is overduidelijk dat wanneer het bijvoorbeeld gaat om handel in vrouwen, deze vrouwen niet geslachtofferd worden vanwege een abstracte notie die ‘hun cultuur’ is gaan heten. Wanneer Ayaan Hirsi Ali spreekt over ‘gendercide’, krijgt ze veel bijval, sterker nog, ze wordt in het manifest zelfs als autoriteit geciteerd. Maar nota bene zij is iemand die deze gendercide verklaart vanuit de opvatting dat achterstelling en mishandeling van vrouwen inherent is aan ‘de’ islamitische cultuur en theologie. Zij verzuimt daarbij de internationale context, de neoliberale globalisering, en de export van oorlog te benoemen. Door dit soort mantra’s is de kloof tussen bevolkingsgroepen vergroot en veel van de mogelijkheden voor eenheid in strijd en concrete solidariteit verzwakt i.p.v. versterkt.

Vrouwen als Meulenbelt, Ghorashi, Saharso, Essed, en Wekker maakten in Nederland al eerder, en nog steeds, zeer terecht een punt over de onmiskenbare rol van politiek, economie, racisme en uitsluiting daar waar het om de mogelijkheden voor vrouwenstrijd en collectieve zelfemancipatie gaat. Deze analyses lijken steeds minder gehoord te worden. Emancipatie in Nederland lijkt in de tekst van het manifest verworden tot individuele economische strijd, of internationaal medelijden. Maar de strijd voor structurele sociaal-economische gelijkheid, voor de meerderheid van vrouwen én mannen, buiten de kleine VVD en topzakenvrouwen kringen, is andere koek. Zelfs een kopje Internationale Solidariteit kan deze harde werkelijkheid niet compenseren: symptoombestrijding is in deze weliswaar moreel bevredigend, maar uiteindelijk nutteloos.

We moeten zowel de wortels van vrouwenonderdrukking als de structuren die ongelijkheid in stand houden, proberen te veranderen. Daarbij hoort het m.i. ook om dit soort Manifesten te bekritiseren. Wie van de gelijke behandeling van man én vrouw overal in de wereld een serieuze kwestie wil maken, moet in de analyse dieper graven en op basis daarvan alternatieven aanrijken. Daarom roep ik op tot revisie en een alternatief en kritischer manifest, één waarin oorlog en de uitwassen van neoliberale globalisering duidelijk worden benoemd en bekritiseerd. M et halve analyses houden we niet alleen de kaders in stand; we houden ook onszelf voor de gek. Want met een vinkje bij ons naam onder een manifest geven we ook nog eens legitimiteit aan de ideologieën die die basis van deze kaders bepalen.

Miriyam Aouragh is antropologe aan de Universiteit van Amsterdam, en medeorganisator van de Oorlog & Vrede conferentie in Felix Meritus op 29/11/06.

Israël voert ook Amerika's oorlog

2006-07-24T01:00:00.000-07:00

Ingezonden stuk in Trouw, van Miriyam Aouragh en Pepijn Brandon.

De huidige crisis geeft de Verenigde Staten de mogelijkheid om via Israël de positie van Syrië en Iran te ondermijnen.

De berichtgeving over de oorlog in Libanon toont opnieuw Israëls uitzonderlijke capaciteit zichzelf de slachtofferrol toe te bedelen. De wekenlange wurggreep waarin het de burgerbevolking in Gaza heeft gehouden en de brute kracht die het nu tentoonspreidt in Libanon hebben dat beeld nog nauwelijks aangetast.

Het aloude beeld van ‘klein, belegerd Israël’ strookt niet met de realiteit van het huidige conflict. Alleen de dodenaantallen aan beide zijden wijzen hier al op. De bombardementen hebben in Libanon tot nu toe aan 380 mensen het leven gekost, vrijwel allen burgerslachtoffers. Aan Israëlische zijde vielen 36 slachtoffers, van wie de helft militairen. Deze aantallen zijn een weerspiegeling van de reële verhoudingen aan de grond. Er is in de afgelopen dagen veel gesproken over het vernietigende bereik van de raketten van Hezbollah. Maar deze capaciteit valt in het niet bij de kracht van het Israëlische leger, veruit de sterkste militaire macht in de regio en bovendien de enige met een nucleair arsenaal.

Vooraanstaande kritische Israëliërs hebben er al op gewezen hoe absurd het is de Israëlische verklaringen over de aanleiding van deze oorlog klakkeloos over te nemen. De operatie die nu gaande is, is een stap verder op een route die door Israël lang is voorbereid. Volhouden dat de ontvoering van de Israëlische militairen de huidige ronde van geweld heeft geopend, kan alleen als we afzien van de voortgaande annexatie van delen van de Westoever, de pogingen om de democratisch gekozen Palestijnse regering te ondermijnen en de bloedige bombardementen op Gaza in de maand voor de ontvoering.

Misschien wel het belangrijkste element voor een begrip van de verhoudingen in dit conflict is de internationale dimensie. Ja, Hezbollah ontvangt wapens en diplomatieke steun van Iran en Syrië. Maar dit is niet de enige vorm van buitenlandse inmenging. Israël ontvangt zijn wapens en diplomatieke steun van de VS, de enige overgebleven militaire supermacht in de wereld. Ook de EU, inclusief Nederland, kiest ervoor de schuld van de huidige crisis bij Hezbollah te leggen en verder af te wachten – een houding waarvan alleen Israël voordeel heeft.

Alleen door het huidige optreden van Israël te zien in de context van het Amerikaans-Britse project voor het Midden-Oosten en de ‘oorlog tegen het terrorisme’ kunnen we de etnische valkuilen ontwijken die verscholen liggen in de situatie. Dit is geen conflict tussen de Joden en de Arabieren, hoe graag sommige partijen aan beide zijden het conflict ook in deze termen zouden willen zien. Aan de ene kant houden de Arabische staten die het nauwst verbonden zijn met de VS zich angstvallig stil, aan de andere kant zijn er gelukkig groepen als ’Een Ander Joods Geluid’ en individuen als Noam Chomsky die Israëls claim op het alleenrecht te spreken voor de Joodse publieke opinie aanvechten.

Ook de Amerikaanse steun voor Israël moet niet gezien worden in etnische termen. Niet een bijzondere voorliefde voor Joden bij christelijk rechts in de VS, maar Israëls positie als enige stabiel pro-westerse mogendheid in het meest olierijke gebied van de wereld vormt de achtergrond voor Israëls voorkeursbehandeling.

Door de huidige crisis te gebruiken om via Hezbollah indirect ook de positie van Syrië en Iran in de regio aan te vallen, bewijst Israël opnieuw zijn nut voor zijn grootste donorland. Vooral Iran heeft altijd een sleutelpositie ingenomen in het streven naar ‘hervorming’ van het Midden-Oosten, waarmee de neoconservatieven in het Witte Huis de ‘oorlog tegen het terrorisme’ begonnen. Maar dit grote project lijkt vast te zijn gelopen in het zand van Afghanistan en Irak. De verkiezing van de Hamas-regering bevestigde hoezeer de VS niet in staat zijn de ontwikkelingen in de regio te sturen.

De VS raken steeds verder verstrikt in deze knoop. Terugtrekken uit Afghanistan en Irak zou het grootste Amerikaanse gezichtsverlies sinds Vietnam betekenen, in een strategisch veel belangrijkere regio. Een nieuwe sprong naar voren door het openen van een extra front leek tot op heden geen optie door de problemen waarin de VS in Afghanistan en Irak al verkeren. Israël deelt deze Amerikaanse zorgen, maar wordt niet geremd door hun militaire problemen. Hoe disproportioneel het huidige Israëlische geweld ook is, vanuit het Witte Huis bekeken creëert het openingen naar een nieuwe verschuiving van de krachtsverhoudingen in het Midden-Oosten in Amerikaans voordeel.

Natuurlijk heeft de Israëlische premier Olmert zijn eigen agenda in de huidige confrontatie, en opereert hij niet alleen als kwartiermaker voor de VS. Israël ziet zijn kans af te rekenen met twee belangrijke tegenstanders: de Hamasregering in de bezette gebieden en Hezbollah. Maar als die belangen niet zouden samenvallen met de belangen van de VS hadden we een heel andere ontrafeling van de diplomatieke ontwikkelingen gezien.

Het voorstel voor een internationale vredesmacht zoals dat nu op tafel ligt, en dat Israël steunt, verandert hier weinig aan. Israël mag nu zijn gang gaan, omdat het in essentie ook Amerika’s oorlog voert. En in dat kader is het goed ons te herinneren wat die oorlog de wereld tot nu toe heeft gebracht: de verwoesting en bezetting van twee landen, de schande van Guantanamo Bay, Abu Ghraib en Hadita, en een toename in plaats van afname van het terrorisme wereldwijd. Verdere escalatie in het Midden-Oosten zal hieraan niets positiefs toevoegen. Tegenstanders van de Amerikaanse politiek in het Midden-Oosten moeten consequent zijn en eisen dat het Westen zijn openlijke en stilzwijgende steun voor Israël staakt.

Miriyam Aouragh is mede-organisator van de demonstratie ‘Luid de noodklok’ afgelopen zaterdag in Amsterdam. Pepijn Brandon is hoofdredacteur van het maandblad De Socialist.

Libanon is kapot!

2006-07-20T01:00:00.000-07:00

Toespraak op antioorlogdemonstratie op 22 juli, Beursplein, door Miriyam Aouragh

Er wordt vandaag overal geprotesteerd, in verschillende landen. Ondanks de ellende, het gevoel van verdriet en machteloosheid wanneer we naar onze televisies kijken, staan we hier niet alleen. Laat dit tot je doordringen, proef de kracht van internationalisme en solidariteit.

Want bijna de hele wereld zegt inmiddels STOP. Stop deze verschrikkelijke oorlog. Bijna iedereen zegt stop, behalve Bush, Blair en onze eigen laffe Bot. Daarom vraag ik: is slechts degenen die de zogenaamde trekker overhalen verantwoordelijk, of zijn ook degenen die hen enthousiast aanmoedigen, of die zich bewust omdraaien, medeverantwoordelijk? Draagt ook Bot verantwoordelijkheid voor de oorlog en massamoorden die op dit moment plaatsvinden, omdat hij net als Bush een onmiddellijke wapenstilstand blokkeert en precies zoals Blair, EU-sancties tegen Israël ontkracht? Mijn gevoel is dat deze regering medeplichtig is.

Condoleezza Rice bewees gisteren waar het haar uiteindelijk om gaat toen ze het had over de hoop op een ‘Nieuw Midden-Oosten’ als Israël klaar is met het voorwerk dat voor haar slechts een uiting is van ‘geboortepijnen’, of in Bush’ woorden ‘This Shit’.

Oh ja, ook wij willen een nieuw Midden-Oosten. We willen geen Midden-Oosten dat staat of valt met de belangen van het Westen. Met hypocriete Arabische leiders die geen vinger uitsteken voor de Palestijnen en Libanezen. Met landen die alleen bedoeld zijn voor één bevolkingsgroep, zoals Israël. We willen een Midden-Oosten waarin grenzen niet bepaald worden door religie of etniciteit, waarin de toekomst niet bepaald wordt door mogelijke oliebronnen. Een Midden-Oosten waar het niet uitmaakt of je Jood, Christen, Moslim of atheïst bent. Een Midden-Oosten zonder racisme, waar mensen boven winst staan. Dat is onze versie. Sommigen noemen dat een droom, ik noem dat onvermijdelijk.

Het is belangrijk om het over de werkelijkheid, over de strategische belangen te hebben. Want wat is ondertussen ‘this shit’ en ‘de geboortepijnen’? Wat is de werkelijkheid achter dit soort goedkope slogans, de klinische terminologie, de mediacensuur? Wat schuilt er achter de vele droge, saaie en medeplichtige woorden die ons nu om de oren vliegen? Welke gezichten, mensen, gevoelens, huizen, scholen… welke tranen, welk verdriet…welk bloed, verdrijving, verraad worden hierachter verborgen?!

Ik was van plan een toespraak met een stevig politieke analyse van de oorlog te geven. Maar toen ik hiernaast in het café zat kon ik dit niet meer. Ik hoorde op de achtergrond de doordringende woorden van Fairuz. Toen de klanken van deze Libanese zangeres me bereikten legde ik mijn pen neer en deed wat vele van jullie waarschijnlijk ook de afgelopen weken hebben gedaan. Ik staarde voor me uit en liet de tranen de vrije loop, want welke drama’s en bloedbaden van zestig jaar, veertig jaar en twintig jaar geleden kwamen terug? Fairuz zong “Ya Beyrut” (oh mijn Beirut), het beroemde lied over de oorlog van 1982 en de verwoesting van deze mooie stad. Wat een schande dat we twintig jaar later weer getuige zijn van haar verwoesting. Ik hoorde Fairuz’ “Ya Quds Ya madinat Salaat” (Jerusalem, stad van alle gebeden, geloven, vrede), en moest denken aan de verschrikkingen in Gaza en de oorlog in Palestina die momenteel onzichtbaar door blijven gaan.

Dit wil ik jullie meegeven, de realiteit en de gevoelens van deze mensen die geen schuilkelders hebben om zich te verstoppen, mensen die niet drie minuten non-stop op RTL of NOS mogen vertellen hoe geschokt ze zijn, de mensen die niet het respect van Bush krijgen. Deze mensen moeten een gezicht krijgen. Wat ik wil tegengaan is de ontmenselijking die gaande is. Zijn deze erfgenamen en slachtoffers van 1948, 1967, 1982, 2006 niet dezelfde onvoorwaardelijke steun, niet dezelfde onmiddellijke veroordelingen waard die er wel meteen waren voor slachtoffers in New York op 11 september 2001 en London op 7 juli 2006? Waarom wordt Palestijns en Libanees leven en leed anders gewaardeerd? Hebben zij soms een andere huid, of bloed? Er is geen verschil. Solidariteit, vrede en medeleven kent geen ras, etniciteit, gender of grenzen! Waarom is er een dubbele maatstaf als het gaat om Arabieren, om moslims, om arme mensen. Dit is Barbarij, ik heb er geen ander woord voor.

Leed door oorlog waar ik vandaag over praat is ‘barbarij’, zoals de revolutionaire Rosa Luxemburg dat aan het begin van de vorige eeuw omschreef. Maar ze zei ook dat barbarij gestopt kan worden. Want er is nog een andere macht, een ander feit waar veel geld en belangen niet tegen op kunnen boksen, en dat is de macht van de mensheid, de macht van de gewone mensen, de macht van de massa’s.

Daarom ook vraag ik me bij deze dubbele standaarden af: waar zijn die zogenaamde waarden en normen waar ze in Nederland zoveel over praten? Waar is die zogenaamde ‘beschaving’ dan, waar ik sinds 11 september 2001 elke dag over heb moeten horen? Zijn dat de waarden en normen van onze hypocriete oorlog-steunende minister Bot? Moeten we deze waarden beschermen? De beschaving van Balkende, Verdonk en Bot zijn niet universeel, maar selectief. Ik weiger haar te accepteren. En ik weet zeker dat wij hier allemaal deze waarden en normen niet willen. Wij staan voor andere waarden en normen. Waarden en normen van gelijkheid, eerlijke verdeling van geld, van kennis, van macht, het soort waarden waar ik bereid ben voor te vechten.

Ik vroeg mijn vrienden in Beirut en in Palestina, wat ze nodig hebben, vrienden die nu ieder moment gebombardeerd kunnen worden, want, beste mensen: er worden geen ‘veilige targets’ gebombardeerd. Iedereen die Al Jazeera of andere zenders heeft ziet met blote ogen dat er bommen op gewone huizen en flats gegooid worden. “Zeg me wat kunnen we doen, hoe kunnen we helpen?” Mijn vrienden zeggen daarop: “Natuurlijk hebben we jullie hulp nodig, er is een tekort aan alles. Maar wat we eigenlijk willen is veel belangrijker dan jullie geld. Wat we nodig hebben is dat jullie daar in verzet komen, dat jullie een vuist maken tegen jullie regeringen die Israël en de VS legitimeren en steunen. Jullie kraan van lobbies, geld en wapens naar Israël moet stoppen, dat is wat we nodig hebben.” Zoals de echo’s van Rosa Luxemburg aangeven, wij moeten in verzet komen tegen onze eigen regeringen. We moeten de politieke, economische en militaire kranen die deze oorlogen in stand houden, dichtdraaien!

Hier gaat het om vandaag, we demonstreren omdat we een boodschap hebben voor Den Haag. Omdat we weten dat Nederland een van de sleutelfiguren is die deze barbarij in stand houdt. We zijn hier dankzij Joodse-Palestijnse-Allochtone- Autochtone en politieke organisaties. Maar we doen het niet omdat we Jood, Moslim, Chirsten of Socialist zijn, maar omdat we MENS zijn. Hand in hand, en vuist in de lucht, gaan we gezamenlijk ons boodschap als man/vrouw, zwart/wit, moslim/jood/socialist, jong/oud, dik/dun nu aan Libanon en Palestina krachtig overbrengen!

Over macho's, bitchen, en zogenaamd geslagen willen worden

2006-06-01T01:00:00.000-07:00

Over echte mannen, tikjes geven, en Marokkaanse ‘bitchen’ - kritische reactie op Mohammed Benzakour.

Na een hele goede special “het grote Moslim verkiezingsdebat” van de NMO met Radi Sudi en als gasten o.a. Farah Karimi, Famile Arslan, Tariq Shadid, Harry van Bommel in discussie over Midden Oosten/Buitenland beleid, afbraak burgerrechten, etc, issues waar het in de kern vandaag de dag om draait maar niet wordt besproken (en daarom natuurlijk de VVD en CDA zich hebben teruggetrokken), zapte ik verder...

Ik volg een discussie op Pauw&Witteman over waarom Marokkaanse vrouwen stiekem eigenlijk lekker geslagen willen worden, dat blanke mannen daarom niet zo populair zijn. Wat ik dacht kwam neer op één woord: triest.

Triest om vele redenen. Niet in het minst omdat het pijnlijk is een goede bondgenoot en scherpe schrijver als Mohammed zo laag te zien gaan om bij P&W te mogen zitten.
En schaamte. Plaatsvervangende schaamte om te zien dat zelfs rechtse en opportune gasten als Verdonk personal coach Kay v/d Linde, Jeroen Pauw en Paul Witteman de (meest logische) vraagtekens bij Mohammed's ideeën zetten. Daarmee haalde zelfs zij hem links in.

Was het maar gewoon bij praatjes over de Dierenpartij gebleven waar Mohammed lijstduwer van is. Maar daar waren P&W natuurlijk niet in geïnteresseerd, als dit stukje over Marokkaanse vrouwen en het huwelijk niet was geschreven dan was Mo niet interessant genoeg voor P&W. Een Marokkaanse intellectueel als Benzakour die een kei is in zijn stukken en argumenteren, scherp, humoristisch en talentvol in zijn analyses van de NL politieke hypocrisie is veel te gevaarlijk als gast. Daarom nodigen dit soort televisieprogramma’s vaak alleen “ex-moslims”, MBO kaliber commentators, jolige rappers, of streng fundamentalistische allochtonen, inclusief baard en djellaba, uit. Aan het quotum ‘kleurtje op tv’ moet af en toe wel voldaan worden om nog geloofwaardig te blijven.

Dit gezegd hebbende, het zou niet principieel zijn als ik voor mijn maker Mo een oogje dichtkneep, hoe goed ik hem ook vind op zo veel andere issues, en hoe groot mijn irritatie ook is voor de andere gasten/heren tegenover hem. Het gaat om politieke principes, niet om persoonlijke ‘relatieve’ sympathie zoals werd gesuggereerd door andere reacties op zijn stuk en de slechte inhoud daarmee bagatelliseerden.

Wat in het genoemde artikel over het huwelijk, en gister bij P&W uitgekraamd en verdedigd werd door Mohammed is niet alleen vrouwonvriendelijk, erger nog: het legitimeert de bestaande stigma's over Moslims en Marokkanen. Het is onverantwoordelijk voor een onafhankelijke intellectueel om de islam-bashers en Foruynisten een nieuw stok te geven, bovendien; dit soort achterlijke 'clash' redenaties over Moslims/Marokkanen zijn al mainstream, dus wat is de toegevoegde progressieve waarde om met het dominante vertoog mee te liften? Als het dan toch een strategie is, wat best zou kunnen/mogen; n.l. om met dit soort ‘hype’ stukjes i.i.g wat mainstream aandacht te krijgen, zeg dat dan ook! Zeg dan ook 'hè trouwens Jeroen, Paul, waarom wordt ik niet uitgenodigd als ik een stuk over Verdonk, Balkenende of Israël schrijf? En grappig eigenlijk, dit zo…ik bedoel, waarom vinden jullie nu IK het zeg het zo interessant hoe negatief en generaliserend er over ‘de moslimvrouw’ wordt gepraat, terwijl jullie bij de bullshit van Hirsi Ali als geile mannen weg smelten?’

Tot slot, de bekende (en vooral na Fortuyn cliché geworden) tegenargument, dat er vrijheid van meningsuiting is, er een onderscheid is tussen inhoud en vorm is; m.a.w kritiek iets zegt over (gebrek aan) incasseringsvermogen, zal weer uit kast gehaald worden. Maar er zijn andere redenen te geven over schrijven als Kunstvorm, wat met rust gelaten moet worden. Pardon? Kunst, proza, ironie, intellectuele polemiek? Laat me niet lachen, wat voor lagerschool niveau intellectualiteit wordt er als maatstaf gebruikt om seksisme en cultureel generaliseren goed te praten/vinden? Hoe grappig, hoe bewust aangedikt een schrijfsel ook is, de inhoud en de impact van de inhoud is belangrijk. Als de grens voor mij overschreden wordt en door publiekelijk met onzin te komen, dan reageer ik daar op, los van mijn persoonlijke band met deze of gene, en dus ook publiekelijk. Ik heb n.l. geen boodschap aan 'ja maar Miriyam, hier sta jij toch boven, jou bedoel ik toch niet' of ‘ach ik wilde gewoon wat stoken, beetje lachen’. Dat is niet alleen kortzichtig, ook een bevestiging dat het dus toch gaat om het doel op creatieve wijze een ‘niche’ te bemachtigen. Gezien het aantal reacties op Mo’s eerdere stuk over waarom volgens hem Marokkaanse minder goed dan Nederlandse vrouwen zijn, en deze weer, lukt dat gedeeltelijk.

Maar het is uiteindelijk een doodlopende weg. Zoals Mo zelf in zijn ‘brief aan Balkende’ zei op de Oorlog en Vrede conferentie; het gebrek aan engagement is niet het probleem in NL; het gaat uiteindelijk om kritische en onafhankelijke intellectuele engagement. Deze zijn sinds de hype van Fortuyn, Balkenende beleid en de anti-politieke correctheid hard aangepakt. We moeten hier tegen in gaan, niet aan meedoen, ook niet als een soort ‘tactische' omweg.

Zij die deze bijdrage vervolgens interpreteren als een spastische of hysterische beweging van een Marokkaanse vrouw die overgevoelig is, omdat het deels over haar gaat, en/of ze liever de ‘vuile was’ wil binnenhouden die Mo nu publiekelijk heeft gemaakt, die hebben er niets van begrepen en anno 2006 nog last van een blinde (race/gender) vlek. Ik heb mijn strijd ook gestreden en strijd die, ik ben me als onafhankelijk seculiere vrouw continue van mijn positie bewust. Maar ik sta ook/daarom boven dit belachelijke proza. Ik pik het niet dat 'de' cultuur, 'de' religie of gender van anderen voor de zoveelste keer wordt belachelijk gemaakt en vervolgens als stok door anderen gebruikt wordt.

Beste Mohammed, als je weer een goed stuk over het neo-liberalisme, het buitenlandbeleid, het islamofobisch rechtssysteem, het recht van onderdrukte volkeren, de kunst en muziek van Nass al Ghiwaan, etcetera maakt, dan zal ik daar graag weer over meedenken, aan meewerken, en voor mobiliseren.

Racism and Islamophobia are the real problems

2006-04-20T01:00:00.000-07:00

"Not soft Dutch Multiculturalism, but Racism and Islamophobia are the 'real' problems"
Respons to Jane Kramers' article in The New Yorker

We would like to respond, somewhat belatedly, to Jane Kramer's article on the current situation in the Netherlands. In November last year, while she was visiting Amsterdam to research the topic, we discussed our views with her, and expressed our dismay at what we see as an increasingly antagonistic and racist climate, which is fed by our present, right wing government. In her article Kramer misrepresented and ridiculed our views and analyses. It is absurd to portray us as a born-again Marxists 'clique' for whom capitalism is the source of all-evil and denying the 'real' -cultural- source of the conflict. We pointed at the increasing discrimination and divide-and-rule politics in a post 9-11 and neoliberal context. Kramer clearly chose to echo the right wing, clash of cultures discourse of the conservative party that presently dominates the Dutch government. Spokespersons for this party, particularly Integration minister Rita Verdonk, commonly blame and demonize (often second or third generation) migrants, particularly Muslims, while denying the existence of racism or discrimination in the Netherlands.

This denial is scandalous since discrimination and racism are increasingly evident, and Moroccans are its prime targets. A recent study showed that professionals with Moroccan names do not stand a fair chance in job applications, another major study confirmed the increase of racism and Islamophobia in the Netherlands. It reported that a quarter of the respondents held racist views, ten per cent self-identified as racist, while three quarters said to have an aversion to Islam and see it as incompatible with Dutch society. Meanwhile, racism is structurally denied; while multiculturalism has long been a reality, it is held responsible for failed policies.

The present political climate impacts the prevalence and intensity of these antagonistic feelings. In light of the longstanding debates on race and racism in the United States, we are taken aback that a supposedly critical journalist from the New Yorker cannot see such discourses for what they are, and instead participates in the now commonplace devaluation and ridiculing of critical voices that call attention to these disturbing developments in our society. This is all the more alarming since we offered Kramer the opportunity to talk with community workers and organizers of projects dealing with the daily challenges of multiculturalism.

Furthermore, the article does little justice to our critical analyses regarding Hirsi Ali, who acts as a self-proclaimed savior of so-called oppressed Muslim women. Hirsi Ali reiterates orientalist portrayals of Islam as an immutable source of women's oppression and Muslim women as incapable of thinking for, let alone emancipating themselves. Unfortunately Kramer chose to reconfirm the dominating profiles and presents Hirshi Ali's admirer Paul Scheffers as the 'rational' voice within Dutch society, high profile voices that present a mind-set of 'allochtones' as caught up in a false consciousness of tribal-religious loyalty. We can hardly regret Hirsi Ali's decision to substitute Holland for a job at a neo-conservative think tank in the US. We hereby wish critical Americans and readers of the New Yorker all the support in taking over our burden.

Miriyam Aouragh (University of Amsterdam/Samen Tegen Racisme) and Anouk de Koning (Royal Netherlands Institute for Southeast Asian and Caribbean Studies)

Zwarte kiezer zijn niet 'anders'

2006-04-01T03:00:00.000-08:00

Gepubliceerd in De Socialist

Rond de tachtig procent van de allochtonen in een aantal grote steden stemde PvdA. Onderzoekers en media vielen over elkaar heen en bestempelden de PvdA tot Partij van de Allochtonen. Maar daarmee laten ze alleen hun eigen vooroordelen zien.

Is er niet ook een ‘zwarte middelvinger’ richting de analisten, die niet verder dan hun blanke neus kunnen kijken, nodig? Een schok! Een aardbeving! We hadden dit niet verwacht, oei oei oei... Volgens publicisten als Paul Scheffer en Martin Sommers is de grote stem voor de PvdA een bevestiging van de allochtone zucht naar segregatie. Allochtone organisaties bedrijven in hun ogen etnische politiek. In plaats van een gevoel van vooruitgang te krijgen bij de verkiezingsuitslag, moeten we toch vooral niet de inmiddels saaie doemscenario’s over de multiculturele samenleving vergeten. Feit is dat geen van de onderzoekers voor de verkiezingen genoeg vinger aan de pols had bij eerste, tweede en derde generatie migranten om de trend te herkennen. Jeetje, wat jammer zeg! Alle energie en geld, die arme onderzoeksassistenten die hun scriptie er al over begonnen te schrijven, en de waardevolle tijd van de professoren... dat alles was dus eigenlijk voor niets? Niet eens een ereplaatsje bij Nova of Barend & van Dorp om met een superieur air en een brede glimlach te bevestigingen dat de wetenschap dit allemaal al verwacht had? Om dat tekort te compenseren blijft er niets anders over dan de wereld op zijn kop zetten. Een moment waarop allochtonen massaal participeren in de Nederlandse politiek, en dat ook nog eens doen op precies dezelfde manier als grote aantallen witte Nederlanders, wordt gemaakt tot het bewijs van ‘zwarte politiek’. En zo kunnen intellectuelen als Paul Scheffer hun bedreigde ereplaats in de Nederlands politiek-wetenschappelijke elite heroveren.

Anders dan anderen?

Zolang politicologen, sociologen en andere ‘allochtonenexperts’ de migrant vooral als migrant benaderen, dus vanuit de psychologie dat ze anders zijn dan blanke Nederlanders in hun doen en laten, emoties, besluiten, en zelfs stemgedrag, zullen ze ‘verbaasd’, ‘geschokt’ en ‘in de war’ blijven. Volgens de socioloog Tillie ‘heeft het maatschappelijk middenveld kennelijk een cruciale rol gespeeld’. Allochtonen hebben niet uit zichzelf op de PvdA gestemd, maar zijn daartoe verleid door etnische organisaties en buurtverenigingen. Het zijn niet de traditionele allochtone organisaties, die nauwelijks achterban of legitimiteit hebben, die allochtonen hebben ‘wakker geschud’ en verwezen naar de PvdA, GroenLinks of de SP. Alsof de reactionaire Haagse politiek, het extreem rechtse beleid van Verdonk en de stilzwijgende medeplichtigheid van andere partijen niet genoeg waren om allochtonen weg te jagen bij de rechtse partijen. Alsof er onder allochtonen niet dezelfde woede bestaat als onder autochtonen over Nederlands enthousiaste afbraakbeleid en de capitulatie voor de politiek van Bush in het Midden-Oosten. En aan de andere kant: alsof onder allochtonen niet het bewustzijn en de erkenning kunnen ontstaan dat linkse politiek uiteindelijk beter is voor de positie van mensen in de onderklasse. Het zijn precies deze factoren die de hoge opkomst hebben veroorzaakt en ervoor hebben gezorgd dat er een vuist is gemaakt onder zwart en wit. Ja, want ook ‘wit’ heeft massaal op links gestemd, maar daar kan geen etnische analyse over gemaakt worden. Zoals Eerste Kamerlid Anja Meulenbelt (SP) in een reactie op de berichtgeving in de Volkskrant terecht stelde wordt een stem van allochtonen gezien als een etnische daad, maar is de stem van witte Nederlanders per definitie neutraal, kleurloos en belangeloos. Het idee achter de analyses in de gevestigde media is dat allochtone kiezers geen zelfstandig denkende burgers zijn die vanuit politieke analyses en sociaal-economische belangen keuzes maken. Gekleurde mensen zouden met een gesubsidieerde stok van hun organisaties het stemhokje in geslagen zijn en vanuit een tribale reflex op de ‘eigen soort’ gestemd hebben. Als we afstappen van dit soort racistische stereotypen zien we iets heel anders. Nederland heeft nog maar het begin van de nieuwe politisering gezien, die onder allochtonen uit de lagere klassen een extra dynamiek heeft. Niet omdat ze allochtoon zijn en dus anders, maar omdat ze door hun structurele achterstelling in de maatschappij dezelfde problemen waarmee witte mensen uit de arbeidersklasse geconfronteerd worden dubbel voelen. De gevestigde orde zal nog veel harder met de allochtone emancipatiestrijd geconfronteerd worden. Niet, zoals ze soms lijkt te hopen, in de vorm van een nieuwe Mohammed B. Deze emancipatiestrijd zal komen van een progressieve confrontatie, zoals die van de Parijse jongeren in de achterbuurten die het rechtse politieke establishment van Frankrijk op haar grondvesten deden schudden.

Open letter to family and friends of Tom Hurndall

2004-01-28T01:00:00.000-08:00

Published on The Electronic Intifada, 28 January 2004

Dear family and friends of Tom,

Despite nine dreadful months in a coma, Tom's death took us by surprise. It left us in a moment of stunned retreat while staring at the television screen. Upon hearing the news of his passing, many thoughts crossed my mind. I am sure that others felt similar emotions, ranging from anger to sadness and settling on renewed determination.

Tom's death was the result of a cowardly act of viciousness, itself the result of an entrenched racist and oppressive system. Tom's killing revealed not only the mercilessness of the tactics used by the Israeli army, but also disclosed the hypocrisy and compliance of our own Western governments.

Tom symbolized the peaceful, yet at the same time strong, will of humanity. That is more than can be said of the many "Coalition Forces" army casualties in Iraq who receive elaborate memorials and media coverage. We all remember the sharp double standard when an Israeli bulldozer crushed the young American peace activist Rachel Corrie to death in Gaza. Not long after that dark day in March, all media spotlights and patriotic rhetoric were focused on another young American woman: Private First Class Jessica Lynch, an injured war heroine "rescued" by Special Forces in an aura of Hollywood style triumphalism. Not yet a year since her ordeal, Ms. Lynch has already been featured as the subject of books, a made-for-t.v. movie, and several nationally broadcast interviews.

This irony and tragedy reminds us of the Orwellian axiom that "Who controls the present controls the past, and who controls the past can control the future." As we gaze at our television screens, we see how chillingly accurate this formula is when Israeli spokespersons change the logic of language by redefining a permanent apartheid wall as a "terror prevention fence." Most of the peace activists currently in Palestine are doing all they can to resist that wall. And they should, because it is like a poisonous snake that slowly penetrates, encircles, strangles and then swallows what is left of Palestine.

Fatalist though it may sound, given current political realities, it is just a matter of time before the next victim, another Tom Hurndall or Rachel Corrie, or even an Israeli protestor, will fall (and be commemorated by us) while resisting that snake in disguise. And it is inevitable, too, that the next person killed by the Israeli Army will be blamed for their own death in the mainstream media. The ruling ideas are indeed the ideas of the ruling class.

Yet times are changing. The thick wall of ideological domination, protected by military supremacy, which separates us from what could be a better world is starting to show cracks. Not only does the dissemination of alternative information through the Internet and satellite television give us a voice and thus a tool to organize, modern mass media are also enabling millions of people throughout the world to become organized and to actively take to the streets, motivated by an international level of solidarity never before seen. Tom was certainly a key player in this new global phenomenon.

The struggle for justice would be stronger if Tom were still with us. Yet I believe that his selfless actions and the ultimate price he paid for believing in humanity sparked a desire to know, struggle, act and will help to bring about a revolution in perception and action concerning Palestine. We don't need elaborate memorials or long speeches from the same establishments that continue to back Israel and provide it with the very weapons and bulldozers that cause death and destruction. What we do need is hope and will to make a difference. One can only feel astonishment at the bald contradictions and injustices of the current world order, and horror at the astronomical prices that must be paid to support this unbalanced system. The latest bill for maintaining power in Iraq, after a war that was based on lies and deceptions, is illustrative. For a war that only ideologically deranged neocons and corporate interests are still willing to defend, Bush needs an extra $86 billion just to hang on. At the same time, we live in a world where 799 million people suffer from famine; 115 million children can't afford to go to school; more than 30,000 people die from hunger and poverty-related disease every single day. The UN estimates that $9 billion are needed to provide basic education for all the worlds' children and $36 billion to provide clean water and basic healthcare for all.

And while gazing at the news of Tom's death, and looking at the picture of his gentle face again, it became clearer than ever before that the priorities of Bush, Blair, and Sharon are anything but the priorities of ordinary people trying to make a living and to live in peace. Since the result of these global contradictions will be increasing political instability on a global scale, priorities must be set with regard to our own individual choices. Indeed, it is not enough merely to analyze the world, the challenge "is to change it" as Marx observed over 150 years ago. Though it won't be easy, we will have to make our own history.

Tom made a choice; Tom made history. It is people like him, Rachel, and many others who personify a new generation unwilling to blindly accept the world as it is, but who instead take risks and work together to forge new protest movements. People like Tom actively helped to universalize the Palestinian struggle, who together with millions of others in Washington, London, Paris, Genoa, Porto Allegre, Cairo and Ramallah showed that the Palestinian flag can become a symbol that binds us together. As the late Edward Said always said, Palestinians by themselves cannot defeat Zionism and its US backers.

To pay tribute to the many Tom's and Rachel's of Britain, Gaza, Jerusalem or Shatila refugee camp, I conclude by saying to those who have been taken from us: "You will never be forgotten and we will complete what you started." And to all those still fighting I say "We are with and beside you, no matter what." And to all those who are not yet part of the struggle for justice, I implore: "Join the struggle, because united we will stand, and divided we shall fall."

I hope that on the coming international anti-war day planned for March 20, 2004 in all major cities around the world, that pictures of Tom, Rachel and so many other heroes -- people who made history by making choices -- will be carried in our heart, minds, and on our banners.

With comradely, loving, and respectful feelings,

Miriyam Aouragh
Amsterdam-Beirut